En weet je...

wie ik ook nog tegenkwam? Al weer een heleboel nieuwe mensen ontmoet. Om jullie toch enigzins mee te laten leven en een beeld te kunnen laten vormen van de hedendaagse moderne nomaden, blader ik voor jullie weer eens door mijn adressenboek.

In het vliegtuig van Kathmandu naar Bangkok zaten Rob en Penelope op de stoelen achter mij. Samen met hun en hun studiegenoot Jonathan een hotelletje gezocht en meteen een uitnoging voor een bezoek aan hun in Nieuw Zeeland te pakken. Ik heb ze inmiddels een e-mail gestuurd, dat het iets later kan worden...

In de trein naar Surat Thani kwam ik Idiat tegen. In eerste instantie leek het een stille Israelische tante, maar al snel zaten we gezellig te kletsen over dat zoveel Israeliers gaan reizen (met name na hun diensttijd), over haar vriendin die ze op Ko Phagnan ging opzoeken, over de parties op het eiland en dat alle Israeliers die op reis zijn, te herkennen zijn aan twee dingen: hun enorme camera en hun mini-diskspeler. Wijnkenner Brad uit Australie hoeft verder weinig toelichting volgens mij. Tegen de tijd dat Aussieland in zicht is, eens kijken of zijn mailadres nog werkt. Vergeet mijn duikinstructrice niet! Adriana met haar speciale duiktechnieken vergeet ik niet snel. Tijdens de parties op Ko Phagnan nog wel wat mensen ontmoet, maar vooral voor de lol en meer van het type: waar kom je vandaan, hoe lang ben jij aan het reizen en hoe lang ga je nog reizen?

In Bangkok kwam ik Dirma tegen die ik in Nederland vast nog wel eens tegenkom; gezellige meid en enorme bron van informatie. Uren mee zitten kletsen. Ging samen twee weken met haar zus door Thailand reizen. Aangezien ze in Leiden woont, eenvoudig op te zoeken als ik zelf wellicht ook tzt in die omgeving wil gaan wonen. De twee Emma's zorgden ervoor dat ik in Bangkok op een eenvoudige manier een hotelkamer kon vinden; ik liep gewoon met ze mee. Ze waren ook mijn luisterend oor toen ik toch iemand het verhaal over mijn rugzak moest vertellen. Brad en zijn duikclubje waren inmiddels ook in Bangkok aangekomen en vormde een mooie feestboel bijelkaar. Met Birgit heb ik echt nog een avond lang meer en minder serieus zitten praten. Het leven als reiziger enerzijds behoorlijk relaxed (je eten wordt voor je gekookt, je 'huis' voor je aan kant gehouden en jij maar leuke dingen doen); aan de andere kant is het soms doorbijten (alleen voelen, thuis missen en als je thuis bent weer op reis willen...).

In de bus kwam ik voor het eerst Lucy en Abby tegen. Twee Engelse meiden, zussen, waarvan ik toen nog niet wist waar ik ze allemaal nog tegen zou komen! Echt lachen met ze; ook al hielden ze niet zoveel van de tempels van Ankor Wat als ik. Barry zat ook in hetzelfde minibusje dat ons van Bangkok naar Siem Riep bracht. Hij had net de avond ervoor dreads in zijn haar laten zetten en aangezien het nog kort was, stonden de dreads als ware spikes op zijn hoofd. Alhoewel het er behoorlijk cool uitag, gaf hij toch eerlijk toe dat het erin draaien toch wel wat pijn had gedaan en ook het slapen (op stokjes) wel wat lastiger was dan gedacht (wie mooi wil zijn,...).

Op de boot naar Phnom Penh zegt opeens een meisje gedag tegen mij, waarvan ik weet dat ik ze eerder gezien heb, maar waar? We hebben er een kwartier over gedaan om erachter te komen dat we tegelijkertijd op het station van Agra koekjes hadden gekocht en zij en haar man vervolgens vijf minuten later op de trein naar Delhi waren gestapt, terwijl ik die stoptrein de andere kant op nam. Wat een toeval weer!

In Phnom Penh zijn het Jerusha en Pierre die op een vriendin staan te wachten (die niet op de boot mee was gekomen omdat deze vol was) en mij hun guesthouse aanbevelen. Zo kom je nog eens handig aan je adresjes! In het guesthouse zelf ook weer uren kletsen als je Marc en Wieneke tegenkomt. Tsja, Rotterdam he...dat zegt genoeg!