Het is zondagavond 25 maart 2001. De zomertijd is vannacht ingegaan en vanavond is het volle maan. Ik sta in de keuken in het mooiste appartement op de Kop van Zuid en ineens weet ik het antwoord op mijn vraag: IK GA OP REIS !!!

Hoezo de naam Jackie Turbo?

Wat is het toppunt van fanatisme, streberigheid en misschien wel gewoon naïviteit? Als twaalfjarige op maandag je eerste rooster ophalen en het dinsdag uit je hoofd kennen! Dit had tot gevolg dat ondergetekende wel precies wist dat we het eerste uur Nederlands hadden in lokaal 107, het tweede uur wiskunde in lokaal 104, etc.etc. Het gevolg was dan ook dat ik na iedere les voorop naar het volgende lokaal liep en de rest van de klas erachteraan. Tot zover allemaal nog best een normaal verhaal. Echter, stel je voor dat ik toen geen 1.72, maar 1.36 meter "hoog" was en ik mij toen (al) in hoog tempo voortbewoog (rennen dus). Binnen een week was het duidelijk; Jackie Turbo.

And this is how it started … (the dreams of broken hearted)

Na een periode waarin zowel privé als werk zwaar uit balans waren, was het tijd voor verandering. Zaken lopen soms anders in het leven dan gedacht en gepland en dat is dan behoorlijk incasseren. Het huisje-boompje-beestje-scenario was zojuist naar het rijk der fabelen verhuisd en op mijn werk was mijn economische toegevoegde waarde ook negatief geworden. Op het moment dat je je dat realiseert, kun je twee dingen doen: verdrietig zijn om wat je niet (meer) hebt of blij zijn om wat je wel hebt. Ik heb gekozen voor het laatste. En wat ik dan heb? Een heleboel familie en vrienden die altijd voor je klaar staan (en ik overdrijf vaak, maar nu niet), vrijheid en wat geld. En wat zou ik nu doen als ik alle tijd en vrijheid aan mijzelf had (en tot nu toe nooit gedurfd heb)? Ziehier de vraag en zie hierboven het antwoord.

Who's that girl?

Toen ik zes jaar oud was, verhuisden we van Leidschendam naar Monster. Mijn vader nam mijn zusje en mij op een goede dag mee naar het station Hoek van Holland Haven. Daar stond een enorm lange, grijs-groene trein. 'Deze trein', zo vertelde mijn vader, 'gaat naar de andere kant van de wereld'. Ik was zwaar onder de indruk en nam mij voor ooit in deze trein te stappen en naar de andere kant van de wereld te reizen….

Na deze gebeurtenis in 1975 is er veel gebeurd en veel veranderd. De trein naar de andere kant van de wereld vertrekt, tot mijn grote verdriet, allang niet meer van dit station. Ik ging net als iedereen naar de lagere school en de middelbare school en net als zovelen studeren in Rotterdam. Na deze periode van mogelijkheden tot compleet anarchistisch gedrag (al was het maar in gedachten), breekt ook voor mij op een goede dag het werkende leven aan. In eerste instantie verbaas je je over het lemmingengedrag van eenieder op het centraal station. Vervolgens vraag je je af waarom je getekend hebt voor het inruilen van je vrijheid voor geld. Maar iedereen doet het en het went snel. Eerlijkheidshalve geef ik grif toe dat het shoppen in de Bijenkorf ook ineens veel meer mogelijkheden biedt (en dus veel aantrekkelijker wordt) dan in de voorafgaande jaren. En ook het aantal vakanties per jaar nam toe, evenals het aantal vlieguren naar de bestemmingen. The sky is the limit.

Na wat wisselingen van baan (van helpdeskmedewerker tot consultant), van huis (van 25m2 tot 140m2) en van partner (je weet wel hoe dat gaat), móest het jaar 2000 wel een toppertje worden.
En dat wérd het ook; als ik terugkijk op het aantal leermomenten… De 21e eeuw begon natuurlijk pas op 1 januari 2001, dus maakte ik een doorstart. (Nooit bij een vliegveld gewoond, maar als ik weer eens in de krant las dat een F16 een doorstart had gemaakt op vliegbasis Volkel, of all places, dan had dat altijd wel iets. Vandaar.)

Na die avond in maart zijn dingen in een stroomversnelling geraakt. Het leven leek een achtbaan te zijn geworden, maar gelukkig werd het zomer. Met koninginnedag begon de periode van 'het-genieten-zonder-schuldgevoel' en 'het-alleen-maar-leuke-dingen-doen' en ik ben sindsdien eigenlijk alleen maar gelukkig geweest.

