Het uur van de waarheid

Clare en ik hebben een probleem en we vrezen het ergste. We worden namelijk al vanaf Arlie Beach achtervolgd door een stalker. Ja, laat iedereen maar kletsen over veilig reizen in Australië. Dat is dus maar ten dele waar. Waar we ook gaan, we worden gevolgd door I. I. is een gast uit Engeland uit de stad M. waar het voetbal een meer dan gemiddelde belangstelling van een minder dan gemiddeld ontwikkelde wereldburger heeft. Hij wacht net zo lang tot wij een bus, een hostel, een tour geboekt hebben. Vraagt wat wij gaan doen en boekt vervolgens precies hetzelfde. Het probleem is echter: hij meent het zo kwaad nog niet. Hij reist alleen, is geen held en wil zuipen. Net als thuis. Was dan thuis gebleven, denken wij wijs, maar als ik zeg dat er meer is in het leven dan zuipen, noemt hij alles wat hij al in Australie heeft meegemaakt. Dankzij ons. Who on earth achtervolgt twee wijndrinkende dames die om tien uur 's avonds al knock-out liggen? We hebben er geen verklaring voor. En hij is te zielig om hem verbaal op een Hollandse manier de waarheid te vertellen. Ik heb nog nooit een huilende Engelse reiziger gezien en wil het graag zo houden. En het ligt niet aan ons. We hebben het verhaal aan andere reizigers verteld. Iedereen die het hoort zal ons er wel even vanaf helpen (en is van plan hem de waarheid te vertellen). De een na de ander komt met hangende pootjes terug. Inderdaad, te soft om aan te vallen; da's zielig. En zo blijven wij met ons probleem zitten. Ik blij dat Clare uit Londen komt. Met mijn verhoudingsgewijze Hollandse lompheid houd ik precies de afstand die ik nodig heb om mijn comfortzone op niveau te houden. Lucky me. Hier in Cape Tribulation besluiten de dames van het goede leven dat het weer tijd is om lijf en leden rust te gunen en wel in de vorm van met je achterste de zandkorrels te pletten en alle zonnestralen met je lijf vangen. I-de-aal! Dat trekt onze stalker niet en huurt een fiets. Met een mandje voorop. Staat best grappig met dat lange haar van hem. Wij hebben ondertussen genoeg andere reizigers ontmoet. Eveline, Jaap, precies, het is Nederlands wat de klok slaat, hetgeen mij een ultieme kans biedt om effe gezelli in het Nederlands bij te kletsen.

Na twee dagen begint het er toch om te spannen. Clare gaat naar Port Douglas, blijft daar een paar dagen, gaat via Cairns naar Darwin en dan naar Alice Springs. Ik ga direct naar Cairns en dan naar Alice Springs. En wie-o-wie gaat er verder gestalkt worden? Het blijft spannend tot op het moment dat Clare in Port Douglas uit de bus stapt. En ja hoor; het is gelukt. hij volgt haar. De buschauffeur kijkt mij grijnzend aan: 'Heb je verloren?' vraagt hij pesterig, terwijl hij naar Clare en I. knikt. 'Het is maar hoe je het bekijkt', antwoord ik vaag terug. Er zijn momenten (zij het schaars) dat ik heel goed tegen mijn verlies kan. Dit is er een van.