All I want for Christmas is

Op de dag dat hier de zomer begint, word ik opgehaald door Rob en Penelope. Vorig jaar heb ik hun in het vliegtuig van Kathmandu (Nepal) naar Bangkok (Thailand) leren kennen en zij waren het die mij in Bangkok op sleeptouw namen. Ze hadden mij indertijd op het hart gedrukt dat als ik naar Nieuw Zeeland zou komen, ik hen dat absoluut moest laten weten, zodat we zouden kunnen afspreken. Na wat heen en weer gemail waarin ik mijn komst naar Nieuw Zeeland aankondigde, zij er op stonden dat ik de Kerst bij hen door zou brengen, ik mij bezwaard voelde omdat het een familiefeest is en zij al mijn bezwaren hadden weggewuifd, was het dan zover. Terwijl ik in het hostel zat te wachten, vroeg ik mij af of ik ze nog wel zou herkennen. Toen Penelope kwam binnelopen, was dat vraagstuk meteen opgelost. Geen twijfel mogelijk. Samen liepen we naar de auto alwaar Rob stond te wachten. Na ook hem begroet te hebben, ging de achterdeur van de auto op en . verrassing! Een maxi cosi met daarin een baby: Alice. Ik keek ze vragend en rekenend aan. De trotse ouders keken stralend terug. 'Ja, dat kan', zei ik, 'maar dat hebben jullie wel snel voorelkaar!' Dat vonden ze zelf ook wel. Ze hadden express niets gezegd, want dan zou ik mij helemaal bezwaard hebben gevoeld en waren ze bang dat ik niet meer zou durven langskomen. Daarnaast had ik vorig jaar in mijn enthousiasme de zojuist in Bangkok van het postkantoor opgehaalde nieuwe foto's van mijn nichtje aan hun geshowd en dachten ze dat ik een baby wel leuk zou vinden. Mwah, ik zou liegen als ik nee zei.

Ik voelde mij de koningin te rijk. Een eigen slaapkamer met een tweepersoonsbed helemaal voor mij alleen. Geen andere backpackers, geen wekkers, geen snurkers, geen stinkschoenen en sokken, geen wiebelende stapelbedden; in een woord: paradijselijk! Ik kreeg enorm goed te eten, kon uitgebreid mijn was doen, mocht emails en verhalen versturen en ik moest mij vooral thuis voelen. Dat lukte prima! Heerlijk bijgekletst, hun foto's van Nepal bekeken (het gisteren en tegelijkertijd jaren geleden dat ik er zelf was) en Alice aan het lachen gemaakt (wat nou met tien weken kan een baby niet lachen; dat is puur een kwestie van gevoel hebben voor [mijn] humor en dat heeft ze).

Ik word meegenomen naar alle familie en vrienden en tegen iedereen vertellen ze vol trots dat ik uit Nederland kom, zij mij vorig jaar tijdens hun reis ontmoet hebben en dat ik lid van het koninklijk huis ben en under cover op reis ben, ter voorbereiding op mijn toekomstige taak (wat die dan ook moge zijn). Dit omdat Rob en Penelope zogenaamd niet geloven dat iemand zo lang op reis kan zijn.

En dan is het Kerst.

Rob en Penelope hebben een brunch georganiseerd voor zijn ouders en zijn zus en zwager. Rob zijn vader komt uit Nederland, heeft een aantal jaar in Indonesie gewoond en is zo'n vijftig jaar geleden naar Nieuw Zeeland geëmigeerd. Hij heeft zich al weken op mijn komst verheugd en blijft praten en vragen. De rest van de fam vindt dat beschamend en ik moet er om lachen. Het is erg gezellig.

Naar de kerk gaan we niet; we zijn gisteren al geweest. Naar een kinderdienst om vijf uur 's middags. Alle kinderen waren verkleed als herder of als engeltje (Alice als schattig engeltje. Nee, ik NIET!) en het was een groot feest van vals zingende kinderen en elkaars grut bekijkende ouders. Precies dertig minuten duurde het en het had ook geen seconde langer moeten duren want stilzitten was er niet bij. Ik wou dat wij vroeger zulke kerkdiensten hadden gehad.

