Eseta

Met een postcard picture van hagelwitte stranden, wuivende palmbomen en een azuurblauwe zee in mijn gedachten, stapte ik opgetogen in het vliegtuig. Dáááág land van de lange witte wolk, van Lord of the Rings en the America´s cup. Genoeg voor nu tot een volgende keer. Met je luie hadewiets op het strand liggen, dat is wat ik ga doen. Niets meer, niets minder.

Welk een desillusie als de landing in Nadi gepaard gaat met thunderstorms en regen, veel regen, heel veel regen... Als donderslag bij heldere hemel slaat mijn humeur van paradijselijk zonnig, om in een grote teleurstelling. Dat is waar ook. Het is regenseizoen hier. Helemaal vergeten dat dat ook de hele dag kan duren, in plaats van de gebruikelijke bui tussen vijf en zes uur in de middag. Eenmaal buiten wordt mij onmiddellijk gevraagd in welk hotel ik verblijf en als ik zeg: ´Weet ik nog niet´, word ik vervolgens vakkundig meegelootst met een tante van een vaag reisbureautje. Haar hele verkooparsenaal komt uit de kast zetten, maar het enige wat ik wil, is een backpackers. Degene waarmee ze uiteindelijk op de proppen komt, klinkt niet erg veelbelovend. Ik wil opstappen en de bus nemen, maar de bus rijdt niet. Zegt ze. Hmmm, alhoewel ik er geen klap van geloof, weet ik één ding zeker: het is zondag hier en voor zover er hier al door de week gewerkt wordt; op zondag in ieder geval absoluut zeker niet. De stromende stortregen maakt het geheel niet echt aantrekkelijk. Te moe en te teleurgesteld in alles (als ik ergens van baal dan doe ik dat met heel mijn ziel en zaligheid) besluit ik toe te geven en zo rijd ik een uur later naar hun backpackers. Een ander slachtoffer heeft zich complete tours naar de eilanden laten verkopen en ik troost mij met de gedachte dat het dus nog erger kan. Het valt allemaal wel mee, maar ik slaap slecht omdat ik rust wil; een plaats waar ik langer kan blijven en mij nergens druk om hoef te maken.

De volgende ochtend zit ik om negen uur in de bus naar Nadi downtown. Daar aangekomen, kom ik er achter dat de klok een uur terug gaat als je vanaf Nieuw Zeeland naar Fiji vliegt, daar Nieuw Zeeland aan zomertijd doet en Fiji niet. Ondertussen regent het, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, nog lekker door. Ik probeeer een reisbureau te bellen dat ik van andere reizigers getipt gekregen heb, maar alle lijnen zijn bezet. Backpacker resorts op de eilanden zijn ook onbereikbaar en moedeloos hang ik op. Wat nu??? Had ik mij zó verheugd op Fiji (misschien wel teveel) en dan heb je dit! Regen, rip off´s; het is nog erger dan India. Komt dat door de grote hoeveelheid Fiji Indians alhier (en hun muziek, winkels en eten) of ligt dat aan mij?

Ik stap een reisbureautje binnen en weet dat ik wederom mijn ziel aan de duivel ga verkopen, maar ik wil nu eenmaal naar de Yasawa´s en als ik het dan zelf niet kan regelen, dan maar via de Fiji toeristenmafia. Het lukt en ik kan dezelfde dag om één uur met de boot naar Wayalailai. Héhé, eindelijk gebeurt er iets. Vanaf het reisbureautje, waar mij tig keer gevraagd wordt of ik echt niets wil eten of ansichtkaarten wil kopen en ik met een vette glimlach resoluut blijf bedanken (pertinent weigeren is wellicht een betere omschrijving) word ik inderdaad opgehaald door een minibus. Tot zover lijkt alles naar wens te gaan. Tusssenstop op het vliegveld waar twee gasten en een stel instappen. Op weg naar Lautoka. Dat wil zeggen, zodra de minibus wil starten. Dat wil ie absoluut niet (meer) en de klok neigt rapido naar één uur te gaan (mijn horloge heb ik inmiddels met de klok in Fiji gelijk gezet).

Wederom ben ik getuige van het fenomeen Fiji-time, wat zoveel betekent als heel erg zee´r veel ontzettend langzaam. Tijd is inderdaar een uiteremate elastisch begrip in deze contreien. Ik begrijp ook meteen dat ik even moet schakelen en dat gaat vlotjes. Ik noem het: de Azie-modus. Zou ik mij bijna verantwoordelijk voelen voor het halen van een boot. Ben je gek! Afijn, na een stuk of drie pogingen van bus aanduwen met tips van de twee Zwitserse gasten (´versnelling in zijn twee zetten!´ Maar die blijkt zo ongeveer in zijn drie te zijn vastgeroest en als die loskomt, staat hij prompt in zijn een. Ik onderdruk een hardgrondig Arrrrrggggghhhhh. Begrijp je nu waarom ik naar een strand wil?) stappen we over op een andere bus. Een half uur later staan we in het haventje van Lautoka. De regen komt met bakken uit de hemel zetten en het bootje waarmee wij verondersteld worden naar een eiland te gaan, danst als een lucifershoutje op de golven die op hun beurt woest tegen de kade slaan. Ik ben niet snel zeeziek en niet echt bang op of van water, maar deze combi ziet er wel heel erg onaantrekkelijk uit.

