Later is al lang begonnen

"Drie en dertig, voorwaar een hele leeftijd", was ongeveer het eerste wat door mijn ontwakende hersens schoot. Daar lig je dan, in een bed, in een guesthouse in Vientiane, zomaar een hoofdstad in Azie.

Toen mijn vader drieendertig werd, was ik net negen geworden. An was bijna acht en Nardje bijna een jaar. Alhoewel niet bepaald katholiek opgevoed, wisten we wel dat elf het gekkengetal was (dat heb je als je ouders op de elfde en de tweeentwintigste jarig zijn). De grap van de dag was dan ook dat we (An en ik) besmuikt lachend (eerst de reactie maar eens afwachten niet waar?) durfden op te merken: 'Drieendertig; drie keer gek!' En een lol dat we hadden. Het lijkt gisteren. Nu ben ik het zelf.

Bij een verjaardag horen liedjes en ik begin met 'Lang zal ze leven', inclusief 'Ze leve hoog' en meer van dat soort liederen in de aanvoegende wijs (nee, dat betekent niet dat ik vals zing!) Na afloop schiet ik hard in de lach. (Nog een voordeel van alleen reizen: ongeremd kunnen lachen om je eigen grappen zonder dat je van wie dan ook commentaar krijgt. Heerlijk! Eindelijk... Langzamerhand blijken mijn eigenschappen steeds beter van pas te komen) Het vergaat als ik voor de spiegel sta. Mijn mix van goudblonde en zilvergrijze haren (klinkt beter dan peper en zoutkleurig melkboerenhondenhaar, terwijl je eigenlijk hetzelfde bedoelt) staan zoals gewoonijk nog in de slaapstand: recht omhoog.

Gezicht lijkt op deze afstand nog rimpelloos; niet dichterbij kijken dan! Handen in de zij, schouders naar achteren, wangen naar binnen zuigen, adem in houden, op je tenen gaan staan, een beetje naar links draaien en met het daglicht gefilterd door de gordijnen bekijk ik mijzelf in de spiegel. Mwah... kon zat rotter. THT-datum is nog niet helemaal verstreken. s' Middags koffie met gebak. Ik moet zeggen, het is qua visite een stuk rustiger dan vorig jaar.

Het internet is de navelstreng tussen geboorteland en verjaardagsplaats. De felicitaties vliegen mij om de oren en na een paar uur geeft mijn biologische klok aan dat het tijd is voor mijn verjaardagsdiner.

Ik kies voor een Hollandse combi: kip, friet en sla. En een glas rode wijn; ze hadden geen witte en al helemaal geen rose. Nippend van het kostbare vocht en het afgelopen jaar nog eens overdenkend, besef ik weer eens hoe rijk en gelukkig ik ben. 'Later als ik groot ben...', zei ik tot voor kort nog. Totdat ik de cd van het Klein Orkest hoorde: "Later is al lang begonnen en vandaag komt nooit meer terug."