Frans en Maaike

En het afstandsrecord van vandaag is??? Twee-en-zeventig kilometer! Met een onbehoorlijk stevige wind in de rug worden we bijna de berg op geblazen en met maximaal schakelen (mijn duimen vallen er aan het einde van de dag bijna af) kost het minimale energie. Tijdens de lunch concluderen we dat we ondanks die veneinige piek nog energie genoeg hebben. Als we dan later in de middag niet zeker weten of onze boerderij waar we willen overnachten aan het einde van een bepaalde weg ligt, besluiten we door te gaan naar Cheviot. Onderweg kloppen we nog bij een uitgeleefde boerderij aan, die hoognodig om een verfje en een bezoek aan de schroothoop verlegen zit, om de waterzak te vullen.

Gastvrijheid in Nieuw Zeeland is echt ongekend. Zelfs al zou je hier boos willen worden op de locals, het lukt niet. De mensen zijn eenvoudig weg te vriendelijk. Na wat geklets en bedanken, blazen we ook de resterende vijftien kilometers weg. Om een uur of vijf arriveren we op de camping die we de hele dag al 'Bij Frans en Maaike' noemen. Zo heten de eigenaars volgens onze campinggids en ons vermoeden is juist. Het zijn geëmigreerde Nederlanders.

Heske zou liever de tent een een dagje niet opzetten, maar voor mij is het geen probleem. Het compromis is een duidelijke win-win situatie in de vorm van eens lekker uit eten gaan. Dat doen we. Fles wijn erbij en smullen maar. Port en kaasplank na en mij verheugend op de rustdag van morgen, concludeer dat het leven goed is. Heel goed.

Marmot

Of ik nu in mijn vorige leven marmot geweest ben of niet, weet ik niet en doet er eigenlijk ook geen moer toe. Na opstaan, ontbijten en was doen, duik ik heerlijk mijn slaapzak weer in. Tukkie doen, middagdutje, power nap, desnoods alledrie; ik lig knock out onder zeil en weet in ieder geval voor zonsondergang weer wakker te worden. Batterij weer opgeladen en dagboek bij geschreven; zelfs op een rustdag kun je het nog druk hebben. De resterende uren kletsen, praten, discussieren en lachen we vol. Ik vraag mij af wiens gevoel voor humor meer stupide is; dat van Heske of dat van mij. Het gaat al een week nergens over en we blijven brullen. Kan je ook niet van te voren weten . Is misschien maar beter ook.

Huisgevoelig

De weergoden zijn niet altijd in een goed humeur en dat resulteert vandaag in een matige tegenwind en later op de dag in wat begint met een miezer maar eindigt in vette regen. Hoe meer we Christchurch naderen, des te hardnekkiger we worden in het halen van de overnachtingsplaats van vandaag: Amberley. Behoorlijk doorweekt en uitgeput komen we daar aan het einde van de middag aan. Het laatste wat we willen is een tent en we trakteren ons zelf op een cabin. Een kamer van vier bij zes meter met twee eenpersoonsbedden, een eettafel met vier stoelen en een klein keueknblokje. Huisgevoelig als Heske en ik als geboren Kreeften zijn, hebben we het hier prima naar ons zin. De schoonste en beste douches ben ik tot nu toe in Nieuw Zeeland tegengekomen. Ongelofelijk hoe dit land op reizigers, toeristen en vakantiegangers ingesteld is. Iedere dag weer een luxe. Fris gewassen zitten we een uur na aankomst aan de thee, bespreken belangrijke en minder belangrijke trivialiteiten en noteren de stand van vandaag: 68 km met 14,8 km gemiddeld; 320 km totaal en een (fiets-)dag gemiddelde van respectievelijk 53 en 40 km per dag. Ik ben er trots op.

Het regent

Als ik 's morgens door de wekker uit een nog veel te diepe slaap word gewekt, ben ik niet blij. Het giet van de regen, mijn knieën doen pijn, ik ben nog moe en ik wil vandaag naar Christchurch. Heske's zuidwester staat er ook niet echt naar om zich vandaag nog eens lekker zeik-door-water-nat te laten regen, ondanks dat Christchurch ook bij haar als muziek in de oren klinkt. We besluiten een dag hier te blijven, in ons huis, in de hoop dat het morgen beter weer is. Zo eindigen we op het niveau van de afwas doen, door het raam naar de regen te kijken en om opmerkingen te maken in de trant van:

- Het regent.
Nou zeg, het is me wat
- Ja, het is me het weertje wel
De buren gaan weg
- Ja, zij wel.
En we bulderen het vervolgens uit van de lach.

Laatste etappe

Regen of geen regen, vandaag moet en zal ik Christchurch halen. We beginnnen 'droog' maar dat feest is helaas geen lang leven beschoren. Tesamen met het vlakke, welhaast Hollands aandoende landschap, het almaar drukker wordende verkeer en de onbestemde tegenwind, zorgen ervoor dat ik baal als een complete stekkerdoos, hetgeen in alle kleuren door Heske bevestigd wordt. Het is vandaag echt een kwestie van de meters wegtrappen. Stug voorovergebogen over ons stuur, rijden we ieder in ons eigen tempo de beloning tegemoet. Meewarig kijken de mensen onderweg ons aan en we worden bijna als verloren dochters in het koffiezaakje binnengehaald. We laten het ons goed smaken.

Half vijf klok ik als ik de eindstreep over en het terrein van het Frauenreisehaus/Womens' Hostel op rij. Mission accomplished, doel gehaald en 'seen it, done it' kunnen afgevinkt worden. Voor mij betekent het bovenal iets heel anders en iets veel meer. In Auckland voelde ik mij ontheemd, maar met de kerst al thuis. In Wellington waaide mijn gevoel met de aldaar beruchte wind alle kanten op, maar ik kon zelf geen richting bepalen. Het fietsen gaf mij de broodnodige zelfconfrontatie, dwong mij tot keuzes maken en de fysieke inspanning zorgde voor hernieuwde aanmaak van het gelukshormoon. Hier in Christchurch voel ik hoe goed het mij gedaan heeft, heb ik eindelijk mijn draai in Nieuw Zeeland gevonden en ben ik vol energie om de rest van Nieuw Zeeland te gaan ontdekken. Het duurt even, maar dan heb je ook wat.