I dived and survived!

Zenuwachtig? Mwah, laat ik het een gezonde adrenaline-rush noemen. Maar ik was wel blij dat Clare besloten had om dezelfde duik- en snorkeltrip naar de Great Barrier Reef te gaan maken. "Passions of Paradise" heette de catamaran waarop nog drie en zestig anderen (voor het geval dat je denkt dat je tegenwoordig nog iets unieks doet. En dan heb ik nog niets eens verteld hoeveel boten er per dag vanuit Cairns alleen al uitvaren. Laat staan naar het hele rif dat zo'n 2000 km lang is. Zo raar he, dat er nog zo weinig van over is. Echt onbegrijpelijk! Niet dus.) en wij 's morgens om een uur of acht de haven van Cairns uitvoeren. Nou, dat belooft wat. Het Amerikaanse entertainment in de vorm van een behoorlijk blije bemanning inclusief alle bijbehorende uitroepen (do you like it? YEAH!!!) en handjes de lucht in acties, kon er niet voor zorgen dat ik geheel ontspannen het formulier, waarop ik verklaarde geheel uit vrije wil, geheel gezond en geheel op eigen verantwoordelijkheid te willen gaan duiken, invulde en ondertekende. Het geluk was weer eens aan mijn zijde. Mijn duikbuddy was Marie Lou uit Nederland. Ze had net haar duikbevret, was laaiend enthousiast en de rust zelfve. Precies wat ik nodig had. De andere twee duikers hadden respctievelijk zesenveertig (ieks!) en acht duiken in het logboek staan. Niemand leek zich druk te maken om het duiken laat staan om mijn gestress, zodat ik uiteindelijk alleen Clare (die wijselijk ging snorkelen) nog maar had om mijn gezenuwpees tegen te uiten. En ook die kon het hebben.

Eenmaal in het water, bleek mijn masker niet helemaal te passen. Ik had niet genoeg Mick Jagger lippen blijkbaar (en verder trok ik echt geen gekke bekken!). Na drie minuten onderwater vond ik het niets, zo besloot ik. Oren klaren lukte niet, masker liep vol water; laat maar en hup naar boven. Duikgids bleek van hardnekkiger soort dan ik had gedacht en kwam mij achterna. Op een manier die mij geen ander alternatief bood, zei hij doodnuchter: "Rustig nog een keer proberen." Ik keek naar beneden en zag de anderen op vijftien meter diepte ontspannen rondzwemmen. Toen durfde ik wel en zodoende zwom ik daar even later ook. Wow, dit was gaaf! Helemaal 'zonder handjes' zwom ik daar lekker rond tussen de vissen en de koralen. Tikte de achttien meter diepte af, maakte op het gemak mijn masker leeg; 't is niet te geloven. Het kost tien maanden fysieke en mentale voorbereiding, maar dan is het ein-de-lijk gelukt: Jacq duikt op, in, over het Great Barrier Reef!

Aan vissen en koralen geen gebrek. Vraag mij niet hoe ze allemaal heten; tiger fish, giant clam, sea cucumber, mushroom coral, lizard fish en clown anemon fish is alles wat ik er nog van weet. De gele vissen met een zebrapad op hun rug vond ik het leukst. En dan dezelfde met nog een extra oranje streep. Dat moeten de klaar-overs zijn. Snap ik meteen waarom het een school vissen heet.

Na veertig minuten de tank netjes leeggeademd en toen weer in staat om door mijn neus te ademen. Da's wel zo prettig. Mijn kiezen deden pijn. Ik dacht dat dit kwam omdat ik zo hard op de regulator had gekauwd. Totdat mij te binnenschoot dat er lucht onder je vullingen zit, die er als gevolg van het drukverschil uit wil. En met zo'n goed gevuld gebit als het mijne, kun je ongeveer voorstellen dat ik nu nog slechts kon lachen als.. juist. Gelukkig heb ik een goede tandarts. En dat was nog niet alles. Eenmaal weer aan boord kreeg ik van Marie Lou het echte verhaal te horen. Ze had nog nooit iemand gezien met zulke wijdopengesperde angstogen (ja, mond laat ik wel, onderwater) en ze had gedacht dat ik absoluut niet zou gaan duiken. Oeps, en ik denken dat ik een held was.

Een illusie armer en een ervaring (mijlpaal!) rijker, zat ik voorop de catamaran te genieten van de wijdsheid van het water en bij te komen van de schrik. Ik keek op mijn horloge en zag dat het vandaag de vierentwintigste was; mijn geluksgetal. Toeval?

We besloten dat het tijd was voor onze chocoladekoekjes (Timtam; dat zijn de beste hier). Stilzwijgend, skronsjten we in no time het pak leeg. En de laatste? Die was voor mij. Omdat ik het zo dapper overleefd had.