Sjoerd van de ambassade

Na twee weken was de batterij weer opgeladen met vitamine Z-3 (zon, zee, zand) en kon ik er weer tegen aan. Het vertrek had wel iets van een schoolreisje, want na de Kerst, Full Moon Party en Oud & Nieuw liep heel Ko Phagnan leeg. Dus met alle ravers, piercings, gehaakte haarbanden en 70-er jaren hippietassen samen, probeerde ik een plekje te vinden op de boot. Dat lukte en zodoende stonden we een paar uur later met z'n ik-weet-niet- hoeveel-honderden weer op het vasteland en werden we in aircobussen gestopt, die naar alle kanten van Thailand reden. Goed opletten dat je in de goede bus stapt. Het is goed dat ik op doorreis ben, want met een al dan niet kennersoog, zag ik al meteen dat dit een stuk efficienter kon.

Na een niet te klagen busreis, werd de bus om half zes 's morgens ergens in de buurt van Kao San Road leeggekiepert. Het was donker en had weinig besef van waar ik was. Ik liep gewoon met Emma en Emma, twee ontzettende heerlijk typische Engelse meiden, mee naar een guesthouse waar zij eerder hadden vertoefd. Je begrijpt dat het met al die terugkerende mensen het topdrukte in Bangkok was en dat betekend heel simpel: wachten tot er mensen uitchecken, want alles is vol. Om zeven uur ging in ieder geval het restaurant open en dat maakt het leven voor mij altijd meteen een stuk rooskleuriger. Na een heuse kaasomelet nog een uur wachten en wat denk je? Ik had de laatste vrije kamer. Gelukkig. "Patience is a virtue" merkte een van de Emma's broodnuchter op en ging slapen. Ik bleef met de andere Emma nog even kletsen en we hadden het onder andere over het feit dat zij een Engels meisje op Ko Phagnan onderdak had aangeboden en ze de kosten zouden delen en dat het meisje zonder te betalen was vertrokken. Waardeloos natuurlijk, want als backpacker vertrouw je elkaar (en zeker als je nog uit hetzelfde land komt ook). Oke, na nog wat verhalen, ging ik mijn kamer eens inspecteren. Met mijn kamer was niets mis, maar met mijn rugzak wel. Toen ik de hoes eraf haalde, vond ik het al vreemd dat de clips dichtwaren, want ik doe alleen de rits dicht. Die was echter dicht en op slot, dus nou ja. Toen ik mijn rugzak openmaakte viel er een grote donkerblauwe lap van 1 bij 2 meter uit. (Knap hoe je die er nog bij gekregen hebt, want ik krijg de rits normaal al niet dicht.) Ik schrok me naar en begon te beven als een rietje. Er was iemand in mijn rugzak geweest! Maar de sloten waren dicht en deden het nog en voor de rest was ook alles heel. Ik keek snel of er iets miste. Ja, de veertig reserve dollars die tussen de kopieen van mijn papieren zaten, waren verdwenen. Hmm, het huilen stond mij even nader dan het lachen. Snel naar Emma. Die sliep bijna, maar deed gelukkig nog open. Even verhaal vertellen. "Ik zou maar goed mijn rugzak doorzoeken", zei ze voordat ik weer terugliep naar mijn kamer. Het volgende uur heb ik heel mijn rugzak binnenste buiten gekeerd en alles maar dan ook alles doorzocht. In mijn medicijnentasje zat een vreemdsoortig sigarenknipschaartje dat vast voor andere zaken gebruikt wordt. Ik heb het meteen, net als de blauwe lap, letterlijk op straat weggegooid. Iedere pil die ik bij mij had, heb ik geinspecteerd (en ik ben al zo'n medico.not), maar alles leek safe. Het idee alleen al dat je bij de Cambodjaanse grens wordt aangehouden en zo'n rakker aan je vraagt: Zo missis, wat hebben we hier in de bag? Dat zijn geen headache pills! En dan met je Nederlandse paspoort en mijn ab-so-lu-te nul kennis van geestverruimde, pretverhogende en ik-weet-niet-wat stimulerende pillen en poeders. En in hoeverre zou jij nog zo'n kartonnetje vertrouwen dat bij vijf stuks injectienaalden gepropt is, waarop staat dat het slechts voor medisch gebruik is? Ik zou mijn dagen slijten in diepe duisternis en ellende en wat al niet meer zij.