Toen wij uit Rotterdam vertrokken…

Mijn reis is eigenlijk al per 1 juli begonnen. Met 50 verhuisdozen, twee bedden, twee 'antieke' nachtkastjes en een naaimachine van mijn oma ben ik verhuisd en was een periode van 12 jaar Rotterdam afgesloten. Maar, waar ga je dán wonen? De afgelopen periode heb ik bijna in meer huizen vertoefd dan de 30 jaar ervoor en ik ben nu ab-so-luut allround kattenverzorger. (Mij vertel je niets meer over de verslavende middelen in blikjes kattenvoer, het aandachtgebrek van katten van ouder dan 10 jaar [zelfs nog erger dan ik], de beperkte houdbaarheid van catmilk en het verschonen van kattebakken) Naast mijn ouderlijk huis in 's Gravenzande vielen panden van opvakantiegaande vrienden in Den Haag, Nieuwegein, Benthuizen, Rotterdam en binnenkort Amsterdam, mij ten deel. Het was en is mij een waar genoegen waarvoor heel veel dank!!!

Life, love en labour zijn, volgens een goede bekende van mij, de drie ankers die een mens houvast geven. De eerste twee waren al 180 graden gedraaid en eind juni heb ik dat ook met de derde gedaan. Op 31 juli liep ik als Douwe Dabbert met mijn knapzakje vol kadootjes en herinneringen voor de laatste keer het nieuwe pand van Berenschot uit.

What to do met 23 vakantiedagen?

De maand augsutus teer ik nog op mijn gespaarde vakantiedagen. En er zijn rottere manieren te bedenken om je vakantiedagen door te brengen. De eerste week, waarvan er nog maar drie dagen over waren, waren de thema's respectievelijk: kapper, strand en verjaardag van mijn broer. Je ziet, wat je 'normaal' in één dag probeerde te proppen, al dan niet gecombineerd met thuiswerken, lukt nu gemakkelijk in drie dagen en dan moet je nog soort haasten om op tijd te zijn.

De week er op had een heel groot thema: koffiedrinken met vriendinnen. Onderschat dit niet, want daarvoor reis je wel naar Rotterdam, Schiedam, Kruiningen en Bilthoven (buiten de filetijden natuurlijk!) Je bent na zo'n week wel weer volledig op de hoogte van wat er speelt en dat is altijd belangrijk; een mens is immers een sociaal wezen en ik zal de laatste zijn die zal pogen hier verandering in te brengen.

In het weekend, druk druk druk, zeilen in Friesland. We moesten hoog nodig eens uitwaaien. Dus reden er vrijdagavond een stuk of zeven leasebakken camping Lan en Mar op en was er zowaar nog plaats voor een tent. Alles was veel: zon, wind, gelachen, gegeten, gedronken en zelfs geregend. Kortom, goed gezeild!

In de travel clinic, waar ik ondertussen vaste klant geworden ben, is het soms net een soap. Eén van de keren dat ik er was, ging ik bijna zelf onderuit; al was het meer van verbazing en van de lach dan van de vaccinatie. Ter illustratie de leukste scene. Een stel, jongen & meisje, jaar of dertig, komen uit één van de kamertjes waar beiden zojuist zijn gevaccineerd voor hun verre reis. Bij de balie gaan ze afrekenen en de jongen haalt met de bekende souplesse zijn pinpas door het apparaat. Het meisje zegt: 'Het gaat niet goed', waarop de jongen nog eens goed op het beeldschermpje van het pinautomaat kijkt. Waarschijnlijk staat daar 'bedrag betaald' en hij antwoordt dan ook enthousiast: 'Jawel hoor!'. Te laat … zijn vriendin ligt ondertussen al flauwgevallen op de grond.

In week drie wordt het hoogtijd om een ticket te gaan regelen. De NBBS op de Kop van Zuid is mij wel bekend, dus daar stap ik op 16 augustus naar binnen. Ik vraag mij af wat al die mensen in Azië te doen hebben want de een na de andere vlucht zat vol. Uiteindelijk voor 16 september een keurig enkeltje naar Delhi. Als ik de week erop kom betalen, vraagt de medewerkster, licht over haar bureau naar voren buigend: 'Ik wil mij nergens mee bemoeien, maar ik vraag mij af wat ga je in hemelsnaam doen in Delhi?' Daar begint mijn reis, zeg ik heel dapper.

Ook nog maar eens een dagje shoppen met vriendinnen van de middelbare school. Ons jaarlijkse uitje is dit keer naar Den Bosch. Veel koffie, lunch en bijgepraat. Erg gezellig. Dagboek gekregen voor onderweg. De eerste pagina's zijn volgeschreven met bezorgdheid en succes. Dat zal toch wel.

Denk je alles meegemaakt te hebben met je jaarclub, organiseren ze voor het eerst in ons 13 jarig bestaan een jaarclubetentje MET partner. Heb ik bijna het langst van allemaal een partner gehad, zien ze nu hun kans om zoiets te organiseren! Het was natuurlijk errug gezellig. Ik was gewoon zelf Bee One…