Afgang

Wie ooit op het lumineuze idee gekomen is, weet ik niet precies, maar het is ondertussen al een paar jaar dé te gaaf-kicken-tof activiteit vanuit La Paz. Een mountainbiketour over de gevaarlijkste weg van de wereld, die loopt van La Cumbre naar Yolosa met een daling van een kleine 4000 meter over een afstand van 65 kilometer. De meest enge verhalen doen de ronde. Van de statistiek: het is de weg waar(op? van?) gemiddeld iedere twee weken een voertuig het ravijn in stort. En fietsen met kapotte remmen en vervolgens in het ravijn duikelende toeristen die het al dan niet overleven, tot elkaar passerende trucks die je van de weg drukken als je de locale voorrangsregels niet respecteert (hetgeen mij volledig terecht lijkt, maar wie ben ik?) Het ziekenhuis in Coroico schijnt een van de beste in Bolivia te zijn.

Mooi, reden genoeg om het zelf eens te gaan ervaren; zo moeilijk is fietsen nu ook weer niet en het idee dat je niet hoeft te trappen, wat zeg ik: alleen maar hoeft te remmen maakt mij bij voorbaat al helemaal blij. Sportief zijn zonder inspanning, dat lijkt mij duidelijk: dat wil iedereen toch?

Zodoende heb ik het er voor over om om zes uur ´s morgens op te staan en na het overbekende opstaans- en inpakritueel om zeven uur de deur uit te gaan. Stipt acht uur vertrekt de club namelijk en mijn nuchtere maag schreeuwt om vulling. Hoe toevallig is het verzamelpunt een café in de stad. Dat die nog niet open is en we dus niet om acht uur maar om kwart voor negen vertrekken zal niemand verbazen.

Na een bustocht (fietsen op het dak) van een uur staan we op de La Cumbre pas. Fietsen van het dak, oranje veiligheidsvestjes aan en jawel, ook mijn meest favoriete en minst flateuze kledingsstuk: de helm, is weer van de partij! Denk niet dat we zomaar kunnen vertrekken. Oh nee, eerst een briefing waarin alle gevaren toegelicht en spelregels uitgelegd worden. Samengevat als: het is gevaarlijk want de weg is steil, heeft geen vangrail en het ravijn is diep. Daarnaast: wie eikelt wordt subiet in de bus gezet. No mercy. Twee dagen geldden was er namelijk nog een gast vijftig meter naar beneden gepleurd en alhoewel hij het overleefd had zat de schrik er, in ieder geval bij onze gids, goed in. De Boliviaanse gids sprenkelt nog een halve liter alchohol (roken verboden) voor onze fietsen uit ter doop voor een behouden tocht en dan kunnen we er van door.

Het eerste stuk is geasfalteerd en gaat als een tierelier. Het is de Tour de France in optima forma en de wielerploeg valt dan ook in verschillende gradaties van een moorddadig tempo de berg af. Al snel zijn we in de wolken; een mix van damp die in het dal hangt en van de brandlucht die van de remmen afkomstig is. Ik besef mij waarom ik nooit een grote fan van voornoemde sport geweest ben; dit gaat echt hard en ik blijf hard gaan want de weg gaat immers alleen maar in Boliviaanse haarspeldvorm naar beneden. ´Pompend remmen´ leer je tijdens een van je eerste rijlessen en zo deed ik dat dus ook hier maar. Het voorkomt in ieder geval dat ik met het huidige adrenalineniveau in mijn lijf, beide handremmen compleet naar zijn grootje knijp.

Vrij snel gewend, begint de kick te komen. Dit is echt onwijs gaaf! Je zit op de fiets en gaat net zo snel als je zelf wilt (best belangrijk voor het laatste restje controlefreak dat nog in mij huist), zonder al te veel inspanning (wie blijft hier een efficiency nerd?) vooruit.

De lunch is op de grens tussen het geasfalteerde gedeelte en het onverharde gedeelte. Er staat ons dus nog meer uitdaging te wachten. Inderdaad. Ronde keien her en der in platgereden grond en op een een of andere manier lijkt er ook minstens twee keer zoveel vrachtverkeer te rijden. Oeps. Effe concentreren. Waar eerst nog besmuikt gelachen werd om het advies om niet EN te fietsen EN naar de omgeving te kijken, maar om te stoppen, af te stappen en dan te kijken, viel bij de een na de ander het muntje dat het hier toch om een stukje serieus lijfsbehoud ging.

Er zittten schokdempers in/op/aan zo'n mountainbike, maar het kon niet voorkomen dat je aardig doorelkaar gestuiterd werd. Om te voorkomen dat ik de komende drie dagen niet meer normaal zou kunnen zitten, heb ik ook maar aan de nonchalant sportief lijkende houding van staan op de pedalen (zooo charmant met je kont in de lucht) aangenomen. Net echt. Afgezien van de adder onder het gras bestaande uit drie keer een stukje omhoog moeten fietsen, vond ik het absoluut geweldig! Af en toe een watervalletje over de weg, zodat de weg ineens in een zompige modderpoel is veranderd en je je angstvallig afvraagt hoe je dit gaat overleven daar je niet kunt remmen, wel een bocht moet nemen en niet in de bagger noch in het ravijn wil terecht komen. Het lukt. En dan heb ik het nog niet eens over die momenten dat je het idee hebt dat de fiets als het ware onder je vandaan rijdt. Je herinnert je vast wel dat gevoel toen je vor het eerst tijdens je rijlessen de snelweg op moest en plankgas moest geven om op snelheid in te kunen voegen. Langzaam zakte je dan onderuit en leek de hele boel onder je weg te glijden. Dat effect dus.

Ontzettend mooie omgeving, lekker weer en knallen maar. Dat gebeurde na verloop van tijd met mijn achterband en hoe vervelend voor de gids: de bus (die als veegploeg fungeerde) reed op dat moment een heel stuk vooruit in plaats van achteraan. Mij hoor je niet klagen. Ik kreeg namelijk het scheurijzer van de gids en hij zei nog: ´Pas op, het is een andere fiets´, maar ik was al weg. Wow! Dit was wel effe kwaliteitje tien keer beter, zodat ik nu helemaal als een dolle afdaalde. Ideaal!

Niet alleen wij, ook de tijd vloog en om vier uur stonden we in Yolosa; volledig gespachtelputzt door de bagger. Een opgeluchte gids, een t-shirt, een bier en met de bus omhoog naar Coroico. Eindpunt bereikt. Gevaarlijkste weg van de wereld en niets gebeurd. Wat een afgang!