Check, check, double check

Vliegen is tegenwoordig ook niet meer wat het geweest is! Deze keer had ik wijselijk mijn zakmes in mijn grote rugzak gedaan (ik leer zo snel) en dat was maar goed ook. Waar ze in Parijs nog een begage enregistre envelop voor dit soort zaken hebben, stond er in Kathmandu ijskoud (leuke woordspeling op zo'n kleine 1000 meter boven zeeniveau en na alle koude ontberingen mijnerzijds) op een bord geschreven dat alle messen, wapens en alle daarop lijkende zaken in beslag genomen zouden worden. Dat is in ieder geval duidelijk! Mijn arme rugzak moest door de scan en ondanks dat ik vind dat ik 'light travel' dacht de strapmachine er anders over en tailleerde hem alsof hij vijf kilo moest afvallen. (Ja, ik heb mijn rugzak tot 'hem' gebombardeerd; heb ik tenminste nog iets mannelijks om mij heen, ook al vraag ik mij prompt twee dingen af: waarom draag ik hem dan in plaats van hij mij en waarom draag ik hem uitgerekend op mijn rug? Afijn, laat maar...) En dan zijn we er nog niet! Nee, voordat je ook maar een stap op de vliegtuigtrap hebt gezet, worden de dames van heren gescheiden. Achter een kamerscherm (grijs metalen frame met verticaal, smoezelig wit gespannen doek van het soort dat je ook altijd in WO II films zie in het ziekenhuis) word je door een vriendelijk lachende Thaise dame in je bombella's geknepen en in je kruis getast. "Thai Airlines: smooth as silk" krijgt dan toch opeens wel een heel andere betekenis. Mijn kleine rugzak wordt zeker wel voor tien centimeter opengeritst en dat is dat. Nauurlijk, heeeel logisch; ik draag een Magnum 44 in mijn bh en heb semtex in mijn tampon gerold; nee dat stop je niet in een rugzak!!! Hieruit blijkt maar weer dat in Aziatische landen het gevoel belangrijker is dat de logica en alhoewel ik daar heel ver in mee kan gaan, denk EN voel ik ik dat dit de grens is. Een Bouter is altijd op tijd (dat is voor normale mensen minimaal een half uur te vroeg) en het voordeel daarvan is dat ik als derde ingecheckt had en een stoel met extra veel beenruime had gekregen alhoewel ik om een raamplaats gevraagd had. Ik zat gelukkig wel aan de goed kant (links) en schuin achter mij was een raampje zodat ik gelukkig wel foto's van de bergen kon nemen. Dankzij mijn buurman wist ik precies welke berg de Mount Everest was en heb ik mijn camera weer dolgedraaid. Dat ik hiervoor tijdens het opstijgen mijn stoel naar achteren moest zeggen (wat officieel niet mag) en dus in een ultieme hellingshoek ben opgestegen, mag de pret niet drukken; ik moest en zou die Everest hebben!

Tegen de tijd dat het vliegtuig in Bangkok ging landen was het een uur of zeven 's avonds en donker. Oeps, hoeveel held ben je nog als je 's avonds in je eentje voor het eerst in je leven Bangkok mag gaan verkennen? De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik niet topfit was (verkouden en grafitti-toiletgang) en met een temperatuurshock van minimaal een graad of tien (van <20 graden C naar > 30 graden C) voor de boeg, was ik niet helemaal blij met de situatie. Vlak voor dat ik uit het vliegtuig stapte, draaide ik mij om en vroeg aan het stel (van mijn leeftijd) dat achter mij zat of ze vannacht ook in Bangkok bleven. Dat bleek zo te zijn. Of ik ze mocht vergezellen? Geen enkel probleem en ze hadden zelfs al namen van guesthouses ook! Kaassie, eitje, kat-in-het-bakkie!. Ik was helemaal blij en opgelucht. Bji de bagageband kwamen ze nog een studiegenoot tegen (heel normaal allemaal; not) en even later zaten we met zijn vieren in de taxi op weg naar een slaapplaats.

Hoe schoon en georganiseerd is Bangkok! Het lijkt wel een paradijs! De taxi rijdt in een keer zonder gezeur over de afgesproken prijs in een keer naar de goede plaats. Hij rijdt over heuse snelwegen (met heuse snelheden van meer dan 140 km/uur, maar dat is wel het laatste wat mij nog kan boeien; ik ben in Bangkok) en heeft airco en ja hoor ik zie lichtreclames van Toshiba, Samsung, Philips, Bayer en een heuse McDonalds!

Het deed mij opeens heel erg aan Singapore denken en ik was zeer verheugd dat ik weer een 'upgrade' gemaakt had en in een nog weer geciviliseerder land was aangekomen. Het guesthouse was niet van het bare-backpackersniveau dat ik ondertussen gewend ben, maar wat luxer. Ik was vandaag (16 december) precies drie maanden onderweg en dan is een keertje luxe (wat heet) wel heel erg lekker!

