De beroving

Om 6.10 uur zou mijn trein van Delhi naar Jaipur vertrekken. Dus dacht ik slim te zijn door van te voren nog even te pinnen. Zo gedacht, zo gedaan. Dus ik pin in porties van 2000 roepies (ongeveer fl 100,- ; het maximum dat je per keer kunt pinnen) Na de derde keer pincode ingetypt te hebben en kaart eruit gehaald te hebben, valt ineens de stroom uit (al dan niet geholpen door de knakker die ernaast in een kast stond te klojo-en) Dus…geen geld meer! Je begrijpt dat ik op zijn zachtst gezegd niet blij was! Natuurlijk werd er druk gebeld en het apparaat gereset, maar niets mocht baten. Er kwam geen enkele roepie meer uit het apparaat. Ik moest mijn trein halen en dat lukte nog net! Gelukkig heb ik mijn pinpas nog wel. Lekker begin van de dag nietwar?

Oke, ik geef toe, ik ben bang!!

En wel voor de riksja mannen! Ik word gek van die lui die met hun riksja klaar staan om je af te zetten. In Jaipur aangekomen stonden er binnen no time ik denk 15 tot 20 om mij heen. Ik liep door en na 10 meter was het merendeel al afgevallen. En hardnekkig drietal bleef mij volgen, met de volgende vragen, we're going? We're you from? To what hotel? Etc.etc. Rustig blijven en eindelijk was ik weer alleen (yes, I did again; als ik zeg dat ik ga lopen, ga ik lopen!). Na een uur lopen (het is altijd een beetje wennen in een nieuwe stad) , kwam ik druipend van het zweet (het was ondertussen 12 uur 's middags en 35-40 graden denk ik.) bij mijn hotelletje aan. Na een verfrissende douche gebeurde hetvolgende…

Sweet revenge, of te wel hoe help ik de Indiase economie om zeep?

Ik ben naar de dichstbijzijnde fietsen verhuur gelopen (nog geen 200 meter) en heb een knalrode (heren-; anders hebben ze niet) fiets gehuurd, voor het mooie bedrag van 4 roepies per uur. Kijk, dat bedoel ik! Dus ik ben vrolijk fietsende de stad gaan verkennen. Er zijn inderdaad wel wat mensen tegenelkaar opgereden omdat ze te lang achterom keken. Blijkbaar nog nooit een vrouw met pet, zonnebril en rugzak op een rode fiets door de stad hebben zien rijden? De riksja boys waren niet blij; een enkeling zei: 'clever madam.' Indeed!
Het is wel even anders fietsen dan in Nederland. Ik had geloof ik al een korte schets gegeven van het verkeer alhier? Gelukkig had ik in Amsterdam nog snel in een week tijd "anders" fietsen geleerd, dat komt mij nu goed van pas. Dat je rem het niet (helemaal) doet is ook niet erg; je moet gewoon doorblijven fietsen. Wel vervelend mankement: geen bel! Heel de goegemeente gaat hier luid claxonerend door het leven en ik heb geen bel op mijn fiets! Het moest verboden worden.