Ondersteboven

Een week voor de kerst arriveerde ik in Auckland. De grootste en drukste stad van Nieuw Zeeland. Na Sydney echter aangenaam rustig en dat kwam goed uit. Er was namelijk iets mis met mij. En ik wist niet wat. Ik was in het vliegtuig gestapt en voor mijn gevoel de verkeerde kant opgevlogen. Ik was uitgestapt in een land wat op de een of andere manier zoiets Nederlands uitstraalde en -ademde dat ik aan mijzelf begon te twijfelen. Was ik dan toch in Nederland?

Maar nee, het water kolkte nog steeds rechts- in plaats van linksom door het afvoerputje, de zon ging nog steeds over het noorden in plaats van het zuiden van oost naar west, het was nog steeds zomer in december in plaats van in juni en twaalf uur 's middags was nog steeds twaalf uur 's nachts. Ik was in Nieuw Zeeland. Maar wat ging ik hier doen? Waar was mijn familie? Waar waren mijn vrienden en vriendinnen?

Gedachten en gevoelens golven door elkaar heen als de eerste de beste sinus en cosinuskrommen. Antipolen met mega amplitudes. Niet zoveel vragen, niet zoveel denken. Genieten van de zon. Een cappuchino op het terras. Het bakkie troost van de noneties. Alles laten bezinken. Niets aan de hand. Ik ben gewoon ondersteboven.