One night in Bangkok makes a hard man humble

De sound, light and movie introductie van de studie Kunst en Cultuurwetenschappen begon in september 1992 met deze Bangkoksong (afkomstig uit de musical Chess, geschreven door de heren van Abba; wie kent ze niet). Ik vind het nog steeds een heerlijk nummer; door het soort staccato woordgebruik en het als een trein rijdende ritme. Het was de basis van mijn beeldvorming over/van Bangkok en ik moest en zou een keer in mijn leven naar deze stad gaan. Even leek het erop dat het het jaar er op zou gaan gebeuren (ik zou een tijdje meereizen met San die toendertijd op reis was), maar omstandigheden weerhielden mij ervan (maar goed ook; toen had je nog niet echt veel internet...)).

En dan nu, ruim negen jaar later, ben ik er; ik ben in Bangkok, Oriental City, Stad der Engelen! Hoe ontnuchterend is het iedere keer weer als je mag ervaren dat ook hier het leven gewoon doorgaat. Ik voelde een griep opkomen, moest wennen aan de warmte en alhoewel ik het liefst in bed was blijven liggen, wilde ik perse naar het hoofdpostkantoor. Daar zou immers mijn eerste echte post van mijn bloedeigen zus op mij liggen te wachten. Het snelste vervoermiddel in Bangkok is de boot en op goed geluk ben ik op een boot gestapt die mij volgens mijn berekeningen aan de hand van de zon, de ligging van de rivier, de Lonely Planet en de voorkant van de boot voor een paar duppies naar de gewenste plaats zou brengen. Wonder of niet, het werkte. Binnen no time stond ik op het postkantoor bij de post restante balie. Oververhit en met het zweet weer op de bekende plaatsen, nam ik de grote envelop in ontvangst. Met bonkend hoofd en hart opende ik de envelop en tranen van geluk sprongen in mijn ogen: foto's van de fam, Sinterklaas snoepgoed, kaarten van Holland en een lekkere lange brief met van die heerlijke ditjes en datjes van mijn zus die ook nog schrijft dat ze mij mist. Droge keel, slikken, diep ademhalen, tranen die zich met zweet vermengen (gewoon laten lopen) en gelukzalig blijven zitten. Wat ben ik toch een rijk en gelukkig mens!

Dit alles gaf mij zoveel energie dat ik door de verzengende hitte (althans zo voelde het) naar het station ben gelopen en een enkeltje strand heb gekocht. Mooie stad hoor Bangkok, maar eerst even de batterij met zon, zee en strandenergie opladen.

Voor wie de link naar de titel nog niet te pakken heeft; dat klopt, dat komt nu.

Waar ik soort gepland had (dat zit nu eenmaa; in mijn bloed) de avond in het guesthouse door te brengen, dachten Rob en Penelope (de Nieuw Zeelanders uit het vliegtuig) daar anders over. Vanavond gingen we met zijn vieren (studiegenoot Jonathan ging ook mee) naar Patpong. Voor wie denkt dat dit een lokaal Bangkonees tafeltennisclubje of een Thaise variant op het Chinese Mahjong spel is, een klein beetje tekst en uitleg.

Patpong is een voormalige bananenplantage, ooit in het bezit van de bank van Indochina. Deze bank heeft het stuk land vlak voor WO II aan de Patpongphahit familie verkocht voor US$2400,- De Patpongphahit familie vangt hedentendage per maand meer dan US$ 250.000,- aan huuropbrengsten (niet slecht). Het blijkt dat indertijd niet zozeer de Amerikanse soldaten die in de buurlanden mochten echten, de vaste bezoekers van Patpong waren, maar de bemanning van de vliegmaatschappijen die zich na WO II in het omringende gebied gevestigd hadden. De eerste 'massage; tent opende in de loop van 1956 haar deuren en in 1960 was het een bloeiend gebeuren, hetgeen in het begin van de jaren zeventig nog eens een extra impuls keeg door de komst van Amerikaanse en Australische soldaten. Patpong is tegenwoordig een stuk rustiger (dat zeg ik, maar je kunt er nog steeds over de hoofden lopen) met een markt en de bars en clubs ernaast. Op de markt wordt van alles verkocht van gebakken invisjes tot nep designer horloges.(Ja Nard, ik vergeet je nep Rolex echt niet)

Het was volgens mijn nieuwe Nieuw Zeelandse vrienden natuurlijk niets nieuws voor mij, gezien de reputatie die Holland bij buitenlanders heeft, [Als je uit Nederland komt heb je per definitie alles al gezien en gedaan. Vanzelfsprekend, geen twijfel mogelijk, logisch als alles gedoogd wordt, toch? Als of ik de hele week drink, blow, spuit en het red light district op mijn duimpje ken. Protesteren helpt niet; daar wordt het alleen maar erger van] maar het is zo gezellig alsje meegaat en alleen ga je er niet naar toe, zo luidde hun argumentatie. Hup in de airco taxi (wel ja, nog meer temperatuurshocks kon mijn arme lijfje nog wel gebruiken, maar niet heus) en midden tussen de McDonalds, KFC's, Pizzahutten en de daarbijbehorende shoppingfaciliteiten stapten we weer uit. De nep Rolexen, Gucci's, Chanels, Diesels, Calvin Kleins, Levi's en Louis Vuittons in horloge, kleding, tas en schoenvorm straalden, schitterden en blonken ons tegemoed. Dit is de plaats om je merken-ego weer wat op te krikken (voor weinig). Je wordt afgezet bij het leven als je niet keihard onderhandelt, en ik besloot dat ik het kopen nog maar even ging uitstellen.

