Grenzen verleggen

Onderweg van India naar Nepal, de boel nog eens overdenkend vroeg ik mijzelf af: Ben ik nu veranderd? Ik kon er geen duidelijk antwoord op geven. Ik heb mij wel het een en ander gerealiseerd; wellicht het begin? Ik heb mij namelijk gerealiseerd dat ik eigenlijk mijn hele leven op anderen geleund heb; altijd gedacht heb de liefde van anderen te kunnen kopen. Zo dacht ik de liefde van mijn ouders te kunnen kopen door goed mijn best te doen op school en zo veel mogelijk diploma's te halen. Van mijn zus en broer door (veel te) verantwoordelijk voor ze te voelen. Van mijn vrienden en vriendinnen door altijd te zeggen dat het niet uitmaakte wat we gingen doen. En van iedereen door op mijn manier attent te zijn en alles perfect te willen hebben georganiseerd.

Ik was flexibel als Barbabientje (Kom op bezoek bij de familie Barbapappa; kunnen wat ze willen worden; kort, vierkant, lang) en paste mij altijd wel aan aan datgene waarvan ik dacht dat anderen dat van mij verwachten; altijd rekening houdend met 'de mensen' (de mensen, de mensen) en wat die wel niet van mij zouden moeten denken.

Na 30 jaar ging het dus niet langer zo. Mijn lichaam protesteerde en kwam in opstand (en hoe!!!) Je kunt niet verwachten dat mensen liefde aan je geven terwijl je hun passief parasieteert in plaats van actief bent. Zo ben ik tot de conclusie gekomen dat ik al die tijd alleen maar bezig ben geweest met 'denken' en 'doen' en niet met 'voelen' en 'zijn'. Die tijd is nu aangebroken; dit is mijn leven en dit ben ik.

En de bus? Hij reedt voort.