Psychologie van een zieke reiziger

Het was verbazingwekkend hoe goed het ineens met mij ging. Afgezien van de gekmakende jeuk aan hand- en voetpalmen, ging het snel beter met mij. De koorts zakte geleidelijk, ik kreeg steeds meer trek in eten en ook mijn ogen kregen langzamerhand hun zicht weer terug. Dus was ik de hele dag bezig met handen en voeten in koud water onder te dompelen en in te smeren met anti-jeuk crčme. Het hielp weinig maar je moet wat. Ter afleiding keek ik tv, reorganiseerde mijn inderhaast ingepakte rugzak en probeerde wat te lezen. Nog nooit eerder in mijn leven heb ik een menukaart zo intens bestudeerd. Ik had de hele dag trek en na iedere maaltijd lag ik alweer te verzinnen wat ik als volgende zou gaan kiezen. En het fijne aan het geheel is: ik moest goed eten van de dokter want mijn bloed was nog niet in orde. Meteen maar weer een keer bloedprikken. Ik vraag mij af of mijn bloed ooit nog wel een keer in orde komt als ze mij op deze manier blijven lekprikken.

De telefoon schreeuwt om aandacht (of was ik het zelf?) en bel naar mijn ouders. Ja, nog een paar dagen en dan kom ik naar Nederland. Hoe? Met het vliegtuig, maar dat regel ik wel. Eerst maar weer eens goed eten.

Als de dokter op maandag ochtend om half elf binnenstapt en zegt dat ik het ziekenhuis mag verlaten, spring ik een gat in de lucht. Ik moet nog wel terug komen om bloed te laten prikken, want dat is nog niet in orde. Als ik zeg dat ik naar Nederland ga, is alles oke en mijn papieren worden in orde gemaakt.

Vervolgens gaat alles in een sneltreinvaart. Ik bel het vliegveld om een vlucht van Ko Samui naar Bangkok te regelen. Na inpakken en wegwezen, word ik om half twee 's middags naar de lapasfalt met drie plaggenhutten (het vliegveld) gereden (service van het ziekenhuis). Om half drie zit ik in het vliegtuig en een uur later ben ik in Bangkok. Ik ga op zoek anar een retourtje Bangkok-Amsterdam-Bangkok en om en uur of zes 's avonds bel ik An om te zeggen dat ik eraan kom. Of ze mij morgen om half tien op Schiphol kan komen ophalen. Natuurlijk! Het wachten is nu tot het half drie vannacht is.

Het gaat allemaal razend snel, maar toch kan ik niet wachten tot ik mag inchecken en het vliegtuig in kan. Als ik vier Nederladners achter mij heb zitten die in authentiek Amsterdams typisch Hollandse grappen maken, voel ik mij, voordat we opgestegen zijn, alweer alsof ik in Nederland ben.

Het vliegtuig is zelfs een uur eerder, maar mijn zus staat al trouw op mij te wachten (daarbij zichzelf overtreffend, want dit is voor haar toch onbehoorlijk vroeg!) Wat doe je dan? Lachen? Huilen? We vliegen elkaar om de nek en blijven lachen en tegen elkaar aanduwen en kletsen, vooral veel kletsen!

In de loop van de dag komen ouders en broer ook naar Leiden. Mijn nichtje herken ik amper; mijn zwager gelukkig nog wel. Ik ben helemaal hyper en compleet beter. Ik ben niet naar bed te slaan, maar om elf uur 's avonds is het mooi geweest.

De volgende drie dagen slaap ik bijna aan een stuk door. Het is duidelijk de terugslag. Een bezoek aan de huisarts maakt duidelijk dat mijn bloed nog steeds niet in orde is. Ik voel mij ook nog wel slapjes en moe. Hoe is het mogelijk dat ik 'beter' was in Ko Samui? Ik sta versteld van de invloed van mijn psyche op mijn lichamelijk functioneren. Blijkbaar wilde ik zo graag naar Nederland dat ik dacht dat ik beter was. En kon vervolgens zonder problemen elf uur vliegen en zonder ook maar een seconde aan een jetlag te denken gewoon in Nederland verder 'rennen'. Waar een wil is, is een weg? Of: La Malade imaginaire? Leer mij mezelf kennen.