Romantiek met vraagtekens
Waarom heeft een zuidkust altijd iets romantisch in zich? Ik heb geen idee. The Great Ocean Road op weg van Adelaide naar Melbourne (en/of vice versa) is er om beroemd. Een voornamelijk uit leisteen bestaande kustlijn, die als gevolg van de relatieve zachtheid van dit materiaal door erosieveroorzakers wind en zee gevormd is en nog steeds wordt. In mijn tergend langzaam voortgaand ontwikkelings-, bewustwordings- en acceptatieproces van waarom-moeilijk-doen-als-het-gemakkelijk-kan? Heb ik weer een stap gemaakt. Ik heb een bustour van vier dagen geboekt. Instappen en karren maar. Dat ik als gevolg van deze manier van reizen al bij het instappen meer dan de helft van de mensen ken, zal voor niemand een verrassing zijn. Ondanks dat het tour nummer zoveel voor mij is, moet ik toch weer wennen. Heel raar. Het kost mij altijd een paar uur waarin ik mij afvraag waarom ik dit doe en of ik het leuk vind, voordat ik in het ritme ben. Het lijkt een ingeboren verzet tegen verandering. De eerst uren kijk ik ook nu weer half in gedachten verzonken uit het raam en zie ik, half bewust, half onbewust, het landschap aan mij voorbij trekken. Melancholiek en meewarig loop ik door de nog slapende straten van Hahndorf, de oudste Duitse nederzetting van Australië en bespeur nog wat Nederlanders die hier hun graantje van het hedendaagse toerisme meepikken met hun kruidenierszaakje vol met stroopwafels, ontbijtkoek, drop, hagelslag en meer van dat soort typisch Nederlandse koopwaar. Het roze zoutmeer, een lunch bij Aboriginals in Coorong en zandduinen volgen, alvorens ik eindelijk de zee zie. En daar is het mij uiteindelijk om te doen. Ik stel mij voor dat je ontdekkingsreiziger bent en als eerste hier met je boot langsdobbert. Walvissen om je heen en als je goed naar de kust tuurt, zie je zeehonden op de rotsen luieren. Aboriginals bewonen het land maar je weet nog niet dat er mensen wonen, laat staan hoe die op je komst zullen reageren. Dat waren nog eens tijden.
Het was in die tijd dat er bij Loch Ard Gorge een schip verging. Er waren twee overlevenden, zo werd mij verteld, die op de kust alhier aanspoelden. Een man Tom genaamd en een vrouw die Eva heette. We mochten zelf uitzoeken hoe het hun verder vergaan was. ‘Laat dat maar aan mij over’, dacht ik half hardop. Ik zag het al helemaal voor mij, romantische ziel als ik ben. Tom en Eva liggen half in de zee, half op het strand gekwakt. De storm is gaan liggen en een mager zonnetje prikt door de laatste restjes wolkendek. Tom krabbelt overeind; het water gutst uit zijn kleren. Hij loopt op Eva af die enkele meters verderop ligt. Hij tikt haar op de wangen en langzamerhand komt ze bij. Hij kijkt haar recht in haar diepgroene ogen en veegt haar koperrode haar uit haar gezicht. Hij buigt zich langzaam over haar heen en … dat was de bloody limit! Eva springt overeind. Als vrouw alleen op reis heb je zo je principes nietwaar? Het is echter koud in natte kleding en ze gaan ieder een kant oplopend, op zoek naar eten en een onderkomen voor de nacht. Na uren te hebben rondgelopen en niets of niemand te hebben gevonden, keren ze beiden moedeloos terug naar het strand waar ze aangespoeld waren. Eva kan wel huilen en als het toen al de eenentwintigste eeuw was geweest, Tom ook. Beiden vermannen zich echter. Dan spoelt er een kruik aan. Tom springt erop af en komt met eeen stralend gezicht teruglopen. Eva slaat haar ogen op naar de hemel van ellende, wat door de man echter precies tegenovergesteld geïnterpreteed wordt. (Mannen komen immers van Mars en vrouwen van Venus). Tom neemt een paar ferme slokken en Eva grist de kruik vervolgens bij hem weg om zelf ook een paar enorme teugen te nemen. ‘Het belangrijkste principe is om geen principes te hebben’, denkt Eva en in een moorddadig tempo lurken ze de kruik leeg. De gevolgen kun je al ruiken. Zwaar dronken slaat Tom een arm om Eva. De klets die ze hem vervolgens in het gezicht geeft, voelt hij amper, behalve dat hij zich uitgedaagd voelt door deze pittige dame en zich vervolgens vol amoureuze overgave op haar stort. Eva heeft niet veel tijd om na te denken en wil dat ook eigelijk niet meer. Te veel kou, te veel alleen en te veel drank maken dat het voor beide een onvergetelijke zonsondergang wordt. Normatief geredeneerd, is alles waar ‘te’ voor staat fout, behalve tevreden. Het is in deze staat dat het stel ontwaakt en ze besluiten dat het goed is. Hand in hand lopen ze samen langs de vloedlijn, ondekken een pad dat naar een van de eerste Europese nederzettingen leidt, besluiten er te blijven wonen, trouwen, krijgen kinderen en leven nog lang en gelukkig. Lijkt mij duidelijk.