Totdat ik besloot dat er niets in mijn tas zat en de jatmo waarschijnlijk nodig naar de wc had gemoeten, want ook de toiletrol was verdwenen. Het is zeker ook een digibeet geweest, want mijn digitale camera lag er nog net zo lief en vrolijk bij als dat ik hem er had ingestopt. Geluk zit in kleine dingen. Ik wilde eerst naar Nederland bellen, maar moest eerst eens plassen. Dat had ik van alle stress opgehouden (eerst die rugzak doorzoeken!) en dat is ook niet gezond. Het was tien uur 's morgens en met een tijdsverschil van zes uur doe je er in Nederland ook niemand een plezier mee om dan te bellen. Volgende besluit was dat ik dat niet ging doen; wat was er nu eigenlijk aan de hand en wat kon de ander op 13 uur vliegen afstand nu voor mij doen? Ik was op reis en dan gebeuren zulke dingen. Ik zou de ambassade nog wel bellen, maar eerst naar het postkantoor want daar lag een berg post op mij te wachten. Na alle kerstkaarten en brieven te hebben doorgelezen was het leven weer een groot genoegen en keerde ik opgetogen weer naar het guesthouse terug. Toch nog maar even de ambassade bellen; je weet nooit wat voor gouden tip zij nog voor je hebben. Na lang heen en weer schakelen, kreeg ik uiteindelijk Sjoerd aan de lijn. He, heerlijk; even Nederlands praten! Ja, het was bekend dat er een 'gang' opereert op deze buslijn. Ze klimmen in het bagageruim en hebben de hele nacht op rugzakken te doorzoeken. Mijn rugzak was als laatste het ruim in gegaan omdat ik nog had zitten kletsen met een Israelisch meisje waarmee ik op de heenweg in de trein had gezeten (zij het beneden-, ik het bovenbed). Domme pech dus. Nee, advies had hij niet. Als ik echt bang was: een nieuwe rugzak kopen (Ik ben d'r gek; deze doet het net zo goed!). Nou ja, je weet wel hoe dat gaat, Sjoerd kwam op 3 januari volgens mij ook niet om in het werk, dus je o.h.-erd er nog even op los totdat al je muntgeld op is. Iedereen weer blij; ik had weer eens geluk gehad en ook dit verhaal liep met een sisser af. Toch jammer dat ik 02-02-02 niet in Bangkok ben. Ik hoorde van een paar Nederlandse jongens dat je dan heerlijk kon gaan bunkeren op de ambassade omdat er een diner/banquet of hoe heet zoiets georganiseerd zou worden ter ere van WA en Max en iedere Nederlander is dan welkom. Nu heb ik verder niet zoveel met WA en Max, maar ik zou bijvoorbeeld nog eens leuk verder hebben kunnen integreren met Sjoerd of zo.

