Adrenaline dip

In Queenstown kun je al je energie en geld kwijt in dan wel aan: bungi jumpen, jetboating, raften, river surfing, paragliding, parachuting, skydiven en nog minstens twintig dingen meer. Adrenaline rush is wat je ervoor terugkrijgt en dat is de reden waarom de meeste luitjes een bezoek aan Queenstown als absolute must zien. Daarnaast heeft het ook veel winkelvertier te bieden en ook aan café’s en restaurants geen gebrek. Het meer met de eromheenliggende bergen is schitterend en ‘s winters tevens een ultiem skiegebied. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, zo geolied als deze toeristenmachine twenty-four-seven doordraait. Het enige waar ze geen grip op hebben, is het weer. Ondanks het feit dat het meteorologisch gezien hartje zomer is, waait het hard en vind ik het er onbehoorlijk fris. Als de zon zich tijdens mijn verblijf ook nog een grotendeels achter de wolken verschuilt, ben ik blij dat ik mijn fleecejack aan heb. Enigzins persoonlijk is dit wel, want Engelse meiden zie ik steevast in hempje en korte broek rondrennen, maar die hebben volgens mij ook een aangeboren ontkenningsmechanisme ten aanzien van kou. Voor zover ik al held genoeg zou zijn om te gaan raften, is dat plan als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik heb minstens dertig klein nulletje cee nodig voordat ik het water op dan wel in ga. Met bungi jumpen heb ik niet zoveel en voor wie had willen sky diven viel het ook tegen: te bewolkt en te winderig. Valt er dan helemaal geen adrenaline te verkrijgen? Ik besluit na een dag van lezen en een bezoek aan de bioscoop samen met mede Stray-busgangers Folkert (Nl), Olaf (Nl), Alan (Eng) en Corina (Zwi) dat vandaag een trip met de Gondola en een ritje in de Ludge de actiepunten zijn. Bij de Gondola aangekomen ziet het zwart van de toeristen en ik besluit naar boven te lopen in plaats van in een overbevolkte skilift gondel te stappen. Dat is helaas geen lopen, mar klauteren en al mijn spieren worden weer eens wakker geschud en opgerekt. Boven is daar de volgende attractie: de Ludge een soort skelter waarmee je op een parcours bergafwaarts kunt crossen. Het enige wat je hoeft te (lees: kunt) doen is sturen en remmen. Het idee is simpel; het vermaak erg groot. Na ook nog van het bewolkte uitzicht te hebben genoten, ga ik bergafwaarts.

Wie schetst mijn verbazing als ik opeens midden op straat door iemand om mijn nek gevlogen wordt die enthousiast ' Hi, Jackie!!!', uitroept. Ik herken haar wel, maar ik weet echt niet meer hoe ze het en waar ik haar ontmoet heb. Dat herinnert zij zich blijkbaar nog wel en ze ratelt er vrolijk op los, mijn totaal-uit-het-veld-geslagenheid schijnbaar niet opmerkend. We spreken af om 's avonds uit eten te gaan. In de tussenliggende uren het ik tijd genoeg om mij te herinneren dat het Sue uit Engeland is die ik tijdens de Great Ocean Road tour van adelaide naar Melourne heb leren kennen. Inderdaad zij zou ook naar Nieuw Zeeland gaan. Verzin je ook niet. Plots ook een attractie op mijn actielijstje erbij: uit eten. Het is enorm gezellig en veel bijgekletst en gelachen. We hebben amper tijd om te eten. De volgende keer in Oxford of ergens in Nederland. Alsof je een afspraak voor volgende week in dezelfde stad maakt. Tijd en afstand maakt ook echt niet meer uit als je reist; je ziet het allemaal te zijnertijd wel. En zo kwam ik tot de simpele conclusie: Queenstown; ook zonder adrenaline rush de moeite van een bezoek waard.