Tutte-me-lullen
Een paar dagen Christchurch om even bij te komen van de fietservaring en om nieuwe plannen te maken. We (Heske en ik) hadden ons zelf getrakteerd op een twin room (kamer met twee eenpersoonsbedden) in het Womens hostel c.q. Frauen Reisehaus. Waarom daar? Put het fietsen zo uit dat we geen eens een man meer kunnen zien? Zijn we in die tien dagen zo aan elkaar gehecht geraakt dat…? Nee, niets van dat al. De beschrijving doorlezende leek het een rustige stek, niet te ver van het centrum en met gratis gebruik van…? Juist, fietsen.
Vol enthousiasme heb ik mijn fietstassen midden in de kamer leeggestort, de man gebeld die mijn fiets zou komen ophalen en twintig minuten later met knikkende knieën (die konden geen fiets meer zien!) afscheid genomen van de velocipède.
De volgende dag was een dinsdag maar het leek wel maandag-wasdag. Alle kleding gewassen, rugzakken uitgesopt en spullen uitgezocht. Het leek werkelijk wel of ik gewoon in Nederland was. Toen het begon te regenen en ik in sneltreinvaart mijn was van de lijn stond te plukken, voelde ik mij zo burgertruttelijk dat ik er zelf om moest lachen. En maar kleppen, lachen en koffiedrinken met andere reizigers. Camping Kijkduin is er niets bij.
Stad betekent internet dus inloggen maar. Heerlijk nieuwe mail met veel sneeuw- en vorstberichten. Hmm, dan valt die regen en wind hier nog wel mee. En vijftien graden plus is geen min tien tenslotte. Ontstellend hoeveel impact email toch soms op mij kan hebben. Mailtjes met zoveel verschillend vrolijk en verdrietig nieuws dat ik er 's avonds echt even van moest bijkomen. Even laten bezinken, even verwerken. Er verandert niets in Nederland. Nee misschien niet als je vanuit de lucht naar beneden kijkt, maar er zijn meerdere invalshoeken in het leven.
In het kader van relaxen lukt het mij zowaar om net binnen de vier uur op te staan, te ontbijten op te ruimen, drie kledingstukken op de hand te wassen en in mijn dagboek te schrijven. En dan was het bijna nog haasten!
Ik moest nog steeds lachen om wat Dees mij schreef: 'Jacq, ben je anderhalf jaar op reis en aan de andere kant van de wereld en wat doe je? Hetzelfde wat je ouders al jaren doen: fietsen!'
En wat doe ik nu? Iets wat iedereen in Nederland van tijd tot tijd doet: wassen, koffiedrinken, opruimen. Voor de afwisseling nog even de stad in; mensen kijken, winkels kijken, je kent het wel. Tutte-me-lullen noemde mijn interieurverzorgster, Rotterdamse in hart en nieren, dat altijd. Precies het juiste werkwoord.
Dan nadert hoe dan ook het afscheid. Tien dagen samen opgetrokken, gelachen (veel), gekletst (nog veel meer) en 367 kilometer weggetrapt. Nog een laatste foto, omhelzing en that's it. Ik ben erg slecht in afscheid nemen. Heske fietst linksaf, ik loop met mijn rugzak om, rechtsaf. Ieder weer ons eigen stukje van de wijde wereld in.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
