Ik klim, ik zie en ik voel de overwinning

Zeggen en schrijven een dag om uit te rusten, om mijn was te doen en om alle winkels en art galeries (dan lijkt het duurder en gaat het geld direct anar de aboriginal kunstenaars [zegt men]) met aboriginal art te verkennen. Net genoeg; zo groot in Alice Springs nu ook weer niet. En zodoende sta ik de volgende ochtend om zeven uur alweer klaar voor de volgende tour. Acht dagen om van Alice Springs naar Adelaide te reizen, waarvan drie dagen in The Red Centre. En daar is het mij vooral om te doen. Nog zes anderen van de twee en twintig van de vorige tour blijken deze tour voor drie of acht dagen te doen. Dat is gezellig; zo kom je elkaar nog eens tegen. Stephanie, Julia en Sarah komen uit Duitsland, net als Elena. Amy & Adam, James, Amy en Simon uit Engeland. Koen en Brigitta uit Nederland. Yumiko komt uit Japan, Amy uit de VS en Maria en Marcus uit Zweden. Tenslotte hebben we Adolf. Hij is achtenzestig, komt uit Oostenrijk (en het is geen grap!) en vroeg de eerste avond of ik voor hem ging koken. Nou nee dus!

In de bus, deze keer een maatje kleiner, krijgen we te horen dat de weg naar de Rainbow Valley onbegaanbaar is, Kings Canyon in de fik staat en Ayers Rock vanwege de harde wind gesloten is. Mooi, dan hebben we dus drie dagen om een wandeling door de Olga's te maken. 'Let the others rush' is de pay off die Waywardbus gebruikt. Dat is mij nu ook duidelijk. Tony is een rechtgeaarde Aussie Outback boy die al acht jaar in het vak zit en niet voor een gat te vangen is. Hij gooit de hele planning op zijn kop (consternatie alom: Wat? Iets anders dan de planning? Kan dat wel zomaar?) Ik vind het prima. Eindelijk iets anders dan het geregelde, georganiseerde en het voorgekauwde. Op naar Ayers Rock (Uluru)! Ayers Rock zelf ligt in een natuurpark en net daar buiten ligt een resort. Het mag namelijk vanwege de natuur geen dorp heten. Met appartementen (A$ 400 per nacht. 1A$= 0,6 E) en een camping. Wij overnachten op de camping. Na de lunch rijden we het natuurpark in, linea recta naar die mooie rooie. Die is dus echt mega he? Driehonderdachtenveerig meter hoog, een komma drie kilometer naar de top, met een omtrek van ruim negen kilometer en een breedte van twee kilometer. Geen steentje voor in je achtertuin. En als je hem wil beklimmen is nu de enige kans. Helaas, kans verkeken. De rots is gesloten. Dat is geen grap. Als alternatief lopen we er om heen. Ook leuk, maar anders.

De zonsondergang deel ik samen met de andere mensen uit minimaal vijftig touringcarbussen (zeg 50 personen per bus) en dertig minibussen (zeg 20 personen per bus) en alle resterenden. Massawerk dus. Reken zelf maar uit hoeveel foto's er hier per dag geklikt worden (en de entree voor het park is A$16...).

De volgende dag om vier uur 's morgens opgestaan. Om half zes staat onze bus weer onderaan Ayers Rock. Dicht. Daar kwam een ranger met een windmeter aangelopen. Tony stapt uit, babbelt wat met de ranger en komt teruglopen. Wie wil klimmen, moet nu gaan! En het hek ging open. Ik sta er al. Yuniko en Marcus zijn klimpartners. Na tien meter haakt Yumiko af vanwege haar ongeschikte schoeisel. Gelukkig was Marcus er nog. Je mag Ayers Rock namelijk niet in je eentje beklimmen. Als je eraf valt moet iemand anders per slot van rekening dat kunnen melden. Zwijgzaam, hij van nature, ik van de slaap en ander conditieniveau, klommen we naar boven. Het eerste gedeelte (ongeveer eenderde) is het steilst. Daar is een ketting als leidraad op de rots bevestigd. Daarna was het nog een kort stukje naar het 'dak'. Daar waaide het behoorlijk! Tegen de wind in hangend, keek ik recht tegen de zojuist opgekomen zon in. Dit was zo mooi, zo indrukwekkend dat ik hier al uren had kunnen zitten. De stippellijn voerde echter verder. Over heuvels en dalen op weg naar de echte summit. Half zeven stonden we daar; als eersten, als enigen op de top van Ayers Rock! Op de gedenkplaat klauteren, in de verte turen, armpjes de lucht in, wind door je haren voelen waaien, ogen dicht en even, heel even je zelf overgeven aan dat machtig- en tegelijkertijd nietigmakende gevoel.

Magistraal voor iemand met zo'n grenzeloze prestatiedrang als ik. Domweg gelukkigmakend voor ieder ander die de natuur op waarde weet te schatten. Dit is leven voor mij en another dream came true. Hiervoor ben ik naar Australië gekomen, heb ik in Sydney besloten om niet terug te gaan naar Nederland, maar om door te gaan. Dit is dan de beloning die vijf minuten duurt. Vijf minuten de rots voor je alleen voelen. Ik klim, ik zie en ik voel de overwinning. En dan arriveren de anderen.

Respecloos

Zullen een aantal mensen zeggen die mijn verhaal over het beklimmen van Uluru hebben gelezen. Uluru is voor de Aboriginals een heilige plaats en die beklim je niet. Dat deze monoliet voor de Aboriginals een heilige plaats is weet ik en dat respecteer ik. Deze niet beklimmen was voor mij echter geen logisch gevolg van dit feit. Waarom? Ach, er zijn legio argumenten voor en tegen te verzinnen. Voor mij was het een gevoelskwestie. Als ik het gevoel had gehad dat ik onomstotelijk het heilige der heilige met voeten zou treden, dan had ik het niet gedaan. Er zijn echter meer kleuren dan zwart en wit. De Aboriginals wilden een aantal jaar de rots definitief sluiten. Toen uit onderzoek bleek dat dan vijfentachtig procent van de bezoekers uberhaupt niet meer naar Uluru zou komen, zijn ze van gedachten veranderd. Daarnaast mag je geen foto's van Aboriginals nemen omdat ze daar met de ogen open opstaan. Als ze doodgaan moeten de ogen gesloten zijn en open ogen, op een foto of waar dan ook, geeft een onrustige dood. Maar we kunnen natuurlijk wel de ansichtkaarten kopen met daarop afbeeldingen van Aboriginals. (Puriteinen en piraten?) Dit doet natuurlijk niets af aan de heiligheid van dit uitdagende stuk steen, maar gaf mij wel inzicht in de flexibiliteit ten aanzien van heiligdommen. Voor mij was het beklimmen van Uluru niet iets heiligs, noch zaligmakend. En ik heb het misschien niet uit respect gelaten, maar wel met respect gedaan.