Heimwee?

Het is een tropische zomeravond in Nederland. We schrijven 24 augustus 2001. Precies twee maanden na mijn verjaardag is het weer feest. We* gaan vanavond eten in Rotterdam bij Parkzicht. Heel Nederland zit op het terras en neemt er nog een; het is immers weekend. Absoluut zomers gekleed arriveren we in cohorten van 2 maal 2 en 1 maal 1 op de 'place to be'. Eerst maar eens een wijntje…

We zijn niet de enigen die op dit idee zijn gekomen, maar gegeven het tempo doeloe van de bediening hebben we dan toch na verloop van tijd wat te drinken. Het gesprek gaat al snel over onze 'daily hustles'. En dat zijn er niet te weinig [eten, opvoeden, afvallen, werken of niet, mannen of niet, service bij de bank, etc.etc.], maar we hebben gelukkig de hele avond de tijd. We bestellen en we gaan vrolijk verder. Opvallend is toch iedere keer weer dat hoe langer je over deze zin van en onzin in het leven praat, des te harder wij er om moeten lachen! Na vijf voor- en hoofdgerechten, drie flessen wijn en tien koffie is helaas de avond voorbij. In opperbeste stemming verlaten wij, ongeveer als laatsten, het restaurant. Als aandenken aan deze en evenzovele onwijs gezellige etentjes heb ik een bedrukt kussensloop gekregen. In het midden prijkt een grote foto van ons vijven in Parijs op het terras, genietend van een salade Nicoise en een verrukkelijke witte wijn; eronder de allesverklarende tekst: Heimwee?

* Dees, Marieke, Tinus, Sjaan en ik

De overval

Niets vermoedend stapte ik op zondagavond 26 augustus in de trein, op weg naar een afspraak met Marc (de webmaster himself) en Sascha. Genietend van de laatste zonnestralen en een kleine vertraging bij de NS, zat ik na te denken over verdere input voor deze webpage. Eenmaal aangekomen op Utrecht CS werd ik door Marc opgehaald en al snel ging het over de webpage, een digitale camera en de eventueel mee te nemen minilaptop. Tot zover niets aan de hand. Echter…

toen we het appartement binnenliepen lag daar in eens mijn twee maanden oude nichtje Marieke in haar maxi cosi mij vriendelijk lachend (want dat kan ze als de beste!) aan te kijken. Ik begreep er werkelijk NIETS van! Hoe kwam in hemelsnaam die baby hier? Naïef als ik op zulke momenten kan zijn, vroeg ik aan Marieke: "Waar zijn je papa en mama?" Weer een brede grijns. (En nog niets in de gaten hebben, hè; hoe bedoel u 'born natural blond'??) Deze situatie vroeg om actie; dus met kind en al de woonkamer ingestapt en … SURPRISE!!!! Daar stond de hele bende 'misdadigers' (beter bekend onder de verzamelnaam: de logistiekelingen**) om het hoekje. Een moment van absolute tekstloosheid (en dat gebeurt niet vaak) viel in. Ik was compleet perplex, hetgeen met grote hilariteit werd ontvangen. Om een lang verhaal kort te maken: het was een hele geslaagde party en met een tas vol rugzakvulling met prioriteit 1 (nee, niet nog meer spullen; hoe krijg ik het in überhaupt allemaal mee!!!) en wat opgedroogde traantjes op mijn wangen, keerde ik naar huis terug. Weer een afscheid; niet voor te stellen dat je zoveel mensen toch een tijd niet gaat zien. Nou, we zien we het wel hoe het met deze webpage afloopt…

**Marc & Sascha, Esther & Paul, An & Inno, Esther & Koos, Alfons, Jos, René, Richard, Etienne.

Three more weeks to go…

Vandaag over drie weken ben ik in Delhi. Ik kan mij er nog weinig bij voorstellen. Eigenlijk word ik niet 'bien' als ik er aan denk, want, zoals altijd, heb ik nog zóóóveeel te doen!! Visas, geld, medicijnen, checklist hier, briefje daar. Waar is de tijd gebleven dat ik gedisciplineerd en georganiseerd door het leven ging en dit soort zaken in een halve dag regelde in plaats van in drie? Op deze dagen begrijp je dat het echt slim is van mensen om minimaal een jaar van tevoren te besluiten dat je op reis gaat en niet een paar maanden. Ik heb van het weekend besloten dat als ik in Delhi op dag 1 al de hamvraag op doemt (Waarom doe ik dit?), ik dezelfde nacht nog in een hotel mag slapen. Soms is het leven zo simpel…

Maar er zijn ook zaken al wel geregeld. Ik heb alle vaccinaties gehad, dus voel mij nu een grote wandelende (anti-)gifbal. 's Avonds heb ik dan ook echt geen licht nodig, dat straal ik zelf wel uit. Hopelijk hebben al die muggen dat daar ook in de gaten, dan heb ik het niet voor iets gedaan.

Verder heb ik een rugzak gekocht. 55 liter. Ik twijfel natuurlijk nooit en toen de verkoper met ogen op stokjes mijn antwoord herhaalde ("U heeft u nog nooit met een rugzak op gelopen?"), dacht ik ook gewoon heel nuchter: "Natuurlijk wel, alleen niet met zo'n grote, nog nooit in Azië, maar gelukkig wél zonder jou!" Ik wilde wel een nog grotere rugzak, het liefst met minimaal 65 liter, want hoe meer ruimte des te beter, maar dat feest ging dus niet door. Ik stond op een gegeven moment met een rugzak van 70 liter voor de spiegel en zelfs zonder iets er in, viel ik al bijna achterover. Heel ontnuchterend. De opmerking: 'Het is een herenmodel, mevrouw' maakte nog iets goed, maar ik gedachten vielen toch mijn make-up en föhn in de categorie: prioriteit 2 terug. Met enig gevoel voor understatement zeg ik dan ook oprecht: jammer.

