Zin

Als je van Melbourne naar Sydney wil, of andersom, dan ga je vliegen (lekker goedkoop met Virgin Blue) of neem je de McCafferty/Greyhound nachtbus (scheelt weer een overnaching in een hostel). Want, zo is de algemene opinie, er tussenin is niets te zien of te doen. Maar ik had daar een ander idee over. Ik wilde naar Mount Kosciusko, Canberra en de Blue Mountains zonder backtracking (ik blijf op mijn manier wel efficient). En na puzzelen, piekeren en plannen, rekenen en organiseren had ik mijn plan weer voorelkaar. Een vierdaagse tour van Melbourne naar Sydney via de Alpine Highway met de mogelijkheid om Mount Kosciusko te beklimmen, om een stadstour door Canberra te maken en om via de Blue Mountains naar Sydney te reizen. Mijn liefje wat wil je nog meer? Nou, ik wil graag een paar dagen in Canberra blijven. Dat had blijkbaar nog nooit iemand gedaan, want de eerste reactie van de tante aan de telefoon was dat het niet mogelijk was om de tour te onderbreken. Na twintig minuten l…. als brugman, was het dan toch gelukt. Wat je al niet moet zeggen om mensen aan de andere kant van de lijn het idee te geven dat ze de machtigste, geweldigste, beste, liefste en intelligentste persoon van de hele aardbol zijn. Vooral dat laatste (not!). Het zou mijn laatste bustrip in Australië zijn zodat ik het bijna niet erg meer vond om die logge en inmiddels weer veel te zwaar geworden rugzak te versjouwen. Het was een leuk cluppie dit keer. Zes Engelse gasten van een jaar of twintig. Twee heetten er Paul en twee Simon. Ik stelde nog voor om een Paul Art te noemen en een Simon Garfunkel; dat zou een stuk gemakkelijker voor mij zijn. Ze konden echter niet beslissen wie wat, dus laat dan maar. Nog een Zwitsers echtpaar waarvan de vrouw enthousiast vertelde dat ze kinderen van de leeftijd van die Engelse gasten hebben en vol trots dat ze alleen thuis zijn. Schot voor open doel natuurlijk om in lachen uit te barsten en ze succes te wensen met de uitgeleefde barak die ze bij thuiskomst zouden aantreffen. Engelse humor; ik mag dat wel. Nog een Canadees meisje die jaren in Disney World in Florida had gewerkt. En dat was wel te merken ook. Ze gaf eerlijk toe dat ze Goofrette genoemd werd, naar Goofy. Dit voor de beeldvorming. Tot slot Angelika uit Duitsland, die ik tijdens de tour in Tasmanië al had leren kennen en ik.

Lekker relaxed hoor zo’n tochtje over de secundaire wegen door kleine dorpjes en kilometers land in de vorm van gras, wijngaarden, heuvels, bossen en bergen. Ned Kelly was de Robin Hood van dit gebied. Gekleed als halve ridder en afstammeling van een convict uit Port Arthur (Tasmanië) beroofde hij van tijd tot tijd samen met zijn kornuiten een trein of rijke mensen die de domme pech hadden zijn pad te kruisen. Uiteindelijk opgepakt en opgehangen. Zijn laatste (en onsterfelijk geworden) woorden waren: Such is life…

Na zoveel emotie was het de hoogste tijd geworden om een wijnproeverij te gaan bezoeken. Met zes Engelsen weet je ongeveer waar dat op uit gaat lopen. Juist, Simon (die ene) wilde alle wijnen proeven die op de lijst stonden. En die Simon stond natuurlijk uitgerekend naast mij. We hadden de grootste lol. Na een paar proefglazen hield ik het voor gezien, maar Simon bleef maar proeven en bijna aan het einde van de lijst begon hij te zeggen: ‘Jackie, nog maar vijf...’ en even later: ‘Jackie, nog maar vier…’. Dit ging door totdat hij er nog maar ééntje hoefde te proeven. Helaas, de mevrouw van de wijnproeverij had het haarscherp in de gaten en met nog maar een wijn te gaan, kreeg hij te horen dat het mooi geweest was voor vandaag. De arme ziel. Nadat hij bijna voor deze mevrouw op, ging zij door de knieën en kreeg hij als nog het laatste glas.

Sneeuw in de zomer mag dan een unicum zijn; ik was er minder blij mee. Vandaag zouden we namelijk naar Mount Kosciusko gaan en daar moest en zou ik op gaan staan. Wellicht is het niet zo’n hoge berg, maar wel een van de Seven Summits van de wereld. En als je dan zo dicht in de buurt bent… We, Angelique & Martijn en ik hadden het er per slot van rekening van de zomer in het Haagse nog over gehad. Zij zouden Mount Cook in Nieuw Zeeland bezoeken en ik Mount Kosciusko ‘doen’. In Thredbo bleek dat de weergoden mij niet gunstig gezind waren en daarmee compleet contra mijn plannen. Ik geef niet zomaar op en toen de buschauffeur annex gids ons vertelde dat het min vijf graden celsius op de top was met een, dankzij de foute wind, een gevoelstemperatuur van min twintig graden, concludeerde ik simpel dat we dan wat meer kleren aan moesten trekken. De bus (en vooral de inhoud daarvan) was met stomheid geslagen. Een licht wanhopig kijkende gids had even geen tekst meer. Daar kwam Simon van achter uit de bus aangelopen. Hij begon mijn schouders te masseren en zei met zorgelijke stem (voor zover de stem van een twintigjarige zorgelijk kan klinken): “Jackie, je kunt vandaag de berg niet beklimmen. Het is veel te koud en je zult bevriezen. Wij willen niet dat je doodvriest; we kunnen je niet missen. Snap je dat?” Ik moet echt fanatiek overgekomen zijn, want zo erg had ik het nu ook weer niet bedoeld. Hoog’lijk gecharmeerd van zoveel aandacht zei ik: “Oké, ander keertje dan maar”. De bus haalde opgelucht adem. De chauffeur startte de motor en langzaam rijdend, verlieten we Thredbo. Ik keek nog een keertje achterom naar de berg die ijzig eigenwijs daar een ontoegankelijke berg stond te zijn. “Krijg jij altijd je zin?”, had iemand mij een paar maanden geleden nog gevraagd. Als door een wesp gestoken, had ik onmiddellijk om- en vuil teruggekeken. ‘Nee, jij bent een lekker makkelijk tiepje’, dacht ik nog, maar had het niet uitgesproken omdat ik zelf geen passend antwoord op deze vraag had. Het voorval schoot mij nu ineens weer te binnen. Zin of gelijk? Hebben of krijgen? Vandaag heb ik eens niet mijn zin gekregen.