Ni hao

Welkom bij de eerste les van de Teleac cursus Chinees voor Beginners. We beginnen met het tekstboek op pagina 5. Daar zien we... blablabla.

Zap....

Guillin, bekend, beroemd, vereerd, verguisd om zijn karststenen bergen/rotsen. Ja, pak de laatste kalender van de afhaalchinees om de hoek er maar bij; gegarandeerd dat je ze nu herkent! En ja, het lijkt ook behoorlijk op Halong Bay (Vietnam) of andersom als je vanuit China naar Vietnam reist. Dit type gebergte is namelijk uniek voor deze regio (weer wat geleerd).

Guillin zelf is een stad met winkels, department stores (he, hoe rot nu), McDonalds en KFC's en natuurlijk de bezienswaardigheden die allemaal uit hetzelfde hout...eh.. karststeen gehouwen zijn. Fietsie huren dus! Dat was nog weer een hele belevenis. Eerst probeerden ze mij bij het officiele toeristenbureau (de Chinese VVV zeg maar) af te zetten door een gare crossfiets voor een vijfjarige voor veel te veel te vragen. Ik ben weggelopen. Even later een vriendelijke dame die een schappelijker prijs vroeg (maar nog genoeg). Ik betalen plus de borg van 100 Y. Toen rende Tante Pollewop ineens hard weg. Ik schrok mij naar en dacht: 'Oh nee he, die is natuurlijk helemaal niet van de fietsen...!'. Hoe dom. Net toen ik er echt van begon te balen en besloot dat dit ook een welkom in China was, kwam ze terug met een GROTE fiets. Een in mijn maat dus. Ik weer blij; opstappen en wegpeddelen maar. {Geluk is met de dommen?}

Eerst maar eens naar de Olifantenrots (omdat ie net lijkt op een olifant die met zijn snuit het water uit de rivier staat te lurken). De entree was belachelijk maar je moet wat. Nee he, komt er nog 5 Y bij. Ik vraag mij af waarom; voor een tulpentuin! Sta ik, gloeiende gloeiende, aan de andere kant van de wereld, kan ik nog eens gaan dokken voor een paar uit hun krachten gegroeide tulpen! Toegegeven, ik ben nog nooit in de Keukenhof geweest, maar dit is toch wel een zware 'straf'. Ik heb ze teruggepakt: foto nemen svp!

Daarna nog een shan (berg) bezocht, mooi uitzicht; had iets helderder gekund en toen was het wel weer mooi geweest. Mijn maag rammelde en natuur is mooi, maar om nu een winkelstraat onbezocht achter te laten, getuigt echt van cultuurbarbarisme. Zo gezegd, zo gedaan. Om het dieet wat uitgebalanceerd te houden, koos ik nu voor de KFC; lekker kipburgermenuutje en Jackie was weer helemaal Turbo! Ook deze departmentstore had zeven verdiepingen met als topper op de zevende de zogenaamde kinderkermis. Je lacht je blauw. Het staat er vol met van die apparaten die vaak bij de Appie buiten of in winkelcentra staan en waar je voor een paar piek (euro) je kind kotsmisselijk kan laten worden. Nou, hier stond er geen een, hier stonden er minstens vijftig. Geweldig al die snoetjes en toetjes die angstig om zich heen kijken, hard nadenkende hersentjes die zich nog beraden of het brullen van de lach of van ellende moet worden. Helaas kon ik niet teveel foto's maken, dat vinden de bijbehorende paps en mams niet leuk. Zij vinden het tenslotte wel leuk... In de kelder nog wat boodschappen gedaan en op naar 'huis'. Het was weer een mooie dag geweest.

Totdat... ik gemarteld werd. Ja, het is hier gelukkig geen oorlog, maar dat betekent nog niet dat ze niet martelen. Stop, je hoeft Amnesty niet meteen te bellen; ik kan het uitleggen; je kent het zelf namelijk ook. Het heet: KARAOKE! In de top 2 van slechtste uitvindingen van de menselijke beschaving staat dit voor mij met stip op 1. Het is werkelijk niet te geloven hoe belangrijk dat gekweel, gekrijs, gejank en gebrul hier in Azie gevonden wordt. En vals!!! Ik weet dat er nu een paar collega's van Berenschot 'heel toevallig' terug moeten denken aan een weekendje skieen, tijdens welke ik mijn stembanden eens opgepoetst heb (Schipper mag ik overvaren...) Mag ik echter opmerken dat dit zonder microfoon en begeleidende muziek was? [Oke, wel vals, maar geen lawine veroorzaakt; het had erger gekund] Oordoppen helpen niet, accepteren een beetje. En gelukkig gaan ook de Chinezen niet zo laat slapen.