Drakenspel

Hoe ontstaan karststenen bergen midden in het water? Ja, daar heb je natuurlijk niet een-twee-drie een antwoord op. Even nadenken en ja hoor de oplossing is nabij! Er was eens een hele grote groene (rode of witte) draak en die rende keihard de bergen af, druk zwaaiend met zijn staart en daarmee allerlei soorten rotsen, keien en stenen meenemend. Zie hier het resultaat: Halong Bay.

Als je de foto's ziet, denk je: 'mwah, best aardig', maar ik moet toegeven, als je daar op de boot tussendoor vaart is het toch net effe een tikkie echter en indrukwekkender. Zelfs als het niet zulk prachtig zonnig weer is als op de ansichtkaarten. Gelukkig hebben ze een van de mooiste grotten voor de toeristen opgeleukt, zodat je wordt onthaald in een kitschtempel van roze, blauw en groen licht dat vooral gefocussed is op de stalagtieten en -mieten die het meest lijken op een 'banana' en op de topless Venus van Milo. Ja, ook in Vietnam weten ze wel waarvoor de toeristen komen... De echte mooie stukken uit die grot, zoek je daarom maar gewoon met je eigen zaklantaarn op.

Het is organisatorisch talent alhier is niet te onderschatten. Je begint met een bus vol mensen en die groep wordt steeds onderverdeeld (mensen die een, twee of drie dagen gaan) en weer bij andere mensen uit andere bussen, maar met hetzelfde programma samengevoegd. Je zit dus iedere keer met anderen in een boot of bus en toen werd mij ook duidelijk waarom mensen die de Halong Bay trip hebben gemaakt, zoveel mensen kennen in Hanoi. Daar hebben ze allemaal minstens vijf minuten mee samengereist! Voor wie nog wat vrienden zoekt; Halong Bay is het codewoord. Voor de statistiek; ik had gekozen voor een driedaagsprogramma met twee overnachtingen, waarvan een op de boot en op dag twee een korte trekking (4 km).

Afijn, keuzemogelijkheid twee: slaap je de eerste nacht op de boot of niet. Mij hadden ze dus in een hotel gedacht, maar die gedachte was snel uit hun hoofd verdwenen. Kom op zeg! Gezellig met nog drie meiden in de kajuit en nog eens extra gezellig als Therese en Karin uit Nederland blijken te komen en wel respectievelijk uit Rotterdam en Leiden. Toch weer laat slapen dus. De volgende dag moesten we als eerste inchecken in het hotel waar we 's avonds zouden slapen. Van onze groep uit de eerste bus, op dag een, waren er nog vier personen over: een combi-stel uit Vietnam en Zwitserland, een Engelse gast uit de suburbs van Londen en ik. En ja hoor, men dacht wel even dat die Engelse bloke en ik wel even op een kamer gingen slapen. Dacht het niet! Alhoewel de soep nooit zo heet gegeten wordt en je weet dat je toch wel op dezelfde kamer eindigt (hoe kan zo'n toer anders zo goedkoop zijn?) is het altijd leuk om de locals even te laten zweten. Dat werd dus bijna ontploffen, zodat ik even later ons gidsje van een jaar of twintig aan het troosten was, want echte problemen werden nog altijd anders geschreven. Na de trekking zouden we wel verder zien.

Hoppper-de-hop; allemaal weer de bus in (weer minstens zes groepjes bijelkaar gevoegd), op weg naar het Nationaal Park op Catba Island (waar we ondertussen vanmorgen gearriveerd waren). Een trekking van vier kilometer krijgt op eens een dimensie erbij als de bus na een paar kilometer al niet verder kan vanwege een ingestorte weg en we met zijn allen zeven kilometer extra kunnen gaan lopen. Ik weet nog steeds niet waarom we eerst vier lege trucks hebben laten passeren voordat we op de vijfde klauterden en in de bak achterin de laatste kilometer aflegden. Het idee wil echter ook wat. De vier kilometer trekking bestond voornamelijk uit het beklimmen en klauteren van een van de bergen alhier. Aangezien het iets later was dan gepland, was het ook iets warmer dan gedacht en lekker doorweekt kwamen we dan ook op de top aan. Daar stond een keurige uitkijkpost, type ik-hou-het-nog-wel-even- vol-voordat-ik-inelkaar-stort, van een metertje of twintig-vijfentwintig hoog. Die moest natuurlijk ook nog even beklommen worden. De treetjes waren van dat lekkere glibber metaal en alles was open. Niet echt bevordelijk voor iemand met soort van hoogtevrees. Mijn opa was schilder en stond het liefst met beide benen op de grond. De dakgoot van het huis moest echter van tijd tot tijd ook een nieuw verfje hebben en van hem leerde ik dat je rustig moet stijgen. Een tree of drie en dan om je heen kijken (NIET naar beneden), even wennen en als je gewend was weer verder naar boven. Zo deed ik dat nu en het werkte. Hoe opvallend is het dat als je boven bent en meteen op het brakke houten vloertje gaat zitten, je midden tussen de andere vier zit, die allemaal, stuk voor stuk hoogtevrees blijken te hebben! De mensen zonder hoogtevrees zaten beneden en wij moesten blijkbaar aantonen dat we echt wel durfden? De fototoestellen werden uitgewisseld en met verkrampte glimlachspieren probeerden we dan de meest ontspannen foto's van elkaar te nemen. En graag wel opschieten met die foto's! Truck en wandeltechnisch hadden we ons lesje wel geleerd en terug dus allemaal achter in de truck en rapido terug naar de bus die gelukkig nog aan de andere kant van de puinhopen stond te wachten. Bij het hotel aangekomen bleek ook het kamerprobeem opgelost; we kregen een hele grote kamer met drie grote bedden! Oke dan maar...

Vervolgens genoten van het schitterende uitzicht over het haventje. Het kon werkelijk van alle tijden zijn. Toen het donker was, bedacht ik mij dat ik het strand van Catba nog niet gezien had. Dat kon niet. Ik op weg. Het smalle paadje liep tussen de bergen door, naar de andere kant van het eiland. Natuurlijk deed de lanterenpaal het niet en even twijfelde ik; het was wel heel erg donker, maar de zee riep. Tien minuten later stond ik op het strand. Het vage oranje schemerlicht van de laatste lantarenpaal was genoeg om de contouren van de omgeving te kunnen waarnemen. De zee was kalm en in de verte zag ik de dobberende lichtjes van de vissersboten. Ik woelde met mijn handen door het fijne zand, greep twee handen vol en liet het tussen mijn vingers door glippen, Vervolgens rende naar de zee en deed hetzelfde met het zee water. Dit was het dan: precies een half jaar onderweg en ik stond weer op mijn favoriete plek: op het strand aan de zee. Hallo wereld: hier ben ik, op reis en op zoek en nog lang niet alles be- en uitgezocht.