365 dagen later

sta ik daar weer: Schiphol. Weer inchecken, weer afscheid nemen. Van familie, vriend(inn)en, van Nederland. Geen duty free shopping dit keer, dus meer tijd om gedag te zeggen.

Half twee: tijd om te boarden. Iedereen een hug en een kus en dan snel rennen, onder het mom van ik-ben-al-laat, maar eigenlijk om de tranen voor te blijven. Het lukt.

Verscheurd door twijfel stap ik in. Is dit nu wat ik echt wil? Toch maar niet liever in Nederland blijven waar het herkenbaar en vertrouwd is? Of toch lekker nog een poosje mijn vrijheid uitbuiten en genieten van deze once in a lifetime experience? Ik weet dat ik uiteindelijk het laatste verkies, maar nu nog even niet. Ook voor twee maanden Nederland geldt: je beseft pas goed wat je hebt meegemaakt, als je weer verder reist.

Half drie: ready for take off. Ik zwaai naar het panorama terras en naar het kleiner wordende Nederland. Tot over een poosje. Diepe zucht. Bangkok: ik kom er maar weer eens een keertje aan.

Zomervakantie in Nederland

A. De feiten

Wat doe je als je twee maanden 'zomervakantie' in Nederland hebt? Best veel heb ik mij achteraf gerealiseerd. Maar ja, het is ook zo leuk en gezellig om zoveel mensen te zien en te spreken! Na de eerste week van veel slapen, begon in week twee het socialisatie- annex semi-reintegratieproces in Nederland langzamerhand op gang te komen. Bbq in 's Gravenzande met Jacq, Kaar en Lin en fam. Flink bijkletsen, nieuwe baby kijken en oh wat was de rest van de kiddo's gegroeid! Vervolgens verjaardag van mijn vader met alle trouwe leesfans van mijn website en heerlijk gezellig koffiedrinken met Dees. Met als eerste conclusie dat we niets veranderd waren (alhoewel er weldegelijk veranderingen zijn.) Bijgekletst met webmaster Marc (die gelukkig nog wel een tijdje webmaster wil blijven) en met Paul en Esther.

Ondertussen slepen mijn zus en zwager mij ook overal mee naar toe en vanwege het mooie weer zitten we bijna iedere avond buiten aan de bbq. Holland op zijn best.

Het volgende weekend vertoeven Dees, Sjaan, Tinus en ik in Londen waar Marieke tegenwoordig woont. Het is ouderwets gezellig, herkenbaar en vertrouwd en wat heb ik het de afgelopen maanden gemist! Ondanks het feit dat mijn energieniveau nog niet op peil is, houden ik het met hangen en wurgen vol. Ik had het voor geen goud willen missen.

Een eerste jaarclubkoffiedrinken volgt en wat is leuker dan met tig andere dertigers uit je dak te gaan tijdens het concert van the Human League in Paradiso? (Ken je ze nog? Don't, don't you want me, It's only human en Together in Electric dreams?) Sweet Memories.

Den Haag, Scheveningen, Rotterdam, Amsterdam en jaarclub-bbq in leerdam (wordt dit een traditie dames of is dat het al geworden? In ieder geval was er weer champagne (mijn lievelingsdrank) en dit keer ter ere van mij; op mijn terugkomst dan weliswaar.) Ik reis ongemerkt weer heel wat af. Van Utrecht via 's Gravenzande weer terug naar Leiden en iedere keer weer zeggen dat je iedereen graag nog een keer wil zien en spreken voordat je weggaat. Dat werkt helaas in de praktijk anders uit.

Amsterdam, Wijk bij Duurstede Badhoevedorp en Rotterdam voor de laatste afspraken voor vertrek. Huisarts en tandarts bezocht en fysiek gezien weer opgelapt; klaar voor vertrek. Op de valreep nog de verjaardag van mijn moeder mee kunnen vieren en dan is het alweer zondag vijftien september en de hoogste tijd om weer op reis te gaan. De zomervakantie zit er weer op.

B. De gevoelens

Vakantie is voor de meeste mensen een moment om uit te rusten, bij te komen, op te laden en even andere dingen dan normaal te doen. Dit was ook voor mij het geval. De meeste mensen zien al dagen weken, maanden uit naar een vakantie en kunnen bijna niet wachten tot ze kunnen gaan. Dit lag voor mij iets anders. Ik wilde aan een kant heel graag naar Nederland; fijn familie en vrienden wee zien! Lekker luxe leven en even rust hebben. Aan de andere kant durfde ik niet. Ik was simpelweg bang. Bang dat ik weer terug zou glijden in mijn oude leventje en meteen weer huisje-boompje-beestje zou willen. Het eerste wat ik dan ook in Nederland uitriep, was dan ook dat ik blij was dat ik dat gevoel niet had. Mijn angst was voor niets geweest. En toen ik mijn zus met mijn nichtje in de weer zag, kreeg ik het ernstig benauwd. Zo lief als ze is, je bent er wel de hele dag mee bezig. Nu nog niets voor mij, zo besloot ik; ik wilde nog zoveel.

De weken verstreken en ik voelde mij intens rijk en gelukkig in Nederland. En als ik weer bij vriendinnen langs ging of zijn bij mij langskwamen, was het voor mijn gevoel iedere keer weer feest. Met een achteraf angstigmakende snelheid gleed ik echter inderdaad weer terug in mijn oude rol. Ik reisde heel nederland af en was blij als men zei dat ik niet veranderd was.

En ik was moe en ik bleef moe. Ik deed voor mijn gevoel niets, voelde mij daar schuldig over, want ik moest nog zoveel, terwijl ik in principe alleen maar rust nodig had. Het waren niet zozeer de gebeurtenissen an sich, het waren de emoties die het bij mij losmaakte. Alles wat gebeurde was ineens zo dichtbij. In plaats van een email werd het nu als het ware in mijn gezicht gegooid en ik kon er absoluut niet mee omgaan. Waar ik in India alle bedelaars en zieken kon weerstaan; het was nu eenmaal zo en ik kon er in mijn eentje niets aan veranderen, barstte ik nu in hopeloos huilen uit als leven en dood weer eens zo dicht naast elkaar blijken te liggen. Het was gemeen, het mocht niet en ik kon er niets aan doen. Na een maand in Nederland schrijf ik in mijn dagboek: "No control. Take life as it is." Ik word er moedeloos van. Het leven lijkt weer net zo'n achtbaan als dat het was voordat ik op reis ging. Ik besluit mijn vlucht naar Bangkok te boeken en daarmee komt mijn plannenmakerij weer op gang. Het wordt tijd om de knop weer om te zetten en om afscheid te gaan nemen. Maar ik ben geen robot en ik kan geen knop om zetten. Ik weet dat ik er nog niet 'klaar' voor ben om in Nederland te blijven, maar ook nog niet om te vertrekken. Ik weet dat ik verder wil reizen, nog meer tijd nodig heb voor mezelf maar het is zo gemakkelijk om in veilig en vertrouwd Nederland te blijven. Ik kies voor de moeilijke weg, zoals wel vaker. Hartverscheurend en aardverschuivend veel gehuild, gescholden en gevochten. Om mezelf, op mezelf en met mezelf. Het was niet eerlijk, maar wel mijn eigen schuld, keuze, doen en laten. 'Ga jij nog maar lekker een paar maanden uitwaaien', zo wordt mij nog geadviseerd. Geen slecht advies. Nog nooit heeft een zomervakantie zoveel indruk op mij gemaakt.