Op een paard

Het is zeven uur vliegen van Londen naar Nairobi. Nairobi? Je ging toch naar Zuid Afrika? Klopt. Een ticket around the world is niet voor niets zo goedkoop. Voor iedere wijziging betaal je extra. En dat doe je als backpacker nu eenmaal het liefste niet. Dus volg ik braaf mijn ooit geplande route. De klok is inmiddels naar voren gegaan en zo kan het dus gebeuren dat ik om vijf uur 's morgens nog aan het ontbijt zit en een uur later om acht uur op het vliegveld van Nairobi sta. Jacq had mij nog gewaarschuwd: zo groot is dat vliegveld niet. Wist ik veel dat ze zoveel gelijk kon hebben! Twee uur is dus ruim voldoende tijd om over te stappen.

Om tien uur is de volgende vlucht. Op naar Johannesburg, dat alleen in de atlas zo heet. Voor de rest noemt iedereen het Jo'burg (of een variatie hierop.) Vliegtuig is zo goed als leeg, dus drie stoelen voor Jacq betekent snack naar binnen en even een uiltje knappen. Ik word wakker gemaakt voor de lunch. Wat? Nog meer eten? Ik zit nog vol van al die vorige vliegtuighappen. Toch even proberen. Oeps, wel erg spicey zo op mijn zojuist ontwaakte maag. Twee tellen later heb ik een bloedneus. Nou, het gaat weer fantastisch met mij. Zowel van de dame voor mij als van de mevrouw rechts van het gangpad krijg ik een zakdoekje aangereikt. Het zijn de kleine dingen in het leven die mij zo blij kunnen maken.

Noem het lui, eigenwijs of gemakzucht. Een feit was dat ik niets geregeld had in Jo'burg. Ik zou wel zien hoe het liep. Dat was dus ultrasnel bekeken. Ik liep naar buiten, op zoek naar de bus. Die kon ik niet vinden. Taxichauffeurs boden mij voor woekerprijzen (goh, waar heb ik dat eerder meegemaakt?) een ritje naar een backpackers aan. Rechtsomkeert de hal van het vliegveld weer in en linea recta naar de telefoon.

Tijd genoeg voor een kop koffie. Zo werkt het hier dus in Jo'burg. Weer wat geleerd. En als ik dan na vijfentwintig uur reizen om vijf uur 's middags in mijn dormbed plof, kom ik er bijna niet meer uit. Snel wat te eten halen en om acht uur (de klok is weer een uur naar achteren gegaan en daarmee weer gelijk aan de Nederlandse tijd) is het mooi geweest voor vandaag. Op naar dromenland. En hoe! Mijn vader schudt zijn hoofd en zegt: 'Waarom doe je dat nou?'. Mijn zus vindt dat ik niet slim bezig ben en nog een aantal vriendinnen heeft commentaar op mij. 'Waar gaat het over?', vraag ik mij in opperste verbazing af. Geen idee. Badend in het zweet word ik wakker. Waar ben ik? Oh, gelukkig in Jo'burg. Ik kijk op mijn wekker. Half elf. Het is klaarlichte dag en iedereen is allang en breed opgestaan. Langzamerhand begint het mij weer te dagen. Ik ben weer op reis. Ik ben weer vrij. Ik heb weer mijn eigen leven. Het is even wennen; het zal de jetlag wel zijn. Of, zoals iemand pas geleden nog tegen mij zei: Je lichaam stapt in het vliegtuig maar je geest komt er op een paard achteraan.

Foto's