Het zijn de kleine dingen in het leven

Wat kan een mens toch met kleine dingen gelukkig zijn. Zon, zee strand en een goed boek en mijn dagen in Sihanoukville waren weer compleet. Vanwaar zoveel geluk? Heel simpel eigenlijk. Het besef dat je altijd alles gehad hebt wat je nodig had en wat je hartje begeerde; liefhebbende en altijd klaarstaande familie en vrienden, goede gezondheid, een hoop lol tijdens school en studie en veel geleerd van het werkende leven. Het kon niet op en ik heb ervan genoten; het was een onuitputtelijke bron van eindeloze rijkdom.

Sommige dingen in het leven lopen echter niet helemaal zoals gehoopt, verwacht of gepland en keuzes maken is vervolgens niet altijd even gemakkelijk. Op reis gaan betekende voor mij even tijd inruimen voor mijzelf, rust nemen en energie opladen, iets van de wereld zien en bedenken wat ik na het reizen zou willen. Ondanks dat een reis impliceert dat je je familie en vrienden een tijd lang niet zal zien, heb ik toch de knoop doorgehakt (ik wilde dit immers al zo lang, maar het kwam er maar steeds niet van en hechte familiebanden en echte vriendschappen kunnen plaats- en tijdverschillen overbruggen, zo heb ik althans tot nu toe mogen ervaren.). Dat het reizen mij goed bevalt, is denk ik ondertussen wel duidelijk geworden. Dat een mens hierdoor kan veranderen, had ik nooit verwacht. Het is in mijn geval wel gebeurd (en gebeurt nog steeds). Sommige zaken die ik tot nu toe als vanzelfsprekend heb gevonden, krijgen een vraagteken en er borrelen na verloop van tijd steeds creatievere antwoorden op deze vragen op. Andere zaken die daarentegen al jaren een vraagteken hadden, en waarachter, schijnbaar, nooit een punt gezet kon worden, krijgen nu antwoorden die soms zo voordehandliggend zijn dat ik ze waarschijnlijk om die reden nooit eerder heb gezien. Acceptatie is een woord wat in eens in mijn vocabulaire voorkomt en wat niet alleen een definitie maar ook een betekenis heeft gekregen die werkelijk rust geeft. Daarnaast heeft mijn overgevoelig gevoel voor rechtvaardigheid meer kleurnuances dan zwart en wit gekregen en begint daarmee steeds meer een regenboog te worden. En ik moet zeggen: ook dat vind ik erg prettige ervaringen.

Men zegt dat je als reizende na vier maanden "in het ritme" komt. En het is waar. Vier maanden en vier dagen na mijn vertrek uit Nederland is het zoeken naar de mooiste slaapplaats, het gezelligste restaurantje, het ontmoeten van en het bijpraten met medereizigers en het bezoeken en bekijken van mooie dingen een ritme geworden. Het is net als het ritme van de zee; het is altijd het ritme van de golven, maar geen een golf is hetzelfde. Het is het ritme dat mij rust en energie geeft; het is dit alles wat mij simpelweg gelukkig maakt.