Don't feel the spirit, drink it!

Het Tet-festival is in Vietnam het allerbelangrijkste feest van het jaar. Het is het Maan Nieuwjaarsfeest en iedereen wordt dan een jaar ouder. Ter voorbereiding wordt het huis schoongemaakt, worden er nieuwe kleren gekocht en ook het eten wordt niet vergeten. Heel belangrijk is dat je naar je familie gaat en elkaar geld geeft, want dat brengt geluk. Als kerstboom kopen ze dure kumquatbomen of iets wat er op lijkt en hangen dat vol met slingers en lampionnetjes. De leus is "Chuc mung nam moi"; dit betekent Gelukkig Nieuwjaar en het is even oefenen, maar je maakt iedere Vietnamees er blij mee. Kortom net een combi van Kerst en Oud & Nieuw in het Westen. Veilig gelegerd in Nha Trang, waar ik weer oude bekenden tegenkwam (Lucy en Abby [Engeland]) en nieuwe mensen leerde kennen (Therese [NL] en Outi [Finland]), kon het feestvieren van start gaan. De locale drankboer geplunderd en met de goedkoopste vodka naar buiten gelopen. Jus d'orange was er niet, dus maar Schweppes en een fles Sprite. Op het balkon zittend, genietend van de ondergaande zon en het goede leven kwamen we maar tot een conclusie: de vodka was niet te zui., smaakte ongeveer naar benzine en we kregen trek. Op zoek naar een restaurant voor een basis voor de rest van de avond. Gevonden: doe het zelf Vietnamese loempia's. Velletje rijstpapier, groente en vlees erin rollen en in de dipsaus dopen maar. Ja, dat is nog eens wat anders dan de gefrituurde versie uit het kraampje tussen de Hema en de V&D (in Rotterdam althans). Bodem gelegd; op naar de feesttenten aan het strand. Ondertussen had het al gegoten van de regen; als dat maar geen ongeluk betekende voor het nieuwe jaar. In de strandtenten waar de emmertjes met mixen alweer als zoete broodjes over de toonbank schoven, was toch wel een heel hoog Lloret de Mar gehalte waar te nemen. Maar mij hoor je niet klagen; in tegendeel: dronken Engelse meiden zijn echt heerlijk dramatisch, zeker als ze dronken, boos en teleurgesteld zijn en hun vriendje gaan slaan, die uit beleefdheid (gentleman?) niet terug durft te meppen (dat is te zeggen, niet in het openbaar.), omdat hij waarschijnlijk een microseconde naar een andere meid heeft gekeken.

Gezelligheid troef dus en het was dan ook zo twaalf uur. Het vuurwerk werd afgestoken en we gingen eens kijken hoe de Vietnamezen nieuw jaar vieren. Aangekomen op het plein waar iedereen verzameld was, klonk het alom bekende 'Happy Newyear' van, jawel, Abba door de luidsprekers. Nee echt geen gein, dat vinden ze hier echt heel mooi! Na het vuurwerk is het klaar en gaat iedereen naar huis. Wij bleven natuurlijk Chuc mong nam moi roepen, maar het sloeg niet echt aan. Terug dus maar naar de stranttenten waar het feesten in het zelfde tempo werd doorgezet. Nadat de nacht aardig gevorderd was en het niveau bodem bereikt was, vond ik het moi geweest. Feilloos de weg naar mijn hotel gevonden en nog even op het dakterras sterren geteld. Een jaar ouder? Nee hoor, daar wacht ik mooi nog een paar maanden mee!

No more I love You's

Het nieuwe jaar is nog geen twee dagen oud of het een na belangrijkste feest in Vietnam dient zich aan: Valentijnsdag! Onderschat het niet; ook vandaag waren de winkels dicht, dus dat zegt heel wat. De hele dag wordt aan je gevraagd of je al wat van je vriendje of je stille aanbidder(s) gekregen hebt. Je zegt maar JA, want als je nee zegt, ben je voorlopig niet van ze af, want dat is niet normaal en vraagt om uitleg. Je checkt nog eens je mailbox en inderdaad die is leeg. Hangend tussen twee culturen voel je je een beetje meningloos ten aanzien van dit hele feest. Valentijnsfeest is Westers, maar in Nederland (te) commercieel dus niet serieus en hier in Vietnam is het een halszaak. Wat moet je daar nu van vinden. Het toppunt is wel het meisje achter de receptie bij het hotel. Ik ben volgens haar zeggen een van haar beste vriendinnen en ook zij vraagt of ik al wat van mijn vriend gehoord heb. Het ergste is nog dat ze daarbij op de twee ringetjes wijst die verbroederd mijn ringvinger omcirkelen. Wat zij niet weet en mij ineens doet beseffen, is dat het beide 'erfstukjes' zijn uit mijn verkeringstijden. Geen twijfel mogelijk. Terug naar hotelkamer en ringetjes afgedaan. Zo, geen gezeur meer over vriendjes; die tijd is voorbij. Het is even een kaal gezicht, maar het witte bandje is zo bijgekleurd. Ik besluit naar het strand te gaan; een frisse duik in de zee lost veel zaken op, zo ook vandaag. Zie je wel, op alle vragen komt vanzelf een antwoord.