Verliefd...

Als Jacq in haar hoofd heeft dat naar Tibet wil, dan is er niets of niemand die dat tegen kan houden. Gelukkig hebben die Chinezen dat in de gaten en vandaag de dag is het kaassie om vanuit Chengdu naar Lhasa te gaan. Hoewel eens op communistische leest geschoeid, werkt de economie in China nu toch een stuk anders en wordt iedere toerist/reiziger die naar Tibet wil, vakkundig een kapitalistische poot uitgedraaid! Helaas... Het is namelijk hoegenaamd niet mogelijk om over land naar Lhasa te gaan en dat werd dus vliegen. Ik zag mijn budget dus als sneeuw voor de zon verdwijnen. Gelukkig hebben ze in Tibet sneeuw.

Daarnaast mag je officieel niet alleen naar Tibet maar moet je met een groepje van vier of vijf personen zijn. Ook daar is een oplossing voor verzonnen! Je stapt een reisbureautje binnen, zegt dat je naar Tibet wil, je moet dan een driedaagse toer kopen (vliegticket, vervoer van en naar hotels en vliegvelden, drie overnachtingen in een slaapzaal (dorm) en twee dagen excursie; over vet winst maken gesproken!), geeft een kopie van paspoort en visum en doet een aanbetaling. Een flodderpapiertje waarmee een normaal denkende kleuter nog niet eens wil gaan overtrekken, zo dun, is het bewijs en twee dagen later kun je terug komen. In de tussentijd heeft het reisbureautje de tijd om bij de politie ter behoud van buitenlanders te gaan navragen of zij zich willen buigen over het vraagstuk of je daar je dollars mag gaan brengen en hoe gek; geen enkel probleem! Nog meer betalen en nog een flodder papiertje en het is geregeld. Dat wil zeggen: je vliegt om 7.00 uur 's morgens en ik word om 5.15 uur opgehaald (da's gemakkelijker om te onthouden volgens de man van het reisbureautje, want 515 is immers ook mijn kamernummer. Ja hoor; zo blond ben ik nu ook weer niet!! Oh ja, en mijn vliegticket krijg ik morgenochtend van degene die mij komt ophalen en naar het vliegveld zal brengen. "Give trust and get trust", zeg ik deze reis steeds, dus ook nu.

De volgende ochtend staat mijn wekker op 4.15 uur, dan kan ik tenminste nog even rustig douchen en inpakken enzo. Wie schetst mijn verbazing als mijn wekker nog net niet is afgegaan en ik mij afvraag waarom de deur zo staat te tjotteren (mooie onomatopee) en blijkt dat de taxichauffeur op de kamerdeur staat te kloppen. Verschrikt spring ik uit bed en doe de deur open (vergeet daarbij dat ik slecht in hempje en broekje sta en mijn kortgeknipte kapsel als vanouds rechtovereind staat; you never get a change to make your first impression twice...; "Tibet???" zegt ie, alles negerend (hoop ik). "Yes", zeg ik, ' just a moment' en de man op de gang achterlatend zie ik kans om binnen de drie minuten klaar te staan. Dat wil zeggen: jas aan, schoenen aan, rugzak dichtritsen en klaar. Ik krijg mijn vliegticket waarop de minstens drie taalfouten in mijn naam handmatig verbeterd zijn (als dat nog maar geldig is) en mijn permit. Dat is een A-4 met Chinees gekrabbel wat net zo goed mijn boodschappenlijstje voor de Appie had kunnen zijn. Maar ja, met stempel, en daarom vast wel oke. Uitchecken en hup, taxibusje in. Ik ben de enige en dat is best luxe. Op het gemakje naar het vliegveld waar ik om 5: 08 uur binnenstap. Het vliegtuig vertrekt om 7:20 uur. Genoeg tijd dus om naar het toilet te gaan en mijn hempje voor bh en t-shirt te verwisselen; het kon nog wel eens fris zijn in Lhasa! Zittend op een van de stoelen en overdenkend of het nu tijd is voor mijn Snickers als ontbijt, schiet mij opeens te binnen dat ik weinig idee heb hoe wat of waar in Lhasa. Hmm, nou ja, zien we daar wel weer. Ik heb nog geen punt achter mijn gedachten gedacht of het taxibusje komt aanscheuren en houdt met gierende remmen halt voor de vertrekhal. Hetzelfde mannetje komt eruit springen en rent op mij af. 'Lhasa', hijgt hij (terwijl we hier nog op normale hoogte leven), 'F.I.T'. Door de wolgeverfd en beter in voor een ander denken dan wie dan ook, begrijp ik meteen dat ik in Lhasa door een pipo opgehaald ga worden die vast wel met een bordje met daarop F.I.T. gekrabbeld zal staan te zwaaien. Ik zeg: 'Oke' en weg is ie weer.

Inchecken, luchthavenbelasting betalen en rugzakkken door de scanner duwen; het gaat allemaal als een zonnetje. Zowaar maar een klein half uur vertraging en dan hupla de lucht in. Dat is toch wel luxe hoor: eten, drinken, beenruimte, geen rugzak op schoot of tussen je benen; ik heb steeds het idee dat ik iets vergeten of kwijt ben. Ongekend. Op een blik Amerikanen na, die vakkundig achterin geplaatst zijn, ben ik de enige buitenlander en ik word weer als vanouds als E.T. aangegaapt. Ik had mij toch verder fatsoenlijk aangekleed, dacht ik zo. Om de goede sfeer niet te bederven heb ik deze keer geen rare gezichten getrokkken en "Nanno nanno" of "E.T. phone home" uitgekraamd (iets wat ik normaal in zulke gevallen met groot plezier en effect doe).

Anderhalf uur later landen we op Lhasa airport en dankzij mijn vroege incheck-actie, zit mijn rugzak natuurlijk, logisch, altijd-hetzelfde-liedje in de laatste kar. Natuurlijk staat er dan ook geen pipo met F.I.T.-briefje meer te wapperen. Alle Chinese tekens op briefjes gecheckt hebbend, wacht ik dan maar op het volgende vliegtuig dat tien muniten later vanuit Chengdu naar Lhasa zou vertrekken. Oh nee, niet nodig, daar is ie dan, mijn redder, mijn held, mijn pipo met wapperend briefje met daarop in lettergroote 36: F.I.T.

Busje van het hotel is al weg, dus ik word in de locale bus erbij gepropt. Het vliegveld blijkt 95 km van Lhasa af te liggen en daarmee is deze bus alles beter dan lopen. Ik val in slaap en in Lhasa word ik weer wakker. Op het busstation zegt pipo-lief, dat we of kunnen lopen of een fietstaxi kunnen nemen. Dat kost 3 Y en word geacht door mij betaald te worden. Ik zeg: ik dacht dat alles inclusief was? Grijns... Ik weet genoeg; gevalletje overmacht door te late aankomst van mijn backpack en we gaan lopen. Soort van gentleman is hij nog wel: hij draagt mijn kleine rugzak. Het kan mij namelijk niets schelen; ik ben in Tibet en het is zo mooi!!! Het hotelletje ligt midden in de mooiste buurt van Lhasa met al zijn mooie mensen, geuren en kleuren. Oh ja, dat is waar ook; in een keer op meer dan drie kilometer hoogte. Ik zou hoofdpijn moeten hebben, misselijk moeten zijn, sterretjes, duizelig, noem het maar op. Niets van dan al (gelukkig) Veel water drinken en (water-)hoofd koel houden dan gaat het wel over. Zal wel lukken, niets kan mij deren, ik loop op (tussen de) wolken; ik ben verlief... Op Tibet!!!