Zwemkleding meenemen

Toen ik een jaar of veertien was, gingen we 's zomers naar Frankrijk. Je weet wel hoe dat ging: auto vol met koffers en boodschappen en 's nachts in een keer doorrijden met tussenstops bij de benzinestations langs de Franse snelwegen, die in die tijd nog veelal hurktoiletten hadden. Erg gezellig want we gingen niet alleen met ons eigen gezin naar ook met oom en tante en twee neefjes en een nichtje. We konden bij voorbaat de pret al niet op! We gingen dan bijvoorbeeld naar de Ardeche en de grootse lol beleefden we aan de snelstromende riviertjes aldaar. Luchtbed oppompen en mee stroomopwaarts nemen om er vervolgens in het water op te gaan liggen en jezelf met de stroom mee te laten vervoeren. Hoe sneller hoe beter! Dat waren nog eens tijden.

Hedentendage heet het bovengenoemde principe: raften en toegegeven, er zijn wat verschillen, maar het idee en de pret zijn van een zelfde orde: magistraal!

Zo kon het gebeuren dat ik al stijf van de adrenaline stond voor dat ik ook maar in de verste verte een raft (grote rubberboot) had gezien. Om half acht 's morgens waren we, Kate (een meisje uit hetzelfde hostel) en ik, netjes door een oude schoolbus opgehaald die ons naar het vertrekpunt zou brengen. In de bus zaten reeds drie jongens en al snel raakten we aan de babbel en bleek dat niemand ooit eerder geraft had, maar dat we er allemaal compleet voor gingen! Nadat iedereen opgehaald was, reed er een bus vol zenuwen naar de Zambezi rivier alwaar we enthousiast werden opgewacht door een ontbijt (wie kan dat nu door zijn keel krijgen!), de stuurmannen van de rafts, de redders in nood in hun piepkleine en superwendbare kajaks en nog een aantal professionele kajakkers. Een hele ploeg zo al met al.

We kregen een briefing, want de Zambezi rivier staat bekend als een Grade V raftrivier op de schaal van I tot VI, waarbij VI simpelweg 'unraftable' betekent en dan moet je dus wel een beetje weten hoe en wat. En ik denk dan op zo'n moment nog serieus dat het wel mee zal vallen met het overboord gaan en het omslaan van de hele raft, waarbij iedereen en alles onder de boot verdwijnt en het hele zooitje maar weer moet zien hoe dat ten goede te keren. Maar ja, wellicht tegen beter weten in, hadden Kate en ik al gekozen voor de optie Peddelen. Je kon namelijk kiezen of je in een raft (O-boot) wilde waarbij je je goed moet vasthouden als je door de rapids (stroomversnellingen) gaat, maar het stuur- en roeiwerk wordt door een iemand van de company zelf gedaan. De andere optie is de P-boot waarbij iedereen zelf peddelt en je verder een stuurman hebt die de commando's gilt en bijstuurt. Zelluf doen is natuurlijk altijd leuker! De bootindeling was ook snel voorelkaar: Kate en ik, die drie gasten uit de bus, twee van de groepsreis (die niet met zijn allen in een boot pasten) en nog een loslopende avontuurlijke ziel. Helm (ja, weer zo'n mooie flatterende!), reddingsvest en peddel lopen maar. Het feest kon beginnen!

Wow! De trap naar benden was meteen al een goede voorbereiding. Supersteil en ellenlang. Ik was nog bang geweest dat ik het koud zou krijgen, maar eenmaal beneden aangekomen, zweette ik peentjes. Hupla, allemaal de raft in en even een paar oefenrondjes. Forward, backpaddle, hold on, left(turn), right(turn) en jump into the water waren de commando's. Daar was nog wel uit te komen. Laatste check: het zwemvest. Deze werd strakker dan een corset aangetrokken en ik vroeg mij hardop af hoe ik nu nog moest ademhalen. Het feit dat ik dat nog kon melden was blijkbaar het teken dat het dus niet te strak zat. Toen stuurmanlief per ongeluk een nat touw half in mijn gezicht slingerde en ik meteen liep te getverren, had ik vervolgens niet eens de tijd om spijt te hebben, want ik lag al in het water. 'Even testen of je echt allergisch bent voor water', grapte Penn, onze locale stuurman met een brede lach. Juist, ik wist meteen weer hoe laat het was: te.

