Total loss
Na hetzelfde dagtripje door de bagger terug, arriveerde ik 's avonds in
Vang Vieng. Een typische backpacker layback plek waar het Westerse genoegen
(eten, drinken, DVD's, internet) gelegen is in een schitterende omgeving
(rivier, karststenen bergen en grotten). Hier kon ik wel een dag of twee
blijven, zo had ik bedacht. Het werden er vier. Noodzakelijkerwijs. De
pizza smaakte heerlijk maar het gevolg was rampzalig. Een uur later zat ik
met krampen op het toilet (Westers, gelukkig) en spoot de darmsoep om mijn
oren. Dat sprak boekdelen. Ik was niet gewoon moe; ik was total loss. Een
dagje rust, zo dacht ik nog en dan de volgende dag die excursie door de
grotten en over de rivier en dan een dag later naar Vientiane. Een dag
later wist ik beter. Ik ging hier helemaal niets doen! Internet was uit de
lucht en dat is enerzijds balen omdat je geen gezellige emails kunt lezen,
anderzijds maar goed ook, zodat nietsdoen ook echt nietsdoen is. Ook dag
twee verstreek zonder duidelijke verbetering. Ik werd een beetje
zenuwachtig. Wat is dat nu? Liet mijn lichaam mij nu zo hopeloos in de
steek? En waarom? Ik wil verder! Op dag drie hoorde ik mijzelf in een
flashback in Ponsavan tegen de meiden zeggen: "Wat ik eigenlijk nodig heb,
is een strand en zee. Even bijkomen."
Dat was het ! Ik moest naar het strand en snel ook. Kladblok en kalender
erbij en rekenen, puzzelen en plannen maar. Onmogelijk was de eerste
conclusie. Maar als je het Zuiden van Laos nu eens laat zitten? Wie gaat er
nu met zo'n verstoord spijsverteringssysteem minimaal veertien uur in een
bus zitten om een tempel en een mooi eiland te zien? Het was waar. Als ik
bij Vientiane de grens naar Thailand over zou gaan, was ik een dag later in
Bangkok en zou ik twee dagen later op het strand kunnen liggen. Intern
gevecht volgde.
Ja maar dan heb ik het zuiden van Laos niet gezien.
So what? Planningen zijn er om bijgesteld te worden Wees blij dat je de
vrijheid hebt om iedere dag te kiezen waar je heen gaat.
Ja maar... niet voor de tien gaan... bij voorbaat al op- toe- ingeven...
niet perfect zijn...
Ben je dan echt minder als je een wijs besluit neemt waarbij je je eigen
grenzen erkent en naar je lichaam luistert in plaats van als een DonQuiJacq
tegen windmolens ten strijde te trekken? Of juist meer?
Het besluit was genomen. Nog een dag extra rusten en dan op naar Vientiane.
Een busritje van vier uur, dat moest te doen zijn. Ik moet
eerlijkheidshalve wel toegeven dat het nog twee dagen duurde voordat ik de
beslissing ook echt geaccepteerd had. Veranderen is niet zo moeilijk; de
verandering vasthouden wel.
| 
)
)
)
)
)
)
)
)
)