Life is all about priorities

en ik stapte de eerste shopping mall binnen. Dat was genieten!!! Kijk, de Bijenkorf is leuk, Harrods mag er zijn en LaFayette is behoorlijk fijn, maar twintig shopping malls en minimaal acht markten in een stad dat is op zijn minst magnifiek genieten voor een tiepje als ik. Hier in Bangkok was alles weer te koop en dat had ik onbewust toch wel gemist. De warenhuizen lijken qua indeling op alle warenhuizen op aarde. Beneden de make-up met als absolute must have: de whitening creme. De wat? Juist ja, creme om je huid wit te maken. Ze moesten mij eens is op een doorsnee winterdag ontmoeten, dan zou de kooplust wel vergaan! Op de eerste etage de damesmode, op de tweede de heren- en kinderkleding en op drie en hoger alle spullen op het gebied van kantoor- en woninginrichting, koffers, tassen en sportkleding ern artikelen. De maten en kleuren zijn iets minder Europees, maar het geheel ziet er leuk uit. Portomonee brandde bijna een gat in mijn broekzak, maar ik heb mij ingehouden. Heel grappig om boetiekjes met namen als Sweet Woman te zien met daarin kleding die wel heel erg op die van Esprit lijkt! Kopieren is hier ook nationale volkssport nummer 1. McDonalds, KFC, Haagen Dazs en Pizza Hut zijn enkele van de wereldwijde ketens die zich ook hier in de warmte van het tropische geld wentelen. Er zijn vervelendere momenten in het leven te verzinnen. Ook boekwinkels genoeg en een Algemeen Dagblad, slecht twee dagen oud, kost hier zes gulden. Laat maar, het nieuws lees ik wel op internet {toch leuk}. Aan 'farmacies' hebben ze hier ook geen gebrek; Dr. Krimson zou jaloers zijn op de hoeveelheid pillen die er hier vrijelijk te koop is. Ook niet nodig; het shoppen, vult mijn vitamine-W (winkelen) tekort subiet als vanzelf aan. Een tripje met de skyline (metro) brengt mij geheel air-gekoeld naar het volgende center en het shopsnuiven begint weer van voor af aan.

Ook het cultuurhappen mag niet ontbreken. Bangkok heeft zeer veel bezienswaardigheden en ik heb er een paar uitgekozen. Het paleis met de Wachters van de Efteling-elfjes (zie ook foto) en de Emerald Buddha (Smaragden Boeddha), wat Wats en het National Museum. De laatste had een gratis rondleiding en deze cultuursloeber greep haar kans. Heel leerzaam en om jullie mee te laten genieten hierbij een overzicht van de dagen van de week met de daarbij behorende kleuren en edelstenen. Edelstenen zijn in deze landen heel belangrijk [in welk land niet?] omdat ze bepaalde krachten toegedicht krijgen. De kleuren worden bij koningen en koninginnen gebruikt om op feestdagen alles in de kleur van hun geboortedag te kunnen hullen. {Ik denk dat in Nederland alle vorsten op een donderdag geboren zijn} Komt tie:

Zondag rood robijn
Maandag zilver/wit maansteen
Dinsdag roze/rood koraal
Woensdag groen smaragd
Donderdag oranje kattenoog? (cats eye)
Vrijdag zilver/blauw diamant
Zaterdag donker blauw saffier
Zo, dan kan iedereen weer een kadootje verzinnen voor de ander...

Oh ja en op een drempel staan is ab-so-luut verboden omdat je de huisgeesten die onder de drempel wonen dan in hun doen en laten verstoort en daar worden ze niet blij van.Volgens mij bestaat dit [bij-]geloof ook in Westerse landen, want het is precies de reden waarom de bruidegom de bruid over de drempel van het te gaan bewonen stulpje behoort te tillen (en er zelf dus overheen hoort te stappen). Ik wist dit al langer maar het was pas nu dat ik de link legde naar mijn Opa die altijd in goed Sliedrechts placht te zeggen: "Niet op de dorpels". De reden was dat 'ze net in de vernis stonden' (mijn Opa was schilder) en daarmee was de kous af. Hij had toen hij als jongen op het land werkte altijd een gouden oorringetje in, tegen de boze geesten op het land. Het een en ander combinerend heb ik zo'n vermoeden dat ook mijn Opa de huisgeesten liever met rust liet. Nog even de adrenaline laten stromen door naar de snake farm te gaan en met een iets van nog niet tot tas of schoen vervormde ringvormige om mijn nek te poseren en toen was het weer tijd voor andere zaken.