We startten met vier rafts; praktisch recht onder de Falls zelf. Daar waar het water van de Zimbabwe- en de Zambiakant samenkomt en zijn weg door de kloof gaat vinden. En wij dus ook. Absoluut ongelofelijk mooi om de watervallen vanaf het laagste punt omhoogkijkend te mogen aanschouwen. Ik was wederom diep onder de indruk...

En daar is Big Eddy; rapid nummer 1. De raft wordt door de stroomversnelling opgepakt en hoeps, de eerste twee mederafters zie ik in de golven verdwijnen. Van één van de twee zie ik, als hij weer boven water komt, zijn ogen: groot als schoteltjes! Oei, dit is serieus! Als beiden weer aan boord getrokken zijn, hebben we de volgende rapid alweer. Iedereen ziet kans om aan boord te blijven. Ik zit achterin, net als Kate; dat schijnt de veiligste plaats te zijn. Tot nu toe nog wel. Ook de volgende rapid is een leuke. 'A nice rollercoaster', noemt Penn dit het ene moment nog, om vervolgens 'Forward, forward, forward', te schreeuwen. We peddelen als bezetenen, terwijl de golven ons met raft en al als een veertje optillen en weer neerzetten. Fieuw, gered. Dan komt nummer drie en een half; een makkie zogezegd. Maar het onwaarschijnlijke gebeurt: we gaan dwars de stroomversnelling in en de raft slaat om. Iedereen gelanceerd en het volgende moment heb ik een raft op zijn kop over mijn heen, is het donker en kolkt het water om mijn oren. Lichte paniek. Het gebeurt dus wel!

Hoe ontnuchterend. Armen boven je hoofd en de raft wegduwen. Ik duik onder de rand van de raft door en grijp het touw dat rondom de rand van de raft gespannen is. Je raadt het al: Jacq hangt wel aan de verkeerde kant van de raft (op deze manier kan hij niet omgekeerd worden) en moet ik nog opschuiven ook. Het lukt en binnen no time ligt de raft weer goed en helpen we elkaar in de raft. Op zich ook nog een kunst, want de rand is erg dik. Degene in de boot duwt je dus eerst onder water en gebruikmakend van de opwaartse kracht van het zwemvest, word je dan vervolgens, vastgegrepen aan de bovenkant van je zwemvest, aan boord gesleurd. Als een vers gevangen vis beland je tussen de peddels, armen en benen en wat al niet meer van je mede-raftgenoten, weer in de raft. Je pakt vervolgens een peddel en peddelt vrolijk verder, terwijl ik nog groen van de schrik mijn hele scheldwoorden arsenaal de revue laat passeren. En zo hebben we er dan nog al met al ruim twintig te gaan. Het is echter beregaaf!!!

Ik ben er inmiddels achtergekomen dat één van de twee van de groepsreis de gids is en die komt hier dus elke vier á vijf weken. Die wil natuurlijk niet gewoon rustig raften. En van de rest wist ik het al; kortom: wie zit er weer in de meest avontuurlijke raft? Inderdaad... en er is geen weg terug!

Het is vervolgens een circus van rapids, in het water gelanceerd worden en mede passagiers op je kop krijgen. Van onderwater gaan, boven komen, boot zien te bereiken en weer aan boord gesleurd worden. Eén keer word ik door twee gasten tegelijk aan boord gehesen. Gelanceerd is een beter woord; ik lig er bijna aan de andere kant weer uit! Bij rapid nummer acht (The muncher) krijgen we de keuze: of middendoor (grade V) of iets rustiger via de linkerkant (grade II). Er wordt gestemd. Ik zeg nog: 'Democratie is een onding' en we gaan dus middendoor. 'Backpaddle, backpaddle', gilt Penn. 'Wat heeft dat dat nu nog voor zin?', vraag ik mij af. Raft compleet ondersteboven, ik absoluut aan de verkeerde kant, krijg alles over mij geen en als ik dan ook nog niet snel genoeg onder de boot vandaan kan komen, word ik boos. Gelukkig word ik ook deze keer weer net zo vrolijk in de boot gesleurd. Iedereen helemaal over de pis en exited tegelijketijd. Wat is dit kicken! Voor nummer negen (commercial suicide) moeten we het water uit omdat deze unraftable is. Een paar van de professionele kajakkers gaan er wel doorheen. Meer onder water dan boven water. Gaaf gezicht!

