Leven is meervoud van lef

Na bijna een maand door India te hebben gereisd, is het wel eens tijd voor een persoonlijke update nietwaar? Want dat het mij goed bevalt, moge duidelijk zijn. Gaat er dan nooit eens iets mis? Vraag je je misschien af? Soms best wel. Je kent dat wel, je koffie valt van je dienblad omdat je teveel bagage meesjouwt; je staat 1 uur in de rij voor een treinkaartje en je blijkt dan nog geen aansluiting te hebben, zodat je nog een keer 2 uur in de rij kan gaan staan; je wordt iedere keer weer afgezet qua prijsstelling en soms heb je gewoon geen zin om te onderhandelen en betaal je gewoon die paar pieken en als je eindelijk je postpakketje inelkaar gezet hebt, blijkt het postkantoor vanwege holiday gesloten te zijn. Het hoort er allemaal bij denk ik dan. Ik begin soort ook wel iets van geduld te kweken en dat is al heel wat.

Soms ben ik ook echt ontieg'lijk moe. Dan vraag ik mij echt af waarom ik, waarom hier en wat nu? Gelukkig ben ik een grote wandelende emo-doos, dus ga vervolgens op zo'n moment een voor een al mijn 'cheer up girl' spullen bekijken. Ik bekijk mijn foto's (die ook op internet staan), ik vouw mijn kussensloop met foto (heimwee?) open, drink water uit de beker met inscriptie: je kracht is je humor, knuffel de (inmiddels zwart geworden) jaarclubbij, was mijn t-shirt met foto van nichtje Marieke en ik houd de paarse gelukssteen vast en lees de briefjes die mij op het laatste moment op Schiphol in mijn hand zijn gedrukt. Verder is mijn dagboek al bijna vol.

Echt zo rot voelen dat je moet huilen van ellende; nee, dat is (nog) niet gebeurd. Waarschijnlijk omdat in je eentje huilen helemaal niet leuk is? Of omdat je je realiseert dat je ieder moment terug kan naar Nederland. Maar wat is het voordeel van Nederland? Jullie in de stromende regen en naar je werk en ik hier in het heerlijke weer en mooie dingen zien, horen, voelen , beleven, ervaren; de keuze valt voor mij dan toch nog steeds op de tweede optie. En de vraag is: zit er nu echt iemand op mij te wachten in Nederland? Dat maakt dat ik de relativiteit van bepaalde zaken wel in ga zien.

Eerlijkheidshalve geef ik toe dat ik deze week wel even een dipje had nadat een dronken Schot van een jaar of 50 mij de stuipen op het lijf had gejaagd met verhalen over de oorlog in Afganistan en zo. (Daarnaast was hij zo dronken dat hij bleef zeggen dat hij wilde dat hij 25 was, want dat wist hij wel wat hij met zo'n knappe vrouw als ik zou doen. Wie wil er nu niet 25 zijn?) De volgende ochtend op weg naar het station van Mumbai liep ik nog steeds een beetje te zenuwen. Ik ben toen gewoon de liedjes van The Sound of Music gaan zingen; inclusief Climb ev'ry mountain en I have confidence in me (ik loop dan weliswaar niet zo enthousiast met mijn rugzak te slingeren als Julie Andrews met haar weekendtas, maar toch...) Het rare is dat je dan vervolgens weer iemand (vaak ook een backpacker) tegenkomt op het station en dan is alles weer oke. Het leven op zijn beloop laten en meeveren op de gebeurtenissen van iedere dag, dat maakt dat het leven niet moeilijk hoeft te zijn. Genieten is de kunst en afzien hoort daar af en toe bij; dat is goed voor de moraal. Als afsluiter de tekst van Loesje (die ik natuulijk op een kaart bij mij heb): Leven is meervoud van lef. (En zo is het maar net!)

Travel mates

Deze Bouter reist nog steeds alleen. Niet dat ze het erg vindt; integendeel! Lekker zelf beslissen over wat wel en niet te doen, te zien en te laten. (Nooit geweten dat ik zo goed wist wat ik wel en niet wilde!). Daarnaast was ik niet van het meest verlegen type, dus ontmoet ik voldoende mensen om sterke verhalen, adviezen en tips uit te wisselen.

Om maar eens een greep uit de afgelopen weken te doen. In Jaipur ontmoette ik Ullie en Hugh uit Oostenrijk (heerlijke namen weer!), in Udaipur Toby en Jonathan uit Engeland (How Britisch en dan ook nog met zijn drieen naar James Bond (Octopussy) gaan zitten kijken. In Jaisalmer Suze en Kiwi uit Nieuw Zeeland. Net voordat ik flauw ging vallen van de lach, bleek hij echt Kiwi te heten... In de trein een echte held die mij ging beschermen tegen wel hele vage Indiers. Naam: Ceasar Taylor; dat bedoel ik maar, dan voel je je meteen veilig! En... all you wanted to know about Nanno, but never dared to ask! Ontmoet in Jaisalmer bij de beroemde Jain tempel op het moment dat er net een bus oudere jongeren uit Nederland de tempel ging bestormen. Ik dacht dat hij bij die groep hoorde en vice versa. Na wat small talk ging ieder weer zijns weegs en bleek hij al razend snel mijn website te hebben bekeken. In Udaipur: Joey (een echte Amsterdammer!) en Sybil uit Zwitserland. Gezellig mee geluncht en weer even Nederlands gesproken! Matthew heb ik in de bus naar Mount Abu ontmoet. Vreselijk meegelachen, want Engelse humor. In hotel vraagt de eigenaar: "A double room?" Waarop hij doodleuk antwoordt: "Now, eh, no, I just met her in the bus...". Twee dagen mee rondgestruind en twee keer de sunset gezien. Helaas voor jullie, lieve internetbuis-kindertjes, geen romantische escapades of aanverwante schunnigheid. Na twee dagen ieder weer zijn/haar eigen bus.