Gevijven belsuiten we niet te gaan. Te riskant. Terug naar het vliegveld waar tevens het reisbureautje van de andere vier gevestigd is. Het stel gaat op eigen gelegenheid verder en de Zwitsers en ik kiezen een hotelletje aan het strand uit en morgen gaan we dan hopelijk wel naar Wayalailai.

Het hotel is geweldig! Aan het strand (ook al is het slecht weer), schoon, vriendelijke mensen en heerlijk eten. Ik ben helemaal gelukkig en dat is maar goed ook want op dat moment heb ik nog geen idee van wat mij allemaal nog te wachten staat.

Ondertussen heb ik verder kennisgemaakt met Christian en Roman (de Zwitserse gasten) en al heel wat uurtjes zitten kletsen, lachen, eten en drinken. Geloof mij: Zwitsers hebben definitief te weinig zuurstof daar in die bergen. Mocht iemand mij niet helemaal normaal vinden, dan kan ik je vertellen: zij zijn echt helemaal gek! Roman heeft twee jaar in Melbourne gewerkt en loopt als een hele halve Aussi de hele dag ´G´day mate, how´s going?´en ´Beeeaaauuuty!´te roepen. Christian heeft net tien maanden doot Australie en Nieuw Zeeland gefietst. Een absoluut bodemprijsticket bracht hun naar Fiji. En zeg nou zelf: met zijn drieen op het slechte weer schelden is nog altijd een stuk gezelliger dan in je eentje en prettig gestoord doen ook. Zodoende.

De volgende morgen krijgen we aan het ontbijt te horen dat de boot wederom niet vaart vanwege het slechte weer. Dat zijn geen grappen! Het went snel en ik besluit meteen mijn bed weer in te duiken. Niets slaapt zo lekker als stortregen buiten en ik droog binnen.

´s Middags vind ik in de lounge van het hotelletje een Amerikaanse Vogue van meer dan achthonderd pagina´s dik! Alhoewel september 2002 gedateerd, hoor je mij niet meer de rest van de dag. Even plaatjes kijken. ´s Avonds zien we op het weerbericht dat het een hurricane, cycloon, orkaan of hoe je zo´n weerselement dan ook definieert, is met de welluidende naam Eseta die mijn cq onze zonnige vakantie-ideeën compleet en letterlijk in het water gooit. Windsnelheden van veertig tot vijftig knopen zeggen mijn geen zier als ik ze van het beeldscherm lees. Wel als ik naar buiten kijk. Eén zekerheid heb ik: ik kan er niets aan veranderen en accepteren gaat voor de verandering best snel deze keer.

De volgende dag, het is ondertussen woensdag geworden, begint het hele circus op nieuw. De boot vaart, zegt men, maar niemand zegt hier ´nee´ als er ook maar een kans bestaat dat er geld verdiend kan worden. Als het busje wederom richting Lautoka (linksaf) rijdt, terwijl we met de grote boot uit Nadi (rechtsaf) zouden vertrekken, weet ik genoeg. Ik heb geen zin in weer een hele dag heen en weer gesjouwd te worden en gedrieën besluiten we dat het helemaal mooi geweest is met die als een kat om de hete brij draaiende kliek hier en we cancellen alles.

Je kunt je ongeveer voorstellen hoe de eigenaars van het hotelletje keken toen we bepakt en bezakt weer voor de deur stonden. We konden weer in dezelfde kamer.

Genietend van een bak koffie en de meteorologische situatie in ogenschouw nemend, concludeer ik aan de hand van de vuilgrijsgroene lucht dat we wel eens een tik van Eseta kunnen krijgen. ´Vijf minuten´, zegt Roman. ´Da´s mooi´, zeg ik ´dan kunnen we nog net onze koffie opdrinken.´ Nou nee dus. Ik heb de laatste ´n´ nog niet uitgesproken of met een absoluut volle kracht komt er een windhoos binnen zetten die dwars door het hele huis gaat en de vloer blank zet. Wow! Goed dat we niet in een bootje op zee zitten!

Ondertussen vullen we, als het regentm de tijd met nog meer sterke verhalen, koffie en drank. Zo leer je elkaar wel kennen. En de mensen van het hotelletje ons. Als het droog is, nemen we een duik in het zwembad; aan de tropische temperatuur van dertig graden mankeert immers niets, of struinen we over het strand. Ik zie wel hoe het afloopt. Desnoods blijf ik tien dagen, met mijn Amerikaanse Vogue en koffie binnen handbereik, hier. Eseta zal toch ook een keer naar huis moeten nietwaar? Hopelijk is dat eerder dan ik.