Schuitje varen

Cantho is het plaatsje in de Mekong Delta waar je nog tegen soort van normale prijzen een bootje kunt huren om de floating markt te gaan bekijken. Bangkok is er (ook) beroemd om, maar daar ben ik (nog) niet geweest. Des te benieuwder hoe dat er hier aan toe gaat. Naast de markt waar een on-ge-lofe-lijk lelijk beeld van Oom Ho (Ho Chi Min, de eerste president van Vietnam) staat, stappen we in de boot. Als je trouwens nog eens in de buurt bent; gaan kijken naar dat beeld. Zilverkleurig en totaal uit verhouding, perspectief of alletwee. Het is niet te missen. Volgens mij neemt een hoofd normaal gesproken ongeveer een zevende van je totale lichaamslengte in beslag; bij dit beeld mag je blij zijn als het een veertiende is. Hij lijkt daardoor wel een stuk breder... En dan die zilverkleur! Net alufolie maar dan wat matter. Met of zonder zon erop wordt het er niet mooier op. Gemiste kans van het stadsbestuur?

Maar we gingen met de boot varen. Nee, niet roeien. Motorboot. Wat heet: een roeiboot met een motortje, type grastrimmer waarvan je op het moment dat je de boot instapt nog niet kan vermoeden wat voor mogelijkheden zo'n apparaat allemaal heeft!

Het is zes uur 's morgens en de zonsopgang doet ons langzaam maar zeker de slaap uit de ogen wrijven. Weer zo'n mooie zonsopgang; wat is het toch genieten. Na een uurtje tuffen, zijn we er dan. Het is een drukte van belang. Bootjes varen naast elkaar, tegen elkaar, haaks op elkaar in en dat alles in een stroming waar je echt niet tegen op kunt roeien! Het is niet te geloven dat dit nog goed gaat. Zeker als er dan ook nog bootjes proberen te keren! Ik heb er geen zien zinken, maar vergeef mij als dat even aan mijn gezichtsveld is onttrokken doordat mijn aandacht naar andere zaken uitging. Naar de drankjesverkoper in zijn bootje bijvoorbeeld. Hij komt haaks op je afvaren, ramt je boot, vraagt of je wat te drinken wil kopen (tegen woekerprijzen) en vindt het dan nog raar als je bedankt. Volgens mij is er ook een bepaalde hierarchie in de boten die soortement gekoppeld is aan de waren die je verkoopt en waarschijnlijk het aantal jaren dat je al meevaart. De precieze parameters heb ik niet kunnen ontdekken; ik moest natuurlijk ook nog wat foto's nemen! Op het moment dat je echt denkt dat je zodanig klem gevaren wordt door groente-, bloemen- en huishoudelijke spullenboten dat je afvraagt wat de temperatuur, smaak, viestegraad en wat al dies meer zij van het Mekongrivierwater zal zijn, is de redding nabij: de motor! Het zal niemand verbazen dat een dergelijk antiek element niet altijd in een keer start, maar onderschat het doorzettingsvermogen van de Vietnamezen niet. Op het juiste moment pruttelt het apparaat en wat denk je? Als je hem precies onder de juiste hoek in het water zet, spuit het alle omringende boten, mensen, dieren, groenten, fruit en alles wat zich nog meer varende voortbeweegt, kleddernat en ga je er zelf als een speer vandoor. We zijn gered. Uit de losse pols zet onze stuurvrouw (het zijn voornamelijk vrouwen die deze boten 'bemannen' en vraag mij niet waarom) koers naar rustiger vaarwater. He, he, even bijkomen van alle drukte. Je zal toch iedere dag zo je boodschappen moeten doen. Ik moet er niet aan denken!