Fashion is everything

zegt Matt en het klinkt mij als Coco Chanel in de oren. Zelf ziet hij er wel olijk uit mijn zijn twinkelende ogen, brede lach, in alle kleuren gebreide muts en oranje/rode bakkebaarden. Maar wat heeft dit met kayakken van doen? Everything! en een uiteenzetting volgt. Hoe uniek het is om ‘s avonds in de ontieg’lijk beroemde Milford Sound te kayakken en welk een onsterfelijke indruk je dus op anderen moet maken die, helaas, pindakaas, slechts een boottcht maken. Aha, daaarmee staat de mission statement van deze peddelende kumpanie als een huis. Amper tijd hebbend om over de vertaling naar stategische en taktische plannen na te denken, gaan we meteen over naar het operationele niveau en krijgen we te horen dat geel en paars dé kleuren zijn. Als er in de hele wereld nu twee kleuren zijn die mij niet staan … het is echter al te laat. We, de groep van vanavond bestaat uit twee Amerikanen, een Duits stel, Elles en Carola uit Haarlem en ik., mogenons gaan omkleden. Als Nederlanders onder elkaar raken we al snel aan de klets en hijsen ons zelf ondertussen in het very fashionable thermo ondergoed met breedtestreepje (help!) in de kleuren rood en geel. Pippi Langkous zou er een moord voor doen. Daar over heen een fleece trui, een regenjack, bretels met spatschort en een reddingsvest. Dit alles in paars en geel. Top of the tops was natuurlijk de paarse muts op je kop. Fietshelm, fleece muts, het staat mij allemaal even goed (ahum). Is er nu niemand die mij mee wil nemen naar de Ascot races zodat ik een fatsoenlijk vliegdekschip op mijn hoofd kan zetten? Wow, wat zagen we er weer flashy uit. Zelfs de sand flies vonden ons om op te vreten…

Korte sprint met de speedboot alvorens we vanuit deze waterschuimer in de volgende mochten springen. De verdeling van de poppetjes over de peddelschuiten was al snel duidelijk en zodoende eindigde ik voor in de boot, zodat ik prima pictures kon maken en Matt, onze gids van vanavond achter in de boot, zodat hij lekker kon peddelen. Ik vond dat ik het weer prima voorelkaar had. De eerste kennismaking met het water was een enorme waterval waar Matt het liefst doorheen in plaats van omheen gekoerst was, maar iets in, aan of van mij weerhield hem daarvan. Het was hem z’n garaje. Het was niet ik, maar mijn bootsman die bijna uit de boot viel. Oorzaak? Mijn fototoestel. Of ik een professionele fotograaf was (nee), waarom zo’n toestel (is leuk; ik houd van het geluid van de ‘snijdende’ sluiter) en waar dat andere toestel voor was (mijn website). En zo ging het verder van reizen en schrijven tot fotograferen en zijn reis door Europa en zelfs Nederland (nee, niet alleen Amsterdam voor de verandering) afgelopen zomer. Ik had hem bij het Scheveningse vuurwerk al ontmoet kunnen hebben.

Van tijd tot tijd even stoppen en luisteren naar de facts and figures van de Milford Sound, die eigenlijk Fjord had moeten heten. Fjord is namelijk door ijs uitgesleten en u-vormig; een sound door een rivier uitgesleten en v-vormig. Mitre Peak is degene die op alle ansichtkaarten staat en heet zo omdat het het Engelse woord voor ‘mijter’ is en goh, waar zou die punt van die berg nu toch op lijken? Tijdens deze verhalan in soort van raftingpositie gestationeerd op het water (vier kayaks naast elkaar en de peddels er dwars overheen) tijd genoeg om foto’s van Elles en Carola te nemen en zij van mij. Dit ging natuurlijk gepaard met oer-Hollands commentaar en gevoel voor humor wat spijtig genoeg door niet-deze-gorgelende-taal-meesterzijnde, sip kijkende buitenlanders werd gadegeslagen. En zo gingen we dobberend voort. Behoorlijk indrukwekkend wel die steile en toch begroeide muren, bruisende watervallen en puntige pieken. Sir Edmund Hillary mag dan vijftig jaar geleden te samen met zijn sjerpa Tenzing Norgay de Mount Everest beklommen hebben; dit was zijn oefenterrein. Niet qua hoogte maar qua techniek schijnbaar nog moeilijker te beklimmen dan de reus der reuzen zelf.

De snackstop was eveneens op het water en bestond uit iets van Gatorade (wat het meest op warme jus d’orange leek en niet meteen mijn favoriet was) en een mix van gebakken banaanschijfjes, pinda’s, chocolade en snoepjes die het smaaktekort van de drank ruimschoots goedmaakte. Waar Carola zich, net als de anderen, nog aan de fatsoensnormen hield van twee keer een handje pakken, ‘vochten’ Elles en ik om het hardst om de anderen in de tussenliggende kayaks er van te overtuigen dat het echt haar dan wel mijn beurt was om een graai uit deze snoeptrog te nemen. En een lol!

Stiekem aan peddel je dan ruim tien kilometer weg waarbij duidelijk moge zijn dat mijn partner voor twee mocht roeien. De eerlijkheid gebiedt mij ook te zeggen dat hij toch wel dusdanig macho (dress to impress?) was dat hij niets lievers en niets anders wilde dan mij met een rotgang door die sound te peddelen. Dat vond ik helemaal niet erg. Om misverstanden te voorkomen: ik ben graag geëmancipeerd, maar wel op de juiste momenten (lees: diep in mijn hart een romantische en traditionele truttebol). Zou het aan mijn hippe kleding gelegen hebben?

Ruim vier uur later werden we op de kant wederom hartelijk welkom geheten door de sandflies. Helaas was de modeshow weer voorbij. De catwalk met haar indrukwekkende wanden en watervallen achterlatend, trok ik mijn gewone kloffie weer aan. ‘Fashion is everything’ en ik werd netjes door Matt ‘thuisgebracht’. Sommige dingen raken nooit uit de mode.