Que pasa? El condor

Wie kent er niet het liedje 'El condor pasa' (I'd rather be a sparrow than a snail Yes I would, if I could, I surely would) van de wereldberoemde lp 'Bridge over Troubled Water' van Simon & Garfunkel. Het is gebaseerd op een oude song uit het hooggebergte van de Andes. In Bolivia en nu ook weer in Peru, overal hoor je deze melodie, gespeeld door een groepje van een man of vijf, meestal Indianen of Mestizo's. Met hun panfluiten, verlengde blokfluiten en trommels spelen ze, gekleed in traditionele klederdracht voornamelijk 's avonds in de gringo restaurants vol toeristen. Na afloop gaan ze met de pet rond en proberen en passant nog een cd aan je te slijten.

Hoe vaak denk je in Nederland niet, als je zo'n groepje als bovengenoemd, in de metro in Rotterdam, in de Grote Marktstraat in Den Haag, in Hoog Catherijne in Utrecht of op het plein voor Amsterdam CS hoort spelen: 'Ja leuk dat getrommel en geblaas, maar om er nu geld aan te geven of een cd van te kopen, dat gaat wel erg ver.'
Ik zal het nooit meer denken. Vanaf nu is iedere panfluit song verbonden aan een lading mooie herinneringen. En dan mogen ze best nog wel een keertje El Condor Pasa spelen.
Het is pas recentelijk gebeurd dat de Colca Canyon (3191 meter) haar titel van diepste canyon van de wereld verloren is aan de Cotahuasi Canyon (3354 meter). Dat is nog altijd een behoorlijk stukje dieper dan de Grand Canyon (1800 meter). Daarnaast ligt de Colca Canyon slechts op zo'n zeven uur rijden van Arequipa tegen Cotahuasi op zo'n twaalf uur. En je denkt toch zeker niet dat ik van Cusco naar Arequipa gevlogen ben om een busrit van twaalf uur te vermijden om vervolgens twaalf uur in een bus te gaan zitten om een canyon te bezoeken. Een canyon is geen strand tenslotte. Efficiency en gemakzucht combinerend, resulteerde dat in een tweedaagse tour naar deze wel heel pretentieuze natuurlijke afwateringsgeul, gezien het huidige miezerige stroompje dat, hoe toevallig, de Rio Colca heet.
Ondanks het schitterende landschap van vulkanisch gebergte en een inderdaad diepe canyon, is er één ding dat er met kop en schouder bovenuit steekt: De Andean Condor. Jaloersmakens gracieus glijdt deze vogel op de thermiek van de wind door de colca. Met een vleugelwijdte van twee tot drie meter en een gewicht van negen tot twaalf kilo is deze condor de grootste (roof-)vogel van de wereld. Ademloos gaap ik ze aan. Je begrijpt meteen waarom er in de tijd dat er geen vliegtuigen waren, mensen de droom hadden om te willen kunnen vliegen. Ook in deze tijd van vliegtuigen, kan ik er zelfs nog steeds over dromen. Vleugels wijd en vliegen maar; vrijheid in zijn zuiverste vorm.
El Condor Pasa.