Laos P.D.R.

Stempel de stempel, China uit, Laos in; het is zo simpel. Ni hao wordt sabaai-di en xie-xie kawp jai; ik ben er weer helemaal klaar voor. En dan is het nog geen negen uur 's morgens en wil je naar de volgende plaats. Dat kan. Dat duurt alleen even. Om half twaalf vertrek de 'bus'. Dat is een truck met achterin twee bankjes in lengte richting onder een overkapping geplaatst. Aangezien ik nog geen kippen had (munteenheid van Laos: kip; de humor ligt weer eens op straat) betaalde ik in mijn laatste Chinese pecunia en dus teveel. Prompt claimde in voorin te mogen zitten en verzin het maar niet, dat was oke! Na een rit van vier uur over aardig bijgewerkte wegen ein-de-lijk op de plaats van bestemming. Guesthouse had ik aan aanbevolen gekregen en dat is heerlijk. Uitstappen, inchecken, douchen en eten. Jacq was in Lao People's Democratic Republic en deed vandaag absoluut helemaal niets meer.

Nietsdoen is het beste wat er is. Je laat je gedachten de vrije loop en je komt tien van de tien keer op goede ideeen, gedachten, hersenkronkels en meer van dat spul. Geweldig. Hier had ik het dus allemaal voor gedaan. Het meest briljante idee voor dit moment, was een van mijn boeken pakken en gaan lezen. En dat heb ik de rest van de tijd in Luang Namtha gedaan. Daarnaast was het simpelweg te warm en te vochtig (al het water dat ik dronk, kwam er voor mijn gevoel meteen weer onder mijn oksels uitstromen) om iets te doen en minorities heb ik in Vietnam al gezien en meer van dat soort excuses.

Ben je nu helemaal door de ratten besnuffeld? Ja! Enige redding was de klamboe die ik had opgehangen anders had ik echt een kus van koning rat gekregen. En dan bedoel ik niet zo'n klein muisachtig dingetje, nee een rat. Het fight-or-flight mechanisme in mijn lichaam zorgde er voor dat ik de slaap vervolgens slecht kon vatten. En in mijn hoofd maar steeds het melodietje: "Waar op de trap? Daar op de trap. Een kleine muis met klompjes"

Het voordeel van tijd is, dat die nooit stopt, en dat het vanzelf weer dag wordt. Tijd om te verkassen naar de volgende de plaats. Maar alles op het gemak, want er is maar een wet in Laos, die weliswaar ongeschreven is, maar dag en nacht geldt: Laos, Please Don't Rush.