Hoe jammer is de keiharde waarheid als blijkt dat Eva door een locale boer is opgepikt en vervolgens binnen no time weer op een schip zit, dit keer terug naar Ierland. Van Tom is nog minder bekend.
Vond ik mijn verhaal toch leuker.
Een hedendaagse versie van romantiek is te vinden bij London Bridge. Althans, wat er van over is. London Bridge was een landtong in de zee met twee gaten erin, waardoor het van de zijkant leek op? Juist, de London Bridge. Op een goede dag in 1990 liep er een stel naar het einde van deze landtong en stortte opeens de grond boven het eerste gat in de zee. Het stel bevond zich nu ineens op een eiland. Consternatie alom en het duurde de bekende uren voordat de hulpverlening op gang kwam. Ondertussen hadden de eerste toeristen de klapstoelen al uit de auto gehaald en sloegen het schouwspel dankbaar gade. Het stel was niet blij met alle aandacht en zeker niet toen tv camera’s gretig zoemend naderbij kwamen. Ze sloegen de handen voor het gezicht want… ze waren beiden op dat moment aan het vreemdgaan. [Qua normering kun je kiezen uit a) goed, b) fout, c) goed fout, d) weet niet]
Wereldberoemd zijn de twaalf apostelen. Het lijkt een open deur; het gaat hier echter om een toeristentrekker eerste klas (dat waren ze indertijd wellicht ook al) in de vorm van een groep rotsen in de zee. De zee heeft al het omringende rots en leisteen gebeuren weggeslagen, zodat deze ‘zoutpilaren’ (om dan meteen maar in bijbeltermen te blijven) geïsoleerd hun ondergang staan af te wachten. Geïnspireerd door de naamgeving aan de groep vraag ik mij opeens af of ik de namen van de apostelen zelf weet. Mijn hersens worden gepijnigd. Het helpt als ik mijn (katholieke) vriendenkring langs ga en mij er ooit ingestampte rijtjes bijbelboeken en resten van uitdrukkingen probeer te herinneren. Zo kom ik eindelijk op Marcus, Lucas, Mattheus, Johannes, (ongelovige) Thomas, Simon (de zeeloot) en Judas (Iskarioot). Over Petrus, Paulus en Jacobus ben ik niet zeker en de resterende willen echt niet te binnenschieten. Best wel irritant. En dat allemaal omdat ik naar een van de bekendste toeristenattracties van Australië ga. Zouden anderen dat ook hebben? ‘T zal niet. ‘T is ook niet echt iets romantisch. Daarbij staan er nog maar negen rotsen overeind, dus waarom al die moeite? Qua normering: net voldoende.
Mijn eigen romantiek? Excusez moi? Wat een impertinente vraagstelling! Het is waar het (ik?) laat wat te wensen over in termen van hartstochtelijke one night stands en vakantiesliefdes met een t.h.t.datum van max. drie weken. Maar het goede nieuws is… dat de wereld nog voor mij open ligt. Het zou niet spannend zijn als je tijdens twaalf maanden reizen al de vent van je leven was tegengekomen. Althans, zo denk ik er over. Daarnaast hou ik er nog wel een paar andere ideeën hierover op na. Maar welke? Dat is romantiek met vraagtekens.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
