Ik wou dat ik twee panda's was, dan kon ik samen spelen.

Ga je naar Chengdu? Dan MOET je naar De Panda's! zo was mij verteld. En niet een keer, nee, ontelbare keren. Eerlijk gezegd voel ik op zo'n moment altijd iets in mij opkomen dat nog het beste in de categorieen 'recalcitrantie' en 'eigenwijsheid' in te delen valt. Wat nu MOETEN? Dat bepaal ik nog steeds wel even helemaal zelf wat ik wel en niet moet! (Nou ja... Voorheen zei ik vaak: 'Ik moet niets, behalve af en toe poepen.' Ik vraag mij nu af waar het woord 'stronteigenwijs' vandaan komt.) Toegegeven, negen van de tien keer ga ik toch, want ook nieuwsgierigheid scoort hoog bij mij.

Zo ook De Panda's. En zeg nu zelf als zelfs Prins Bernhard als beschermheilige van deze club optreedt, dan moet het wel heel bijzonder zijn nietwaar? Anders zou hij er wel op jagen, lijkt mij. Zo geschiedde het dat wij (mijn twee kamergenootjes Sascha (Eng) en Anna (Zwe) en ik op maandagmorgen in alle vroegte [7.30 uur, want de panda's slapen het grootste gedeelte van de dag en zijn alleen tussen 8.30 uur en 9.30 uur actief. Wat een leven!] in een te heet gewassen en te lang gedroogd minibusje (weet je ook meteen weer waar dat woord vandaan komt) stapten, om laverend tussen de maandagochtendspits {visioenen van A20-A12 en retour doemen op...} van Chengdu naar het even buiten de stad gelegen natuurpark te tuffen. In dit reservaat kunnen de panda's rustig rondhuppelen en zich voortplanten. Dat laatste is hard nodig want ze zijn bijna uitgestorven. Of ze realiseren zich dat niet, of ze zijn nog relaxter dan ik, want slechts eens in de twee jaar denken ze eraan om bijelkaar op de koffie te gaan en dan nog is het maar de vraag of het vrouwtje denkt: "Hmmm, hij mag wel eens bij mij de zolder komen opruimen!" En als dat eenmaal gebeurt, is de kans nog erg klein dat er mini-panda's van komen. Waar dat precies aan ligt, weet ik niet. Zo ver ben ik zelf immers ook nog niet gekomen.

Ik moet zeggen: lekker groen gebeuren daar. Best vakkundig aangelegd; je kreeg zowaar het idee echt buiten te zijn. De eerste panda zat wel erg duidelijk achter een traliehek en maakte met zijn traagknagende kaakbewegingen nu niet echt een bijzonder gelukkige indruk. Je weet natuurlijk nooit wat er met zo'n beest aan de hand is, maar misschien had hij trek in een bakkie? Hij zat daar zo alleen.

De volgende panda's deden mij (weer terug-) denken aan de kapper. Deze waren namelijk ROOD. Ik zou ze dan ook F.B.-panda's willen noemen en niet alleen bij gebrek aan een betere naamgeving. Het moeten volgens mij namelijk ongetwijfeld fans van Frank Boeijen geweest zijn: "denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit, maar in de kleur van je hart", want anders word je toch niet rood als panda? Deze 'rooien' deden mee aan het kampioenschap: "Ik heb nog nooit Campari gedronken", want we zagen alleen hun achterkant.

Maakt niet uit, daar het merendeel der bezoekers de Nederlandse Taal (wat heet: Gelderland, Brabant, Belgie) bleek te spreken. En als de panda's ons niet entertainen, dan entertainen we elkaar wel. In mijn naieve onschuld, raakte ik aan de babbel met Sandra en Edward (die al twee keer acht maanden de globe getrot hebben) en met, een keer raden, Patrick en Jeroen (die al sinds Beijng proberen van mijn af te komen. Helaas, onkruid vergaat niet.) Had ik toen al in de toekomst kunnen kijken dan... had ik waarschijnlijk precies hetzelfde gedaan. Ik blijf het bestaan van toeval soort van ontkennen.

Aangkomen bij een lieflijk groen aandoende speelweide, zit mama panda haar tanden met een bamboestok te flossen. Heerlijk gemoedelijk in het vroege zonnetje, terwijl haar kleines met de bezoekers op de foto mogen. (Niets voor niets, maar het geld komt ten goede aan het reservaat. Zegt men. Het valt mee dat ze nog geen handtekeningen hoeven uit te delen.) Ik laat dit feest aan mij voorbij gaan. Mijn liefde voor panda's is meer van Platonische aard, zeg maar.

Dan is het eindelijk speelkwartier. De babies (acht maanden oud) worden in de speelweide bij ma gevoegd en het feest kan beginnen. Maar schijn bedriegt. In een mum van tijd delft ma het onderspit en kan ze alleen nog maar rustig liggen wachten tot haar pukkies uitgeraasd zijn. Ook het houten klimrek heeft zo zijn aantrekkingskracht. Met veel bravoure klimt er een dapper naar boven om vervolgens, geholpen door de zwaartekracht, naar beneden te pletteren. Gelukkig of helaas, lag daar de rest van de familie en je kunt je afvragen of iedereen zo blij was met deze manier van herenigen. Samen spelen is soms fijn, dus baby-technisch wordt er vervolgens ook nog even wat afgeravot. Het zijn soms net mensen-kinderen. Aan alles komt een einde, maar volgens mij is onze tourleider meer van het type het-feest-op-het-hoogtepunt verlaten, want nog voordat de hummels moe zijn, moeten wij helaas verder. Ons wacht nog een pandamuseumbezoek met skeletten, foetussen op sterk water, foto's uit het wild (dit alles van de panda's) en he, kijk daar eens! Een foto van Bern H en Juul tijdens een bezoek aan de panda's. Hoe toevalig nu. Is wel van enige tijd geleden hoor; ik zag het aan hun verouderde brilmontuur...

Hup allemaal weer de bus in en nee, ik hoef geen knuffeldierpanda als souvenir. Ik heb genoeg herinneringen. Aan vroeger. Toen mijn zus en ik nog lekker om een emmertje en een schepje konden vechten. Ik wou dat ik ... Nee het is goed zo.