Het Heiligdom

In Mission Beach kun je echt van alles doen: raften, zeekajakken, snorkelen, duiken, skydiven om maar een paar voorbeelden te noemen. Dat klonk wel heel erg energiek allemaal. Nee, dan klonk een verblijf in The Santuary wel een stuk beter. Toegegeven het klinkt alsof je in een klooster in retraite gaat, maar het is net iets anders. Na een rit door het regenwoud met hellingen zo steil dat je echt een 4wd jeep nodig hebt en je heuppartij na afloop de helft geslonken is omdat je achterin tussen de voorbank (links) en je medepassagiers (rechts) vakkundig in elkaar gedrukt bent, een warm welkom in the middle of nowhere.

Het hoofdgebouw (the long house) op palen straalde een aangename rust uit (en de muffins stonden alweer goudgeelglimmend naar mij te knipogen). Het zag er allemaal prima uit.

En toen de verrassing! De hut waarin we (ik reis nog steeds met Clare samen) zouden slapen. Stel je voor: je loopt over een houten steiger een tiental meter de bush in. Daar staat een hut van ongeveer drie bij vier meter. Houten vloer, wanden van groen gespannen muskietennet en daarop een groenpuntdak van zeil. Binnen stonden twee bedden met een tafeltje ertussen. Welkom in deze mega klamboe! Het welbekende "goh, wat een lekker leven gevoel" had ik op deze manier toch wel weer mooi voor elkaar. Boek erbij en ik was weer helemaal gelukkig.

's Nachts slaap je dus als het ware in de open lucht en Me Jane(t) [geen Tarzan gezien] vond het helemaal geweldig! Tel er nog een volle maan bij (wel zo handig als je 's nachts naar het in het hoofdgebouw gelegen toilet moet lopen; nee hier laat ik het in het wild plassen wel uit mijn hoofd!) en ik laat de conclusies aan jullie over.

Strand, goed eten en drinken, lekker slapen, het begint een gewoonte te worden. En. een cassowarie (een met uitsterven bedreigde soort Australische vliegende kalkoen [er zijn er nog zo'n 40; en dat met de Kerst in het vooruitzicht.] ) gezien. Toch nog iets spannends meegemaakt.