Waiting room (Ladies only)

"Ar joe e leedie?" vroeg een van de drie, in bruine sari gehulde meisjes aan mij toen ik de wachtkamer op het station binnenliep. Ik had net een kokendhete treinreis van 5 uur achter de rug van Abu Road (Mount Abu) naar Ahmedabad en was compleet doorweekt en eigenlijk gewoon kapot. Ik zeeg neer op de eerste de beste plastic stoel, schoot, ondanks alles, in de lach, streek door mijn haar, lachte op mijn allerliefst en zei: "Yes, I am". Maak me niet gek, dacht ik vervolgens en dook in mijn rugzak en diepte mijn fotoalbum op. Ik sloeg deze open op de pagina waar ik in mijn voormalig carrierevrouw-outfit, compleet met knapzak stralend de camera inkijk en overhandig deze aan de meisjes. Daarbij maakte ik nog wat Betty Boop bewegingen en iedereen was overtuigd. (Kun je je voorstellen hoe ik er uit zag op dat moment...) Mijn fotoalbum ging vervolgens de hele wachtkamer rond en was prompt dikke maatjes met alle wachtende vrouwen daar.

Het probleem dat ik vervolgens kreeg, was dat er geen treinkaartje meer te krijgen was voor de trein van Ahmedabad naar Mumbai/Bombay en daar wilde ik wel heen! (en het liefst natuurlijk vanavond, want zo had ik dat gepland en ik had zelfs al een reservering gekocht! Dat doe je dus ook nooit meer fout, want je koopt dus lucht, in de hoop dat er mensen als nog een andere trein nemen.) Aan de slag dus. Van loket 1 naar 19 en dan nog eens terug. Een moeilijk verhaal aanhoren over emergency bedden waar je hooguit iets van het rode kruis bij kan voorstellen en dan nog het gevoel hebben dat ze je vre-se-lijk voor de gek houden. Uiteindelijk iemand die aanbood om mij dan maar op de reserveringslijst van de eerstvolgende trein naar Mumbai te zetten. Die vertrok om 5 uur 's morgens en ik moest dan mijn kaartje om half vier op komen halen. Weg nachtrust, maar wat anders? Wel nog reservering geannuleerd en geld dus weer terug (50 cent boete; wow!).

Teleurgesteld liep ik weer terug naar de waiting room. Een studente met wie ik had zitten kletsen, geloofde er niets van en ging voor mij op onderzoek. Het was half tien 's avonds en de trein zou om tien over tien vertrekken. Wat er toen gebeurde, was echt een klein wonder. Zij ging als een dolle aan de regel en kreeg het voor elkaar om als nog een slaapplaats in de trein te regelen. Weliswaar met toeslag, maar dat is dus het emergency systeem; ze houden een paar bedden voor het laatste moment die ze dan met toeslag verkopen. Deze toeslag was een stuk lager dan wat ze mij hadden willen laten betalen, dus mijn female intuition had mij weer eens gered. De tijd tikte door. Snel rugzak uit de bagageopslag halen en rennen. Om vijf over tien zat ik in de trein, maar zonder water. Mijn regelvriendin rende weer naar buiten en kwam terug met twee ijskoude literflessen mineraalwater. Ik bedankte haar honderd keer en ze sprong uit de trein die zich vervolgens langzaam in beweging zette...

How low can you go

Mijn trein had ik gehaald, maar echt lekker slapen deed ik niet. De airco stond veel te koud en ik was zwaar bezweet ingestapt, dus volgens mij stonden de ijsbloemen op mijn lijf. Om een uur of zeven 's morgens arriveerde ik op Mumbai Centraal. Ik stuiterde de trein uit, krom lopend van de maag- en darmkrampen en niet wetend of dit nu Mumbai Central of Mumbai CST was. Ik voelde mij meer dood dan levend en heb dus geen foto's genomen van het station met zijn geweldige activiteit van mensen die pakketten zo groot als halve huizen versjouwen. Het blijft genieten, hoe rot je je ook voelt. Voor het toilet moest je vijf gulden betalen en dan ga je toch naar de waiting room waar je eigenlijk niet in mag omdat je geen geldig vervoersbewijs hebt en lukt het je toch met veel glimlachen en vraagtekens op je voorhoofd om binnen te komen. Eindelijk een toilet!

Een half uur later behoorde ik weer enigzins tot het land der levenden en liep naar buiten. Zag geen bussen; dan maar een taxi (vijf gulden; die had ik net bespaard!) Natuurlijk kreeg ik een sightseeing rondrit en moest ik fl 7,50 betalen, maar hij moest het met fl 5,50 doen (Kom nou! ik had niet om sightseeing gevraagd!). Nu nog een hotel en dan had ik het weer gered. Restaurant binnengelopen en twee Ierse meiden aangesproken. Lekker ontbeten (witbrood met jam en een pot thee) en op zoek naar een hotel. Achteraf vraag ik mij altijd af waar ik op zo'n moment nog de energie vandaan haal om te onderhandelen over de prijs, maar het lukte mij ook deze keer weer. En toen... een douche!!!

Bollywood is the secret of my energy!!!

Zo luidt de kop van de informatiefolder van Bombay (dat sinds 1995 officieel Mumbai heet). En het is waar! Deze stad is letterlijk de gateway to India en alle westersheid stroomt hier naar binnen. Het is dan ook heerlijk om weer eens een echte kaas-kip sandwich te eten en een echte jus d'orange in kwart liter formaat te drinken. Even bijtanken dus. En... voor het eerst geluncht bij 'The Golden Arch'. De Mc Donalds dus. Dat is ook wel weer eens lekker.

De wijk Colaba in het zuiden van Mumbai is 'the place to be'. Hier zitten alle winkels zoals Benneton, Adidas, Nike, etc. etc. Het is wel schrijnend om door deze straat te lopen, de glimmende en glanzende etalages te bekijken en tegelijkertijd de drie bedelende kinderen die naast je lopen te moeten negeren... Voor het eerst in een oogopslag deze tegenstelling ervaren. Kinderen slapen (naakt) tussen de honden op straat en als de winkels opengaan, staan ze op en proberen ze al bedelend hun hachje bijelkaar te scharrelen. Hetzelfde geldt voor de volwassenen. Het leven is hard hier, dus loop je verder. Het is heel raar, maar het doet mij weinig. Ik kan er niets aan veranderen hoe graag je het ook zou willen. Ik ben wel blij dat ze niet weten welk luxe leventje ik in Nederland had...

Zondag tot en met woensdag heb ik door de stad gestruind, winkels, markten en zelfs museum bezocht. Het station Victoria Terminus is werkelijk geweldig. Dat ik van treinen hield, was al duidelijk, maar dit vindt iedereen mooi. De architectuur is magnifiek en als je binnenkomt heeft het het idee van Gare du Nord. En dat is voor mij altijd het begin van Parijs, (en Parijs is voor mij altijd genieten) dus je snapt dat ik het weer naar mijn zin had. Een groot genieten hier en weer genoeg energie opgedaan om weer verder te reizen!

Foto's