En dan is het lunchtijd. Even bijkomen. Zwemvest uit, helm af en peddel aan de kant. T-shirt en short te drogen hangen en lekker even in je badpak in de schaduw eten en uitpuffen. Nog niet net alles op of we gaan alweer... Ieks! Hoe krijg je dat zwemvest nu weer dicht?

De groep is inmiddels gehalveerd. Prompt bang gemaakt voor de eerstvolgende rapid, baal ik soort dat ik niet voor een halve dag gekozen heb. Ik heb het eigenlijk wel gezien met dit 'Titanicje-spelen'. Guess what? We mogen een rapid droog blijven! Rapid twaalf heet: the three ugly sistersen bestaat uit rapid twaalf a, b en c. Rapid 13 heet: the Mother. Nou dan kun je je alvast gaan voorbereiden. 'It can be anything...', zegt Penn op een toon die mij alweer 'Oh nee', doet kreunen. 'En, oh ja', zo voegt hij er nog even vrolijk aan toe, 'als je bij twaalf a in het water terecht komt, dan blijf je dat gegarandeerd tot en met twaalf c aan toe!'. Lieve moederen helpt niet meer. Met volle kracht duiken we in twaalf a en gaat de boel compleet over de kop en over boord. Als geprojecteerd vliegen we door de lucht en storten we in de kolkende massa terug om vervolgens door twaalf b en c gesleurd te worden. Compleet je lunch doorgespoeld hebbende, worden we weer aan boord getrokken. Veel tijd hebben we niet, want daar is nummer dertien. 'Hold on, hold on', schreeuwt Penn, maar er is geen houden meer aan. Zo hoog en hard ben ik nog nooit eerder uit de raft geknald. Peddels, armen, benen, tegen elkaar knallende helmen; alles zie ik voorbij vliegen of voel ik tegen mij aanknallen. Onder en boven, links en rechts, voor en achter zijn op een zeker moment met elkaar versmolten. Mother is a bitch! Ik beloof mij zelf nooit, maar dan ook nooit meer te gaan raften.

De overige rapids zien we deels vanuit het water; deels vanuit de raft. En toch is het gaaf! Aan het einde mogen we zwemmen. Heerlijk met een noodgang op de stroom meedrijven. Ideaal zo'n zwemvest. Even ontspannen. En dan is het voorbij. Nog een lelijke klim bergopwaarts, maar als je dan bovenaan wat te drinken krijgt en je je spullen aan de kant mag leggen, dan komt pas echt het effect: I did it!!! En dat overwinnnaarsgevoel heeft natuurlijk iedereen.

Zo stapt even later iedereen moe maar uitgelaten in de bus en worden we weer bij het hostel gedropt. Jawel, zeker tot vanavond, want ik wil echt de video van vandaag wel zien! Zodoende staat de hele bende om een uur of zeven schoongewassen en opgepoetst in de 'wereldberoemde' Explorers bar om de video en de foto's te bekijken. Een half uur later weet ik precies waarom ik een dergelijke video niet van tevoren gekeken heb. Op een gegeven moment zie ik mezelf nog rustig in de raft zitten om een splitsecond later de raft verticaal tegen de golven omhoog te zien knallen en mezelf letterlijk met gestrekte benen in een achterwaartse salto het water ingeknald zien worden. Nu word ik pas echt gek! Wat? Laten jullie mij dat doen? Hmmm, da's waar ook, ik heb er zelf voor gekozen.

Het is in ieder geval goed voor de sterke verhalen en onder het genot van een biertje wordt het steeds gezelliger. Zeker als blijkt dat één van de kajakkers jarig is. Ik geloof er geen bieten van. Echt zo'n bekende grap. Zo van: ik ben jarig; krijg ik nu aandacht, bier, kusje, etc.? Nee, daar trappen we niet in. Later blijkt het toch waar te zijn, maar dan is het al bijna zijn verjaardag niet meer. Sportief als ik (heel zelden) kan zijn, feliciteer ik hem alsnog. Ik wou dat ik zelf jarig was vandaag. Dan had ik een gaaf verjaardagspartijtje gehad. Net als vroeger op de uitnodigingskaarten stond die je aan je vriendjes en vriendinnetjes gaf:

Ik ben op 17 september jarig en geef dan een feestje.
Kom je ook?
Het begint om 10.00 uur.
Zwemkleding meenemen.
Je wordt thuisgebracht.