En ook mijn route staat al in grote lijnen vast (zie geplande route). Die zal nog wel wat wijzigen maar om de mevrouw bij de travel clinic niet helemaal wanhopig te maken (U moet wel ongeveer weten waar u naar toegaat, anders kan ik geen recept voor antimalaria gif uitschrijven) en in het kader van keuzes maken in het leven, ben ik toch op een leuk tochtje uitgekomen.

Zie je wel, tijd genoeg!!! Ik ga het gemakkelijk redden.

What happened?

HELP!!! DE webmaster van MIJN webpage gaat op vakantie!!! Dat betekent dus rapido nog even een stukje typen om het laatste nieuws nog enigzins actueel te houden. Deze week weer van alles en nog wat geregeld en heel hard aan deze pagina zitten typen. Echt ontzettend leuk om (nu al) de reacties van mensen te horen en te lezen. De komende c.q. resterende twee weken zullen ook nog wel "druk" zijn met voorbereiden en leuke dingen doen. Ik heb nog wel wat afspraken, doopfeesten, etentjes en verjaardagen in het verschiet, dus dat moet lukken. Heb je het in de gaten hoe relaxed ik zit te typen? Weet je hoe dat komt? Omdat tot nu toe alles in mijn rugzak past en er zelfs nog ruimte over is! Ik heb namelijk zojuist alles er in gestort (met verpakking en al; gewoon bruut storten dus) en ik ben er mee op de weegschaal gaan staan (hopelijk corrigeert deze van Sjaan niet teveel, dan heb ik over twee weken een probleem...) Zes komma acht kilo. Nou, dat is best netjes nietwaar? Dat is dan alleen mijn rugzak, hé, voordat iedereen zich weer zorgen gaat maken.
Dus...
Voor de statistiek; per vandaag ben ik uit dienst, dus van nu af aan gaan we interen. Om op je 32e te gaan rentenieren is ook zowat en geld moet rollen en zoveel is het nu ook weer niet. Afijn, dit was het weer voor deze keer. De volgende keer zal wellicht al vanuit een reisbestemming zijn, dus hou het in de gaten!

Life is like a box of chocolates. You never know what you're gonna get
Forrest Gump

Hoe voel je je op de laatste avond voordat je vertrekt? Nou, hoe zal ik het zeggen? Lichtelijk gespannen? (Gelukkig hebben Dees en Mark nog een flesje wijn voor mij liggen, dus dat biedt perspectief voor vanavond.) Want wat gaat er door je heen? Dat je niet van afscheid nemen houdt, dat de VS in opperste staat van beroering is, dat India ècht heel vies moet zijn, dat het voorlopig je laatste avond in Nederland is en dat anderzijds half Nederland aan het rondreizen is, dus wat zeur je nou???

Nog wat leuks gedaan de afgelopen tijd? Eigenlijk alleen maar. "Verhuisd" naar Amsterdam en er al fietsende (en verdwalende) de laatste inkopen gedaan, visum gehaald, nog meer inkopen gedaan en de laatste zaken afgerond. Natuurlijk van nog meer mensen afscheid genomen en dat is echt lang niet altijd leuk… Gelukkig heeft mijn kapster beloofd dat als ik daadwerkelijk met de koning van Rarotonga ga trouwen, zij in komt vliegen om mijn haar te doen! Kijk, daar kun je tenminste op bouwen.

MAAR… de rugzak is gepakt. Ik hoop dat niemand mij tegenkomt, want ondanks dat ik niets bij mij heb, weegt het geval 11 kilo. En dat zijn gèèn kleren, make-up en föhn. Helaas… Wat dan wel? Zie het overzicht elders op deze webpage (indien interesse). Voor de liefhebbers van het versturen van post; dat kan via Poste Restante (zo heb ik begrepen). Kijk gerust op de pagina: www.wereldreis.net, want daar staat het in geuren en kleuren uitgelegd. Let ook op de tijd die het in beslag neemt (dat wordt eind oktober kerstkaarten sturen!; is weer eens iets anders en ben je ook eens op tijd bij je andere familie, vrienden en kennissen.) en vergeet geen afzender te vermelden (kan het altijd weer retour).

Jullie merken wel dat mijn humor nog steeds 'grenzenloos' is, maar dat mijn wereld zich op dit moment beperkt heeft toch het 'afwachten' tot het morgen wordt en ik opgehaald en op Schiphol afgezet wordt (de familie van Boxtel staat altijd voor u klaar!!!) Dus… hou ik het hierbij; tot de volgende keer!!! (Hopelijk is Marc, de webmaster, dan ook weer terug van vakantie.)

Bye, bye, zwaai, zwaai

Ik moet zeggen; het viel mee, dat afscheid nemen op Schiphol. Of dat nu kwam omdat met het inchecken (letterlijk) een zware last van mijn schouders was afgevallen of omdat ik altijd al zo'n heerlijk vakantiegevoel krijg als ik op Schiphol ben; het was zo. Om een uur of twaalf afscheid genomen van iedereen (papa, mama, An, Inno, Marieke (met het mooiste t-shirt: I 'hartje' Tante Jacq), Anne, Floor, Marieke en Sjaan) Toen moest ik toch wel even huilen... Door de douane; viel mee, ondanks verscherpte veiligheidsmaatregelen, en snel nog camera gekocht. Om iets over half twee: op naar Parijs!