In het internet cafe zag ik tot mijn grote schrik dat mijn 'sommelier' uit Ko Phagnan eveneens met al zijn (duik-)vriendjes en vriendinnetjes was gearriveerd en dat hij daags voordat hij weer naar good ol' smoking Sydney zou terugkeren mij via dit emailtje uitnodigde voor een biertje of twee. Oke dan en gezelligheid troef omdat je natuurlijk weer "massa's" nieuwe mensen leert kennen. Het gevolg is dat mijn vakantie in Napels al geregeld is en ik ook weer een slaapplaats in Darwin erbij heb. Vreselijk lachen is dat iedereen mijn webpage-adres wil hebben en vooral de "Aussies" driftig op zoek gaan naar de laatsten der Mohikanen die in hun land nog Nederlands kunnen lezen, teneinde toch mijn verhalen te kunnen consumeren. {Heb geduld, aan de Engelse vertaling wordt gewerkt...).De details zal ik jullie besparen, maar wat hadden we weer een lol. Onderwerpen varieren van waar ben je geweest en waar ga je nog naar toe, tot wat je het meeste mist als je op reis bent tot meer serieuze zaken als is er leven na het reizen en de reden om op reis te gaan. Uitzonderingen zijn vragen als wat zou je doen als je twee jaar geen seks had gehad en met mensen die zojuist allen een duikcursus hebben gevolgd, is de conclusie al snel duidelijk: Masker, mondstuk, loodriem en duiken maar!

Kom je dan helemaal geen Nederlanders tegen? Ech wel! Net lekker de digitale fotofreak uitgehangen en nog wennend aan het daglicht, loop ik vrolijk in het Bangkokse over straat. Ik heb al eerder gemerkt dat je na verloop van tijd mensen denkt te herkennen, maar als je dan nog een keer kijkt, blijken ze er in de verste verte nog niet op te lijken. Deze keer zag ik iemand waarvan ik serieus dacht: "Die ken ik van het Zandevelt College." Ik denk tegenwoordig niet zo snel meer dus persoon was al gepasseerd voor ik er erg in had. Ik liep terug en ging pontificaal voor hem en zijn vrouw staan en vroeg of ik hem iets mocht vragen. Ja hoor, bingo; Chris uit klas 1b mijn zijn vrouw Deborah (die wel gedacht zal hebben:who the f#&k is deze tante die hier mijn laatste vakantiedagen drukspringend staat te interrumperen; het was echter al te laat) op vakantie hier in de regio. Effe bijkletsen na vijftien jaar, de groeten, goede reis en tot ziens! Dit verzin je niet was dan ook wat ik aan enkele vriendinnen mailde, maar de wereld is wel klein.

Of de duvel ermee speelde, want vervolgens kwam ik nog een Nederlands meisje uit Leiden tegen. Dirma was alleen op reis, maar haar zus zou haar de komende twee weken op haar rondtocht door Thailand vergezellen. Foto's gekeken en info uitgewisseld en de groeten weer.

Dat is soms iets te blij kijk werd nogmaals bevestigd toen ik in de lach schoot op het moment dat ik voor de tigste keer een mede-reiziger in mijn guesthouse ontmoette. Er verblijven ik-weet-niet-hoeveel gasten in een guesthouse, maar hem kwam ik iedere keer tegen. Hij vroeg waarom ik moest lachen en ik gaf hem bovenstaande verklaring. Doodnuchter (en typisch Engels) merkte hij op: "May be it's meant to be" en liep lachend verder om zich vervolgens na twee meter om te draaien en er olijk aan toe te voegen: "By the way, my room number is B3". {Probeer nu als-je-blieft niet mijn schaapachtig kijkend gezicht voor de geest te halen!}

De tijd in Bangkok is omgevlogen en het vooruitzicht dat ik daar terzijnertijd terugkeer is ook zeker geen rottige.