Another day in Paradise

Boomerang, designed by Frers and built in Italy in a sloop design, 83 foot in length and 20 foot wide. Gemaakt van carbon fibre met een mast die 110 voet boven het dek uitsteekt. Heeft geraced onder de naam Ondine VII en ooit de eerste plaats in de World Maxi Series Race gewonnen. Het was al snel duidelijk: Jacq ging zeilen en wel op een een bloedsnelle boot. Met plaats voor zesentwintig personen en vier man personeel, was er genoeg plaats voor de vijftien personen die zich voor deze driedaagse zeiltocht naar de Whitsunday Islands hadden opgegeven. Ik had al snel de conclusie getrokken (en aan Matt, ook alleenreizend, verteld) dat we met een beetje geluk op een tweepersoonsbed konden rekenen. Ieder voor zich bedoel ik dan. Rond koffietijd zaten we allemaal op de boot en hadden we onze slaapplaats toegewezen gekregen, Niks privehut, gewoon twee bedden boven elkaar, aan de binnenkant, langs de zijwanden van de boot in lengte achterelkaar geschakeld, met een gordijntje ervoor. Dat ik een tweepersoonsbed voor mij alleen had, zal niemand verbazen (Matt trouwens ook).

We moesten meteen aan het werk, want zo'n lap zeil hijsen doe je niet in je eentje! Drie mannen mochten aan de touwen hangen, vier vrouwen mochten aan de slinger om het zeil de laatste centimeters omhoog te krijgen. Klopt, op zo'n boot wordt dankbaar gebruik gemaakt van katrolwerking en het daarbijbehorende krachtenspel. Je slingerde je duidelijk een ongeluk! Er stond een goede wind, de boot ging lekker snel en hing in een aangename hellingshoek. Had best sneller en schuiner gemogen van mij. Naief als ik op zijn tijd kan zijn, had ik er niet bij stil gestaan dat er echter ook mensen zijn die nog nooit gezeild hadden. Oh ja, dat kan ook nog; verwend nest.

Over het eten niets te klagen. Op het achterdek stond een enorme bbq en die werd goed gebruikt. Na de lunch was het zover: de mogelijkheid om te gaan duiken. Ik had al van meerdere personen gehoord dat het duiken hier beter want mooier (mer soorten en kleuren koraal en vissen) dan in Cairns. Of er gecertificeerde duikers waren. 'Ehm... ja...', murmelde ik zachtjes. Met iets teveel turbo voor deze Turbo, lag ik een kwartier later in het water en nog vijf minuten later dook ik hand in hand met de duikinstructeur naar beneden. Niet dat ik hem zo lief, leuk of lekker vond, maar omdat ik op zijn zachtst gezegd doodsbang was. Grappend hadden de twee instructeurs op de boot nog even tevoren gezegd dat ik dan wel hand in hand mocht duiken. Dat was dan bij deze geregeld! Ook humor heeft zijn serieuze kanten, niet waar? Ondanks mijn bibbers (wat moet ik ook alweer doen als mijn masker vol met water loopt? Waarom krijg ik slechts een oor geklaard in plaats van twee?) was het inderdaad heel erg mooi. Geel, rood, blauw en groen koraal en nog meer kleuren, soorten en maten vissen. Net alsof je in een enorm aquarium bij de Chinees om de hoek zwemt, maar dan in het echt.

Terug op de boot vroeg iedereen hoe het gegaan was (zo raar, iedereeen wist ineens dat ik bang was). 'Best goed' zei ik, best trots op mijzelf. Abby, de 'hostie' en voortreffelijke kok op de boot, merkte heel droog op: "It's good to fight your fears". Ik was het helemaal met haar eens. Reece, was de skipper en met hem over zeilen zitten babbelen,. Gevolg: even later stond Jackie aan het roer (Captain Jackie...) De dronkenmanskoers die volgde, was voor Tommy (de 'deckie') aanleiding genoeg om als een haas vanuit de kajuit te komen aansprinten. Toen hij mag zag staan, gaf hij een zucht van verlichting. 'Oh, ik dacht al', zei hij mat en ging benedendeks verder met waar hij mee bezig was. De boot en de zee overturend en mijn gelukkige leven overdenkend, bedacht ik mij op eens dat ik niet eens de Engelse zeiltermen kende. Wat is oploeven? Stick up? Of afvallen? Lose weight? Stuurboord? Bakboord? Over stag gaan? Geen idee. Bleek ook niet nodig. Toen ik eenmaal in de gaten had dat het stuur als in een auto werkte en niet tegengesteld zoals een roer, ging het vervolgens als een zonnetje. Een uur later lagen we keurig in een schitterende baai voor anker. Een volgend heerlijk maal werd uit het niets (en van de bbq) op tafel getoverd en het enige wat we in de reeds ingevallen duisternis (het is hier om een uur of zes, zeven donker) hoefden te doen, was sterren kijken (op zoek naar het Zuiderkruis) en genieten.

