Family ties

Hoe verbaasd zou ieder ander reageren als je op een goede dag de telefoon op zou nemen en iemand aan de andere kant van de lijn beweert familie van je te zijn (je grand cousin [kleindochter van je (schoon-)zus] nogal liefst, verder weg kan bijna niet) en mededeelt dat ze in de buurt is. Zo niet mijn oud-oom Eef en oud-tante Corry. Of ik langs wilde komen? Ja, prima. En zo kon het gebeuren dat ik drie dagen later in een van de ruime buitenwijken van Brisbane door een tot dan toe voor mij nog onbekende van de trein werd gehaald. Koud een kwartier later schudde ik mijn oma's jongste broertje (nu 77 jaar jong) de hand. Verbazingwekkende gelijkenissen in stem, houding, gedrag, manier van spreken, manier van leven.

Het was tegen vieren en koffie drink je alleen bij het ontbijt, dus aan de wijn. 's avonds een naar eigen zeggen eenvoudige 'barbie' (bbq), maar toen wist ik nog niet wat een geweldige kok tante was. Heel toevallig (nou ja...) kwamen haar zus en zwager langs en aan eten, drinken en grappen geen gebrek. Wat een leven!

Het huis heeft alles op de begane grond, want ruimte genoeg hier (Brisbane is na San Francisco de meeste uitgestrekte stad van de wereld). Tuin er omheen, garage, spa (bubbelbad: buiten natuurlijk; alles gebeurt hier buiten want het is altijd lekker weer) en rondrennende hond. Vijftig jaar geleden, 20 en 27 jaar oud, zij uit Den Haag, hij uit Dordrecht, een jaar getrouwd, op de boot gestapt, de wijde wereld in, op zoek naar geluk. In Melbourne, Papua Newginea en Zuid Africa gewoond, gewerkt, gefeest, geleefd. In Azie gereisd, schipbreuk geleden, meer inbraken in een jaar tijd gehad dan in 's Gravenzande de afgelopen vijftig jaar bijelkaar. Hoe bedoel je: 'geen saai leven hebben'?

Iedere ochtend kwam Oom Eef mij een om half zeven 's morgens een kopje thee met twee (door tante zelfgebakken) koekjes op bed brengen. Dat deed hij al meer dan vijftig jaar bij zijn vrouw (over huwelijkse voorwaarden gesproken!) en een kopje thee meer of minder maakt ook niet uit.

De grenzeloze gastvrijheid, ongeevenaarde kookkunsten en talrijke uitjes resulteerde in een verblijf van ruim een week. Visite en vis blijven drie dagen fris, heb ik van huis uit meegekregen. Zuslief vertrouwde mij echter toe dat oom en tante niets liever wilden dan dat ik bleef. Het was voor hun een aangename break in hun dagelijkse leventje. Heel Brisbane en omgeving gezien, dochter en kleinkinderen ontmoet, bijna aan zoon van zuslief gekoppeld, alle verhalen van beide families gehoord; het kon niet op. Ik heb mij nog het meest verbaasd over de enorme gelijkenissen tussen broer (oom Eef) en zus (mijn oma). De handen, de huid, de neus en bovenal de allesontnuchterende eenvoud van hun manier van tegen het leven aankijken. Een voorbeeld zal ik jullie niet onthouden. Het was de avond voor mijn vertrek. Oom Eef was in de keuken aan het rommelen, tante Corry zat in de woonkamer tv te kijken en ik zat in aan de keukentafel. We hadden het waarschijnlijk over Nederland, daar ging het wel vaker over, toen Oom Eef plotseling aan mij vroeg: 'Zeg Jacklin, hoeveel kinderen heb je nu eigenlijk?' Ik weet niet precies hoe ik gekeken heb, maar een ieder die mij beter kent, kan zich er iets bij voorstellen. Ik dacht dat het een grapje was (leer mij de De Koff-humor kennen!) en zei lachend: 'Geen een'. 'Je bent nog niet eens begonnen?' riep hij op zijn beurt lachend uit. Ik moest nu helemaal hard lachen. Zo had nog nooit iemand het omschreven. Alhoewel we toen al in een deuk lagen, kon ik het niet laten om nog een vraag te stellen: 'Dacht u dat ik op reis zou gaan en kinderen zou achter laten?' Ik kreeg een grijns en een schouderophaling terug. Ik voegde er aan toe: 'Mijn oma was ook veertig dus wat dat betreft...' 'Da's waar', zei hij en dat was het. Typisch een De koff; je kunt overal wel een probleem van maken maar waarom zou je?

Blijkbaar lijk ik toch wel op mijn oma. Zo zou ik net zo rechtop lopen ('elitair kijken' heeft wel eens iemand gezegd.) en moest ik soms mijn hoofd iets draaien om de gelijkenissen nog sprekender te laten worden.

Afscheid nemen is miet mijn sterkste kant, maar toen op maandagmorgen de was al aan de lijn hing te wapperen, was het tijd om te gaan. Oom Eef vroeg of of ik nog eens langs kwam ("Nee, niet dit jaar, volgend jaar of zo") en tante Corry brach mij naar de trein ("Het was gezellig om een jonge meid in huis te hebben) en zwaaide mij uit.

Ik familieziek? Vooruit, een beetje dan. In ieder geval een goede reden om tzt nog eens naar Brisbane terug te keren.