En tegenover deze marktkramen heb je dan de clubs. Op aanraden van anderen liepen we bij 'Supergirls' naar binnen. Buiten stonden de Thaise dames in, ja hoe verizn je het, Supermankleding, de boel aan te prijzen. Eenmaal binnen bleek de eerste Thaise al in bad te zitten; een levensgroot cocktailglas bungelde met schuime en jonge dame er in boven de bar. Het geheel had verder niets om het lijf, zoals je zult begrijpen; wat wel vaker met naakt het geval is. De setting was eenvoudig; rood en zwarte ruimte, praktisch en overzichtelijk. Vierkante bar in ht midden van de zaak (beetje vergelijkbaar met een MahJongspel muur) en binnen in deze bar weer een podium voor de shows. Het podium werd belicht door discolampen en glitterbollen; het publiek werd lettelrijk buiten de schijnwerpers gehouden. De muziek had een goed ritme zodat de meisjes in het ritme konden blijven en de 'mega hit' Sexbom van Tom Jones was wel erg geliefd. In deze ten teen gemeleerd publiek. Aan de bar jonge mannen, alleen, met zijn tweeen of met een groepje. Merendeels buitenlanders (Europeanen) met een biertje voor hun neus en al dan niet (al) een vriendelijk lachende [waar had ik dat eerder gezien] of irritant giechelende locale schone om hun nek, die op haar beurt weer druk doende is het bloed en hart sneller te doen laten stromen en kloppen om de zaak in zijn geheel te laten doen opbloeien. Op de banken tegen de wand de oudere jonge mannen met flitsende visnethempjes aan die de aerodynamische belijning van hun aan zwaartekracht onderhevige vet en spiermassa's, lekker benadrukken. Deze hebben zonder uitzonderning het locale 'hete voedsel' al te pakken en snoepen er lekker van. Volgens mij denken ze dat al ht goede minimaal in tweeen komt; zo ook de vrouwen. En dan nog de stellen zoals wij (neehee, ik was geen stel met Jonathan, maar zo leek het,of course, anders kun je niet rustig kijken.)die ofwel aan de bar hangen (zoals wij) of op de erachtergelegen omringende banken zitten.

Ondertussen was onze eerste dame in haar erotische tummytub schoongewassen en uit gegommelestiekt en weer verdwenen. De tweede dame lustte ze rauw en al hoewel het volgens mij nog lang geen Pasen was, stopte ze een tweetal eieren met het grootste gemak in haar 'mandje'. Ze liet zich vervolgens een paar keer op de grond vallen (waarbij de klap door haar bovenbenen werd opgevangen, maar het moest lijken op eenn shaken-not-stirred-act) en plopperdeplop daar kwamen de eieren weer ongedeerd als muntstukjes uit een geldautomaat naar buiten rollen. Het is weer eens wat anders dan een avondje poolen.

Opletten, want daar begint alweer de volgende act. Twee jonge meiden in zwarte bikini met zwarte, hele hoge, leren lieslaarzen aan, komen het podium op dansen met in hun ene hand een bakje met pijltjes en in de andere een pvc buis. Niet moeilijk te raden; die gaan pijltjes schieten. En inderdaad. Ik vermoed een shortcut van hun longen naar hun ooit voor voortplanting bedoelde orgaan, want met kracht worden de pijltjes vervolgens door de hele tent 'geblazen'. Geen dartbord te bekennen; wel als jarige kleuters, inclusief hoog rode blos op de konen, stralende mannen met een ballon in hun hand (dat gaat ze geld kosten!). Breedlachend en hard applaudiserend als de ballon lekgeschoten wordt, betalen ze tien minuten later grif geld voor deze darting act (wellicht tzt iets voor Barney?). En dan komen er nog wat acts met pingpongballen [toch een tafeltennisclubje in de buurt?] en toetertjes, maar deze zijn allen varianten op de voorafgaande acts. We besluiten dan ook wel dat het mooi geweest is. We betalen onze drankjes en laten de supergirls, voor en achter de schermen want ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat we niet de hele tent gezien hebben, verder voor wat ze zijn.

En weet je wat ik nu het trieste aan het hele verhaal vind? Die meiden die op het podium staan , kijken zwaar verveeld, voeren de acts uit als of ze na een zware werk- en file dag bij thuiskomst ook nog eens zelf de aardappels moeten schillen en de vuilniszak buiten moeten zetten. Hiermee reduceren ze het geheel tot zoiets banaals dat ik mij niet kan voorstellen dat het opwindend genoemd kan worden. Maar wie ben ik? [al drie maanden op reis en nog geen vent...wat moet er ooit van mij terecht komen???]