Wat bezielt je?

Om na een treinreis van 30 uur om zes uur 's morgens in Kunming aan te komen en dan niet meer kunnen slapen omdat er een brief op het postkantoor op je ligt te wachten? Om je druk te maken om je vuile was? En je visum voor Laos? Terwijl de laundry service goed(koop) werk doet en het consulaat in het hotel zelf gevestigd is, zodat je na vijf minuten weer buiten staat en al je klusjes eigelijk in een middag afgehandeld zijn? Je naar een internetcafe gaat en al je mail ziet en er stress van krijgt? Je de volgende vijf dagen ruim twintig uur in dat zelfde café zit om al je mail, verhalen, reisinfo en wat al niet meer bij en weg te werken? Je hoofd vol watten lijkt te zitten en je zowel een emmer als een rol toiletpapier onder je neus zou willen hangen, maar nog geen seconde stil kan zitten, want je moet nog souvenirs en dat soort dingen kopen en je rugzak opnieuw inpakken voordat je de grens overgaat? Je uiteindelijk ook nog een dag eerder naar Laos wil, omdat het na ruim tien weken China wel mooi geweest is, maar dat wel betekent dat je alles wat je in twee dagen gepland had, nu in een moet doen?

Ik weet het niet. Nou ja, toch wel; het is de aard van het beestje. Eerst werken, dan rusten. Het is nuchter bekeken te zot voor woorden, maar krijg dit er maar eens uitgeramd. Drie boeken in je rugzak en niet met je zieke lijffie op een stoel kunnen gaan zitten, de boel de boel te laten en in je boek weg te zakken. Herkenbaar? Vast wel, verandering kost tijd en de vraag is of ik het wel wil. Turbo is turbo en als het efficienter kan waarom dan niet? En de beloning is zo groot en bekend en een uitgestelde beloning is toch immers beter dan een onmiddellijk verkregen beloning? Zo 'vecht' ik wat af met mijzelf en ben uiteindelijk toch trots dat ik het allemaal weer geregeld en gehaald heb, ook al weet ik niet precies voor wat en voor wie. Dan maar met een snotneus de bus in.