De volgende dag begon om een uur of zeven toen ik met een kop thee het dek opklom en de ultieme rust van het ochtendgloren inademde en mijn laatste restjes slaap, problemen en stress uitademde. Dit gevoel zou je eeuwig vast moeten kunnen houden.

Nadat de hele ploeg ontwaakt was en ontbeten had, tijd voor een verfrissende snorkelpartij. Wederom schitterend! Deze keer, jawel, een onderwatercamera meegenomen. Een klik-plok model weliswaar, maar toch: een camera. Ondertussen was onder mijn medebootgenoten enig argwaan ontstaan. John en Fiona (Ierland) zijn op huwelijksreis (geen slechte trip voor een honeymoon), Martin en Michaella (Dld) toeren met de auto van Sydney naar Cairns, Ian is van Manchester, Matt van Wimbledon, Clare van Londen en Kelvin en Sarah uit Engeland. Julie-Ann uit Berlijn en Martina ergens anders uit Duitsland. Klara komt uit Hongarije en tot slot was er nog een Frans in Hong Kong wonend stel: Annabelle en Gwen. Gemeleerd gezelschap in leeftijdscategorie 25 tot 38 en allemaal met een fototoestel. Toegegeven, vier is een beetje veel, maar we hebben er veel lol om gehad. Zelfs nog fotografieles gegeven (Juf Turbo in de bocht). Toen ik het doel van iedere camera uitgelegd had (onderwater, website, echt mooie en panoramafoto's) was de argwaan verdwenen.

Het is goed dat ik die dag gelunchd had, want anders was ik gegarandeerd flauwgevallen. Niet zozeer van de honger als wel van de ongelofelijke schoonheid van de omgeving. Afwisselend turquoois en aquablauwe zee en hagelwitte zandstranden. Zoiets moois had ik nog nooit gezien! Het summum was Whitehaven beach op Whitsunday Island. Hier gingen we van boord en ik stond even aan de grond genageld van zoveel overrompellende schoonheid. Hier kon je over het paradijselijke strand schrijden op naar de volgende baai waar niemand je kan zien en je eigen voetsporen de eerste en de enige zijn. Het water is zo helder dat je de vissen kunt zien zwemmen en zo lekker warm dat je er zo in loopt zonder het ook maar een moment koud te hebben. Hier krijgt zelfs de meest geharde alleenreizigster de kriebels van. Je hoeft niet op huwelijksreis te zijn om de romantiek, de schoonheid en het volmaakte geluk te zien, te horen, te ruiken, te proeven, te voelen... "Ander keertje", denk ik mild en probeer de knoop uit mijn maag te halen. Het is vast een hele ingewikkelde knoop voor hele ervaren zeilers geweest.

Terug op de boot is iedereen stil; het wordt geweten aan het inspannende snorkelen en zwemmen en aan de zeelucht. We weten eigenlijk allemaal beter. En dat is is ons geheim. Ieder heeft zijn of haar onuitgesproken variant. Middag wordt avond, dag wordt nacht. Another day in Paradise.

De laatste dag is er een van het groepsgevoel dat vaak vlak voor een vaarwel ontstaat. Emailadressen worden uitgewisseld en fototoestellen leggen, druk klikkend, de herinnering vast. Beladen met rugzakken en onuitwisbare indrukken stappen we van boord. Bedankt, tot ziens, het was geweldig. Ieder gaat zijn of haar 's weegs. Ieder op weg naar het geen dat volgt.