Doen en Laten

Luxe went snel en daarmee was een compleet verzorgde toer naar het grootste zandeiland van de wereld rapido geregeld (viva visa). Een 4wd bus hopte 's morgens langs alle hostels totdat iedereen er in zat (20 stuks). Met de boot naar de overzijde. Even vroeg ik mij af waar we zouden aanmeren, want in de verste verte geen haven of steiger te zien, toen de klep van de pont openklapte en we als een tank op D-day in Normandie het strand op reden. Wow, flashy start!

De volgende denkfout diende zich aan. Het grootste zandeiland van de wereld bleek NIET de oneindig grote Sahara look-a-like zandbak te zijn die ik mij er bij had voorgesteld. Transitional forest was de naam van het struikgewas waar we als eerste doorheen crossten. Langzamerhand veranderde dat in regenwoud. Verbazingwekkend dat het kan groeien. Mick, de bestuurder van het vehikel en tevens gids wist erg veel. Zelfs zoveel dat ik mij zowaar begon te interesseren voor termietachtige en alcoholhoudende eucalyptis bomen (bladeren worden door Koala's gegeten, daarom slapen ze gemiddeld 15 uur per dag; hun roes uit. Dat is nog eens wat anders dan een doodgewone huis-tuin-en-keuken marmot) en de verdampingssnelheid en hoeveelheid van een klein water (4 miljoen liter per uur). Het zal zijn gevoel voor humor zijn geweest.

Yes, daar was de zee! We waren nu aan de andere (oost-) kant van het eiland. Superbreed, goudgeel strand en bruisende branding; waarom was er niemand aan het zonne- of pootjebaden? Ook hier had Mick een antwoord op: Het strand is de highway van het eiland, waar jeeps over heen scheuren en vliegtuigjes in het formaat Flying Doctors, landen. De zee had eveneens twee mindere kanten. Allereerst de levensgevaarlijke onderstroming en ten tweede de hoeveeheid hongerige haaien (ik ruik mensenvlees!). Aha, Jacq blijft lekker in de bus en neemt wel een paar foto's.

Scheepswrakken, baaien, zandduinen, gekleurde rotsen, tropische blauwwatermeren en bijbehorende hagelwitte stranden, ja zelfs een uitkijkpunt waar een echte Spiderman-onderbroek op een paal was geplaatst; Fraser Island heeft het allemaal!

's Avonds zouden we overnachten in Happy Valley. Dat belooft wat. Het zou een hostel-achtig iets zijn. De kamerindeling maken was volgens de gids de moeilijkste taak van het gids-zijn. Ik vreesde het ergste: met drie dronken snurkers op een kamer of zoiets. Wat een geluk weer. Als enige vrouwelijke alleenreizigster mocht ik bij Mick slapen. 'Dat is bluf', zei ik en dat was de eerste, enige en laatste opmerking deze toer waarop hij geen antwoord had. Had ie maar geen gids moeten worden. Iets van 'embarrassment' had hij wel. Toen iedereen druk bezig was zijn of haar dingen te doen, bood hij zijn excuses aan (waar maak je dat heden ten dage nog mee?). 'No worries', zei ik in mijn beste Australies en daarmee kon de avond beginnnen.

Ondertussen had ik twee Nederlandse meiden, Marianne en Ingrid, leren kennen. Werkzaam bij de Rabobank in Uden en wonend in Uden en Beek en Donk. Zodoende kon ik naar hartelust mijn Brabantse geografische kennis weer eens oppoetsen. Sint Oedenrode, Geffen, Rosmalen (ik zeg het nog steeds met de klemtoon verkeerd), Nuenen, Eindhoven en niet te vergeten Asten bij Ommel. Ook: 'Keigaaf', 'acherem' (zelf de accenten toevoegen graag!), 'neie boks', 'aanrijden', 'heimlijk mesteimlijk' en 'k dach 'k het de kiet an kant, k naai er ekkes tussenuit', passeerden in sneltreinvaart de revue. Jaja, laat je dochter in Rotterdam studeren en ze komt als een halve Brabo terug ('t is nie!).

Dag twee leverde nog meer natuurwonderen en verhalen aan en daarmee nog meer lol en foto's op. De tijd vloog en voordat ik er erg in had, stond ik weer met beide benen op de stoep van mijn hostel. Veel gezien, veel gelachen. Veel gedaan, veel gelaten. Ik doe graag van zulke dingen.