Knocked of her bicycle

Het was een mooie najaarsochtend in februari dat ik wederom in Christchurch was en besloot op één van de fietsen van het hostel naar het centrum te gaan. Lopen had ook gekund, zo ver was het niet, maar af en toe op de fiets is ook wel lekker.

Keurig links rijdend, peddel ik voort over het asfalt. Ik bedenk mij wat ik allemaal in de stad wil regelen en doen en wat ik verder nog nodig heb. WOW !!! KNAL, BAF, BOINK!!! Het is gebeurt voordat ik er erg in heb. 'G**v%^&**, kl#$tz!k, kun je niet uit je doppen kijken?', scheld ik van de schrik in een van woordarmoede overlopend Nederlands. De man die zojuist zonder achteruit te kijken, de voordeur van zijn geparkeerde auto geopend had, kijkt mij gapend aan. 'Are you alright?", vraagt hij stamelend. Ik had tussen zijn geparkeerde auto en de auto die netjes achteraan in de rij voor het verkeerslicht stond te wachten, door willen rijden. Echter, zover was ik nooit gekomen. De plotsklaps openzwaaiende deur had ik nog in een flits gezien en 'wow' was alles wat ik nog had kunnen uitroepen, voordat ik op de achterkant van de laatste in de rij wachtende auto's was geknald; wat zeg ik, gelanceerd. Het lijkt geen toeval (maar oordeel zelf) als blijkt dat de auto waar ik op geknald ben, een politie-auto is. Oom agent staat dan ook onmiddelloos op de plaats van het ongeval en helpt mij onder mijn fiets vandaan. Op zich leef ik nog aardig en alhoewel ik sta te trillen op mijn benen, ben ik dus zogezegd met de schrik vrijgekomen. Mijn broek heeft een paar enorme winkelhaken opgelopen en in mijn linkerscheenbeen zit een diepe snee, waaronder zich al snel een ei vormt. Mijn fiets is, net als de politiewagen en de deur van de andere auto, heel. Mijzelf in de kreukels en al het materiaal heel; wat kan ik toch keurig brokken maken. Het wordt mij even te veel en leunend op de schakelkast van de stoplichten (dat is zo'n lekkere hoogte), brul ik het uit. Even de stress eruit janken. Oom agent neemt intussen de gegevens van de man-die-niet-uit-zijn-doppen-keek-op en als ik mijn tranen gedroogd heb, wordt mijn fiets achter in de klep van de politieauto gedaan en mag ik voorin instappen. Op weg naar de eerste hulp.

Bij de balie vraagt de dienstdoende verpleegkundige wat er aan scheelt. Ik zeg: 'I fell off my bicycle.' Oom agent vindt dit duidelijk de understatement van het jaar en komt van rechts over de balie leunend, aanschuiven en zegt tegen de verpleegkundige: 'Actually, she was knocked off her bicycle!'. Zo is het maar net en de mevrouw knikt betekenisvol. In de behandelkamer worden de wonden (ik blijk ook nog op elleboog en heup het nodige gebutst te hebben) schoongemaakt en krijg ik een enorm speciaal soort pleister op mijn been. Als ik vertel dat ik uit Nederland kom, kunnen de arts en nog twee verpleegkundigen hun lachen niet onderdrukken. 'Nederland?', vraagt de arts, 'maar dat fietst toch iedereen?' 'Ja, en?', denk ik, maar ik zeg: 'Ja, inderdaad, maar dit is mij in al die dertig jaar nog nooit overkomen!' Tot slot krijg ik nog een gebruiksaanwijzing voor de pleister en het behandelen van de wond mee. Je kent dat wel: niet nat maken, dus douchen kan ik voorlopig ook wel vergeten. Dat zal weer lekker stinken worden!

Oom agent heeft geduldig zitten wachten en vraagt hoe ik het hele ongeval verder wil gaan afhandelen. Het kan een juridisch verhaal worden, maar kan ook voor de snelle weg kiezen: contante centen. Ik voel mij verder oké, dus kies voor cashen. Ik wil namelijk wel een nieuwe broek. Mijn blauwe Oom stelt voor dat ik dan uitzoek hoeveel een nieuwe broek kost en dat aan hem doorbel (yep, shoppen op commando!). Vervolgens zal hij met de iets te snel deuren openzwaaiende man contact opnemen en hem een cheque met het geld naar Hamilton (het adres van Rob en Penelope) laten opsturen. Ik stem in. Het is Nieuw Zeeland tenslotte en daar gelden mondelinge afspraken nog gewoon. Vertrouwen is hier nog ongeschonden en wie ben ik om dat te doorbreken?

Waar ik vervolgens naar toe wil. Nou, doe mij maar de stad. Daar was ik per slot van rekening naar op weg nietwaar? Zodoende sta ik een kwartiertje later als nog op het plein bij de VVV en de Starbucks Coffee. Uitgezwaaid door de diender die mij op de valreep nog vertelde dat zijn twee dochters momenteel voor een jaar in Londen wonen en werken. Hij hoopt natuurlijk dat als één van zijn dochters zoiets overkomt er zo'n aardige Oom Bob zal zijn die haar helpt. De arme man. Ik heb hem maar in de waan gelaten.

De informatie van de VVV kan nog wel even wachten. Jackie gaat eerst eens aan de koffie. Een sterk bakkie kan ik nu wel even gebruiken. Knocked off her bicycle; hoe zeg je dat eigenlijk in fatsoenlijk Nederlands?