Een dagje reizen

Waar ik op de heenweg nog de bus naar Fort Kochi genomen had, wilde ik op de terugweg met de ferry. Dat was weliswaar aan Kochi als aan Ernakulum zijde wel een stuk langer lopen, maar je moet toch zo'n boottochtje meegemaakt hebben nietwaar? Je weet dat je geen veerpont a la het veer Gouderak-Moordrecht (jaja, mijn familie zit werkelijk in alle businesses!) kunt verwachten, maar wat dan wel? Nou, kort gezegd is het a) wel even schrikken, b) achterlijk druk en c) een schuit waarbij een Vietnamese vluchteling nog wel zijn/haar vraagtekens zou zetten. Het in de boot stappen sprak voor zich; dat was een kwestie van surivival of the fittest; er stonden een kleine 150 mensen op de kade die toch allemaal min of meer de indruk wekten per se met deze boot mee te willen. Met vers geslepen ellebogen, een goed humeur en een ongekende snelheid, zat ik binnen no time in deze schuit (achteraf vraag ik mij nog af hoe ik zo snel met volle bepakking door het raam naar binnen ben gekomen). Dichtbij de uitgang natuurlijk, want mocht ie zinken, dan was ik er ook net zo snel weer af als ik er op gekomen was; alhoewel het water er niet echt aanlokkelijk uitzag! Geloof het of niet, we zijn met z'n allen veilig in Ernakulum aangekomen; waarschijnlijk was ik de enige die zich dat afgevraagd had, maar ik was dan ook weer eens de enige 'witte' mens, hetgeen weer resulteerde in een hoog ik-gaap-jou-eens-lekker-aan-gehalte.

Na wat geshopt te hebben (fotorolletjes, tandpasta, fles water) sjokte ik verder. Het werd alras warmer en mijn rugzak zwaarder, maar ik moest en zou een pinautomaat vinden. Na een half uur: toch weer gelukt! Vermoeidheid begon toe te slaan, maar nog even doorbijten, dan was ik bij de bushalte. Nee he, vertrekt de bus naar Alleppey van een ander busstation. Ik zakte echt bijna letterlijk door mijn hoeven, maar zoals zo vaak was de redding weer nabij. Een meneer van een jaar of vijftig die behoorlijk Engels sprak, loodste mij naar een andere bushalte, zette mijn in een bus en vertelde waar ik over moest stappen. Helaas ja, dat was vlakbij waar ik uit de boot gestapt was... Eenmaal weer in de goede bus, is het leed dan ook weer snel geleden. De airco in de locale bussen is echt geweldig; geen ramen. Heerlijk koel dus; enige nadeel is dat als je uitstapt je haar in coupe 'mevrouw is uw fohn ontploft' zit. Gelukkig was ik weer de enige niet-lokale en hebben die Indiers geen fototoestel.

Alleppey is vooral heel erg druk, vooral met bussen en weinig echt spectaculaire bezienswaardigheden. Wat ga ik hier doen in dit gehucht? Wel, hier vertrekt iedere dag een boot (nee, niet weer!) naar Kollum. Niets bijzonders an sich, maar het is een zogenaamde Backwater trip, waar over snel meer.