Posh girl on stand by

Vier dagen later dan gepland, stap ik samen met Christian en Roman en nog een paar anderen uit de boot en op een eiland. ´Nee!´, gil ik, ´het is echt waar!´ Niet alleen Wayalailai is echt, ook de locals die ons zingend en musicerend welkom heten, zijn niet gelogen. Geweldig! Tien minuten later lig ik op het strand. Paradijs!

Dit is zoals ik het al die tijd voor mij gezien had en mijn geduld (vraag niet hoe of wat) is beloond. Vier dagen eiland voor de boeg; ik kan mijn geluk niet op.

De samenvatting van deze vier dagen bestaat uit louter s-woorden: sun, sea, sand, swimming, en alle daaraan verwante woorden van vakantie en genieten. Of, om het in down to earth Nederlands te zeggen: Nietsdoen.

Om zeven uur ´s morgens blaast er een local op een enorme schelp die klinkt als een misthoorn en dat betekent ontbijt. Het is dan nog soort koel te noemen en ik zit meestal nog met mijn ogen dicht te eten. Dan zakt iedereen op het gemak af naar het strand. Je kunt op het bord lezen of er activiteiten zijn zoals: duiken, snorkelen, dorp van de locals bezoeken, je laten masseren of je eigen mand, waaier of anderssoortig ding van palmboombladeren in elkaar weven.

´Lazy´ is het codewoord en op een stel Amerikanen die zo uit de tv-serie Beverly Hills 90210 lijkt te zijn gestapt, doet bijna niemand iets anders dan lezen zonnen, slapen, afgewisseld met een duik in de zee.

I-de-aal!

Om twaalf uur klinkt wederom de toeter en is het lunchtijd. Dat duurt tot een uur of één, half twee en dan gaat iedereen weer zijns weegs. Meestal naar het strand. Voordat je het weet is het dan drie uur ´s middags en is er afternoon tea. Wie puf heeft, sjokt weer naar boven, drinkt thee, kletst wat en keer weer terug naar... juist... het strand. Om zes uur klinkt een volgende lokroep ten teken dat het avondeten gereed is. Het lijkt zowaar nog een volledig dagprogramma.

´s Avonds zijn er eveneens activiteiten en aangezien iedereen na het eten blijft hangen op het overdekte terras, doet ook iedereen braaf mee met de spelletjes die local big Jerry organiseert. De eerste avond is dat limbo dansen en met mijn elastisch lichaam (of gebrek aan ruggegraat?) eindig ik als tweede na een meisje van nauwelijks een meter vijftig hoog. Een gratis wodka-jus is eenvoudig verdiend op die manier.

De rest van de avond drinkt en kletst iedereen, een groep van een man of dertig, er vrolijk op los. Om een uur of elf sluit de bar en of het aan het inmiddels ingesleten ritme ligt of niet, zak je dan weer af naar het strand. Of naar je bed. De sterrenhemel is echt prachtig en met een bijna volle maan lijkt het wel een sprookje. Hier zou ik eeuwig kunnen blijven.

In het inmiddels bekende ritme kabbelen de dagen voorbij. Zondag is rustdag en gaan de locals te kerk. Je mag mee als je wil. Ik trek mijn jurk uit mijn rugzak en keurig aangekleed en opgedirkt, klepper ik naar de kerk. Het cannibalisme is er vakkundig uit- en het christelijke geloof vakkundig ingeramd. De kinderen zingen, schoongewassen en perfect gekleed in mooie jurken met veel roesjes en kant of in blouse en katoenen broek, uit volle borst het ene na het andere lied. Het is waarschijnlijk niet alleen om temeperatuursredenen dat er geen glas in de ramen van de kerk zit. Welk een volume komt er uit die kleine borstkasjes! Ze zingen onder andere: ´Read your bible, pray ev´ry day; if you want to grow´ en dat herinnert mij aan bijbelweken waar mijn zus en ik als kind graag aan deelnamen. Zongen wij ook zo enthousiast?

De preek is in het Fijisch. Van te voren werd dat aan ons verteld met de opmerking: ´dat het Woord van God zich in ieders taal mag openbaren.´ Mooi gezegd. Ik versta er geen jota van en helaas wordt ook het besproken bijbelboek niet in het Engels genoemd, zodat ik zelf maar in de Engelstalige bijbel ga zitten bladeren (op zoek naar mijn resterende onbekende apostelen.)

Zwetend, meer van de tropische temperatuur dan van bezinning op mijn al dan niet zondig leven, zit ik keurig de complete anderhalf uur uit. Net zo gebroken van de kerkbanken als dat ik in mijn herinnering meedraag, loop ik vervolgens, omringd door handenschuddende kleine kinderen (zó aandoenlijk!) weer naar buiten. Soort ben ik even terug in de tijd, even terug thuis geweest.

Eenmaal weer op het strand golft de zee en de dag in een zondags tempo voort. Heden, nu, dit moment. Hoe houd ik het vast? Geen pen, geen papier, geen fototoestel kan dat volledig. Alleen ik, mijn gevoel, mijn verstand, mijn zijn doet haar uiterste best. Nieuwe herinnneringen worden gecreëerd. Onuitwisbaar ingegrifd. Waarvan akte.

Na vier mooie ochtenden, middagen, avonden en nachten zit het er op. Een droom die abrupt afgebroken wordt? Een zeepbel die uit elkaar spat? Bedrukt stappen we in de booot. Niemand zegt een woord als we Wayalailai steeds kleiner zien worden. Een diepe zucht en twee uur later staan we weer met zijn drieën voor de deur van ons hotelletje Aquarius alwaar we wederom met open armen ontvangen worden. Ook de laatste dag doen we niets. Dat zijn we nu eenmaal zo gewend. Ik blader weer door mijn Vogue nummer. Ik ben een posh girl* volgens Christian. Posh girl at stand by.

Aan afscheid nemen zal ik nooit wennen. Ondanks dat ik medereizigers waarschuw voor mijn tranendal, voel ik mij iedere keer weer schuldig als ik hun beteuterde gezichten zie. Ik maak niet altijd grapjes. Zo ook deze keer als de zotte Zwitsers vertrekken. In het hotelletje vraagt de een na de andere of ik mij eenzaam verlaten en verdrietig voel nu mijn ´friends´ vertrokken zijn. ´Ja, wrijf het er nog lekker even in´, denk ik zachtjes. Met een verwrongen glimlach hoor ik mezelf eerlijk toegeven: ´Ja, ik mis ze wel.´

Ik dapper en gehard? Alleenreizen geen probleem? In het algemeen is dat waar. En af en toe niet. Dan is er een gevoelige snaar geraakt en heb ik een enorm grote comfortzone om mij heen nodig. Dit alles bedenk ik terwijl ik zwetend mijn was op de hand in de wasbak van mijn hotelkamer sta te doen, teneinde nog een backpacker te lijken. Posh girl at stand by. Ben ik veel veranderd? Voor de tigste keer pak ik min rugzak weer in. Morgen vertrek ik. Het volgende continent is er klaar voor. Ik ook.

Bijna.

* POSH is oorspronkelijk een acroniem voor Port Out Starboard Home. Deze term werd gebruikt voor de benaming van de luxe suites aan boord van de schepen die van Engeland naar India voeren. De suites aan bakboordzijde hadden op de heenweg (van Engeland naar India) het beste uitzicht en de suites aan stuurboordzijde op de terugweg (van India naar Engeland). Alleen degenen die goed in de slappe was zaten, konden zich deze suites veroorloven. Vandaag de dag staat deze term nog steeds voor de upperclass of de mensen die het anderszins financieel leuk voorelkaar hebben.