Op een berg

Hilltop Backpackers; de naam zegt het al: op de top van een heuvel. Ik noem het berg want ik houd niet van het woord 'heuvel'. Ik vind het een vies woord en vraag mij niet waarom. Zou het aan de ‘eu’ klank liggen? Als kind steigerde ik al als mensen Jacqeuline schreven in plaats van Jacqueline. Niet opgelet tijdens Franse les waarschijnlijk. Na een ‘q’ komt immers een ‘u’? Dit terzijde, maar zoiets zal het zijn. In de bus had de rest mij aangekeken: ‘Wat ga je hier in hemelsnaam doen?', zag je ze denken. Lekker op een berg zitten; iets waar ik al dagen naar uitgekeken had. Is dat zo raar? Het was waar wat men mij verteld had: het is er geweldig. Een huisje met alles er op en er aan met uitzicht over het grasland en de zee. En… ik heb het rijk alleen. Na mijn nieuwsgierigheid te hebben uitgeleefd en het huisje te hebben verkend, heb ik mij buiten met een kop koffie en het januari nummer van het blad ‘She’ (een Nieuw Zeelandse glossy) op het bankje geďnstalleerd. De kaft van het blad beloofde spetterende topics als: New Year, New You (take control of your life); Ab Fab (simple steps to a flatter tummy); 7 Bad habits even good girls have; Why water will save your skin; Be happy look younger; Sex files (what he wants at 25, 35 and 45) en Keep that Holiday high all year long. Ik ben nu weer helemaal ‘in control’, drink liters water en lijk jaren jonger. Met de buikspieroefeningen, het wensenlijstje van meneer en het vakantiegevoel vasthouden doe ik t.z.t. wel eens iets. Pffft, het is op deze manier nog hard werken zo’n wereldreis. Gedachten dwalen af; naar die Engelse jongen die een paar dagen geleden nog dacht mij de moeilijkste vraag van mijn leven te stellen door te vragen wanneer ik het happiest was in mijn leven. ‘De dag dat ik besloot om te gaan reizen’, antwoordde ik hem prompt en zonder twijfel. En hoe vaak had ik al tegen mensen gezegd dat het de beste beslissing uit mijn leven was en dat ik het altijd gewild had, maar nooit gedurfd? Was dat wel zo? Als je het tien, honderd, duizend keer verteld heb, ga je er dan niet vanzelf in geloven omdat je het zo vaak zegt en je het jezelf als het ware voorhoudt? Ik denk en voel van niet, maar soms… twijfel…

Enkele weken geleden schreef Lin mij een email. ‘Weet je nog?’, zo begon ze, ‘dat we in 5 VWO tijdens Engelse les bij Kagie briefjes schreven?’ Ja, dat herinner ik mij nog goed. Praten mocht niet tijdens de les, dus penden we ons gek. ‘En weet je dat jij toen al schreef dat je later aan de andere kant van de wereld zou zitten en ik hier in ‘s Gravenzande met man en kinderen?’ Mijn hart sloeg een paar keer over. Kippenvel op mijn armen. Wat? Toen al? Hoe oud was ik toen? Zestien? Hoe was het mogelijk? Twee keer zo oud als toen en wens was werkelijkheid geworden!’Het avontuurlijke zat er toen al in’, concludeerde Lin doodleuk. Ik moest het eerst nog een keer lezen om het echt tot mij door te laten dringen. Ik kon mij niets van dit briefje herinneren. Waarschijnlijk net als alle andere spannende en avontuurlijke ideeën onderdrukt en overgelaten aan het gevecht tussen id, ego en super ego. Ooit nog maar eens een dagboek uit die tijd openslaan.

Binnen in de huiskamer van dit hoge huis, tikt de klok. Je weet wel, zo’n lekkere ouderwetse klok die ook slaat op het hele en het halve uur. Ooit wel eens van iemand gehoord die gek werd van zo’n klok. Het benadrukte iedere seconde die tussen zijn vingers doorglipte. De vergankelijkheid van het leven in het algemeen. Ik vind het huiselijk herkenbaar en vertrouwd. Mij herinnert het aan mijn opa en oma. Die hadden ook zo’n klok en die mochten An en ik als we daar logeerden ‘s morgens om de beurt met een grote sleutel opwinden. Daar was het altijd gezellig en mocht je alles. En ook al weet je dat dit een geromantiseerd beeld is; het is de herinnering aan een goede tijd. Andere oma had trouwens ook zo’n luid tikkende klok. En een goed werkende verwarming, zodat we, alhoewel we daar ook alles mochten, meestal gingen zitten lezen. Het was te warm om te bewegen. Daarbij hing er ook een schilderij met een man in een lang gewaad, die diep in gedachten verzonken was. Die man keek zo serieus en somber, dan ging je niet rondrennen. Behalve op Nieuwjaarsdag als je al (dat wil zeggen: zoveel als er in het huis van oma pasten) je neefjes en nichtjes weer zag. Dat was dikke pret. Wat een klok al niet te weeg kan brengen.

De baai overturend, sla ik de krant van vandaag open. Mijn oog valt op mijn horoscoop voor vandaag: Cancer (June 21 to July 22) – You feel unusually passionate and sexy today. Enjoy these feelings and just feel good about yourself. You know that you are alive!

Daar zit ik dan: alleen op een berg.