Gisterenavond was het dikke pret in de trein. Met zijn vijven, allemaal backpackers (twee meiden uit Engeland en een stel uit Zweden) in een 'coupe' voor zes personen. En maar kletsen. Zij gingen allemaal voor het eerst naar Mumbai, dus ik heb mijn rol als tourist information centre weer helemaal uit kunnen buiten. Half twee toch maar gaan slapen. Vandaag samen geluncht; straks dineren en het Zweedse stel heeft vanavond dezelfde trein naar Goa als ik, dus kortom: gezelligheid (en daar hou ik zo van zo op zijn tijd!)

Wat doe je nu de hele dag?

Als backpacker heb je natuurlijk een enorm zwaar leven. Mijn vader vraagt zich al jaren af wat de lol is van kamperen (Waarom primitief doen als we na zoveel jaren ontwikkeling toch deze redelijke staat van beschaving bereikt hebben?) dus bij backpacken zal hij helemaal wel vraagtekens zetten. Want, wat doe je nu zo de hele dag? Nou, hoe zal ik het zeggen: overleven? genieten? afzien? ervaren? absorberen? verwerken? overdenken? kortom: LEVEN!

De dag begint meestal als je slaapdronken uit een trein of bus stuitert. Al dan niet volgens de behoeftenpiramide van Maslow en afhankelijk van de maaltijd van de vorige avond, ga je dan op zoek naar toilet, ontbijt en hotel. (Volgorde hangt dus af van de vorige dag, maar dat was denk ik inmiddels al duidelijk geworden). Hotel is de algemene benaming voor hoop stenen met iets van dak erop waaronder een Indiasche familie leeft en die achter een paar houten deuren een bed en een badkamer verhuurd voor een aantal roepies. Blij dus dat je alles zelf in je backpack bij je hebt, want de beesten komen altijd pas te voorschijnt NAdat je ingecheckt hebt en NOOIT op het moment dat je de kamer bekijkt. Alsof ze op de geur van je handtekening afkomen!

Begrijp mij goed; ik slaap in enigzins beschaafde kamers met badkamer en alleen. Je kunt ook in zogenaamde 'dorms' (slaapzalen) slapen, maar het idee alleen al dat ik mijn rugzak nergens kwijt kan of er op moet gaan liggen omdat iemand anders in de inhoud geinteresseerd is of je buren fysiek gaan liggen integreren op het moment dat jij wil gaan slapen, heeft mij er tot nu toe van weerhouden om uberhaupt maar 1 seconde op zo'n zaal te gaan kijken. Daarnaast heb je ook kamers met gemeenschappelijke badkamer en dat is tot nu toe ook niets voor mij. Steeds heen en weer lopen omdat je dan weer je shampoo dan weer je handdoek vergeten bent en iedere keer krampachtig aan en uitkleden, trekt mij ook niet.

Afijn, als je 'huis' dan weer is geregeld, is het meestal tijd voor een wasje. Dat doe ik zelf, want ook op de was SLAAN ze. Je kent mij; niet aan de kleertjes komen, want dan kom je aan Jacq. Het idee alleen al dat de ritsen van mijn broek aan baklappen geslagen terugkomen, doet de tranen in mijn ogen opwellen. Na ontbijt, meestal iets van brood/sandwich met jam en een pot thee (lang leve de Britten) op stap. De Lonely Planet is je gids (zo heb je immers ook 9 van de 10 keer je hotel gevonden) en verder dwaal je zelf rond door de desbetreffende plaats, stad, dorp. Ze begrijpen hier niet dat rondlopen ook leuk is, maar ik vind het de meest geweldige manier om een stad te leren kennen.

Verder af en toe lekker lokaal eten en thee (chai = thee met melk en suiker; als je aan chocolademelk denkt, is het best te drinken) drinken met heerlijke koeken en cream rolls (bladerdeeg met slagroom!). Zo gaat dat de hele dag door en 's avonds ben je dan moe en uitgeput en val je heerlijk in slaap en de volgende dag begint het feest opnieuw. Beetje nadenken wat je nu weer gaat doen en regelen maar weer. Regelen kan ik wel, plannen ook, dus het valt allemaal best mee. Het kost hier alleen drie keer zoveel tijd. En natuurlijk veel medereizigers ontmoeten, veel schrijven en veel foto's maken; een grote vakantie!

The last, but not the least,

Nu jullie allemaal zo lekker aan het lezen zijn, wil ik even een ding vragen. Kunnen jullie NU jullie toetsenbord en/of muis loslaten en een daverend applaus genereren voor DE webmaster van deze site:

Marc v.d. Geijn (Yeah!!!).

Hij heeft al menig uurtje (met enig gevoel voor understatement...) aan deze site gewerkt en het resultaat mag er zijn! (Hopelijk blijft hij dat nog een tijdje volhouden!)

Daarnaast, als jullie dan toch zo lekker aan het klappen zijn, een applaus voor jezelf!!! Want iedere keer als ik gastenboek en mail open word ik gek van geluk als ik de reacties zie. Echt onwijs gaaf (om maar eens in mijn eigen uitdrukkingen te blijven spreken!)!!! Enorm bedankt dus allemaal en tot de volgende keer.