's Middags naar Penelope's moeder in Cambridge. Denk niet dat het met kerst het aan de andere kant van de wereld er anders aan toe gaat: iedere familie krijgt evenveel tijd en aandacht met de kerst en ook hier gaat daar veel gebel en geregel aan vooraf. De voorbereidingen worden nog opgeleukt door Rob die buiten de barbeque aansteekt om de vis te roosteren. Twee tellen later staat de bbq in de fik en moet de brandblusser er aan te pas komen. Of het er in Nederland ook zo aan toe gaat.

Voor het diner gaat Penelope's moeder voor in het gebed. Ze herdenkt Penelope's vader die drie jaar geleden plotseling vlak voor de kerst is overleden en dankt voor al het goede dat ze ondanks dit verlies mogen ontvangen. Als ze vervolgens afsluit met te zeggen dat ze blij zijn dat Jackie bij hun aan tafel zit, zo ver weg van huis en familie en dat ze hoopt dat ik mij bij hun thuis voel, rollen de tranen over mijn wangen. Ja, ik voel mij heel warm en hartelijk ontvangen en onthaald. Ja, het is als thuis voelen. Alleen een klein beetje anders. Als ik mijn ogen opendoe, kijk ik glazig naar mijn bord, vouw langzaam mijn servet op mijn schoot open, haal diep adem en kijk met uitgelopen mascara ogen en een trillende glimlach de wereld in en de anderen aan.

Ham? Vis? Twee soorten aardappelen? Drie soorten groenten? Sauzen? Het kan niet op. Een echt kerstdiner. Net zo volgestopt na als een kalkoen voor het diner stappen we om tien uur in de auto. Eerste kerstdag is voorbij; het was een goede; op naar de tweede.

Ook deze kerstdag begint op het gemak. Rond het middag uur rijden we naar Rob's ouders die ook in Hamilton wonen. Helen en Peter (zus en zwager) wonen sinds kort in Wellington en logeren met de Kerst bij hun. Een glas sodawater lijkt mij erg lekker, maar Rob's vader denkt daar duidelijk anders over. Jackie moet en zal aan de advocaat. Terwijl de rest aan de wijn zit, neem ik hapjes van mijn advocaat (Bols) met slagroom, terwijl de heer des huizes minzaam glunderend van de zijne geniet. Ik lijk mijn oma wel.

Na een uitgebreide warme lunch gevolgd door koffie- en theerituelen, stappen we aan het einde van de middag weer in de auto en keren we huiswaarts. Onderweg verklaart Penelope de Kerst officieel als beëindigd en halen we grappend, opgelucht adem.

Dit jaar is derde kerstdag voor mij stiekem ook nog officieel Kerst. De slaap nog uit mijn ogen wrijvend en nog in nachtgewaad, blijk ik al wel in staat om tot tien te tellen en zodoende naar Nederland te bellen. Raar hoor: hier al ochtend en en met stralende zon rond de twintig graden terwijl aan de andere kant van de lijn het avond is en je familie in winterkleren de kerstfilm zit te kijken. Toch wel fijn om ieders stem weer even te horen. Eenmaal weer op de hoogte van het wel en wee over en weer gaat het leven aan beide zijden van de wereldbol gewoon weer verder. Aan de tweede kerstdagkant wordt de film afgekeken en aan de derde kerstdagkant ga ik eerst eens een rondje wandelen. Ik neem Alice mee want die is nog niet over de kerststress heen en haar ouders gaan in de tuin grasmaaien en bomen snoeien. Kerst 2002 is voorbij en ik loop achter een in wezen wildvreeemde kinderwagen in een dapper brandende zon in een voor mij nog onbekend land. Met stemmen uit een ver Nederland nagalmend in mijn hoofd. Ik ben een rijk mens; ik ben een gelukkig mens. Ik heb met Kerst alles gekregen wat ik gewenst had. Zelfs meer dan dat.