Mensen, mensen, wat een mensen

Het is gewoonweg niet te geloven hoeveel mede-reizigers ik ondertussen alweer ben tegengekomen in de afgelopen weken. Om maar even een indruk te geven hoe supergezellig reizen toch is, de volgende greep uit de emmer van reizigers die over de wereld is leeggegooid. Op het station van Mumbai (Louise), in de trein naar Goa (een compartiment van 6 personen vol backpackers; nog nooit met zo'n veilig gevoel in de trein geslapen), op het station van Margoa (waar je de riksja met een Nederlands stel pakt, uitstapt, goeie reis wenst, gedag zegt en ieder weer zijns weegs gaat), In Colva (drie Nederlandse meiden; 15 minuten kletsen en zij vertrekken weer omdat ze de trein moeten halen). Vervolgens in de trein naar Hampi (Alistar, naam past goed bij de criminelen die in de omgeving van Hampi rondwaren), in Hampi zelf alleen maar Deutsche Leute (Lisa, 42 jaar en al min of meer 20 jaar op reis, Elli en haar reispartner die 3 maanden op een koffieplantage in de buurt van Mysore gaan werken, maar geen malariapillen slikken, want als het zo moet zijn, dann soll es so sein...).

In de trein van Hampi naar Margoa spreek ik lekker Frans met een viertal Fransen (twee stellen) die tien maanden op reis zijn (en ik krijg de complimenten voor mij Frans! Yes! Ehm...Oui). Daarnaast word ik geacht Duits te spreken tegen het stel dat ik in Kovalam op het strand kennengelernt hat (You are from Holland; then we can speak German! Ach so, daar sta je dan met je goeie gedrag...)

Je komt ook mensen meer dan 1 keer tegen. Een Duits stel dat ik op de boot van de backwatertrip ontmoette, zag ik een week later weer in Kovalam op het strand. Zo ook een Israelisch meisje (Liat) die mij de weg naar en in Kovalam wees en die doodleuk ineens in Varanasi in hetzelfde hotelletje als ik bleek te zitten.

In Orcha ontmoette ik Andrew (mister A. uit het gastenboek) met wie ik vervolgens in Khajuraho en Varanasi ben opgetrokken. Erg gezellig; Engelsen hebben echt wel gevoel voor humor,maar ook weer goed dat hij naar Calcutta ging en ik naar Nepal.(Nee, weer niets gebeurd. Dat maakt het reizen voor mij ook zo aantrekkelijk: niets moet, alles mag en kan)

In Varanasi Jolette en Julia ontmoet en ik kan niet anders concluderen dan dat Nepal het land van de J's is, want wie kwamen we nog meer allemaal tegen? Jan en Sjaak (schrijf je vast als: Jacques), Jouke en Jolanda; hoe zat dat ook alweer met dat toeval? Tot slot moet ik toegeven dat ook ik mij wel eens afvraag: Wordt er nog wel gewerkt in deze wereld of is iedereen op reis?