| Aankomst | Zondag, 3 Februari 2002 |
| Vertrek | Donderdag, 7 Februari 2002 |
| Laatste update | Donderdag, 28 Februari 2002 |
Coco
De naam Coco doet mij altijd aan Coco Chanel denken, maar dat is ook niet
zo gek als je een zwak hebt voor mode-ontwerpers. In Mui Ne aangekomen
bleek het de naam van een van de guesthouses (het goedkoopste) te zijn, dus
daar neergestreken. Bungalowtje aan het strand, restaurantje erbij en het
was allemaal weer in orde. Liggend op het strand keek ik in een onbewaakt
ogenblik omhoog; oeps! Lag ik toch recht onder een heuse
kokosnotenpalmboom! De naam van het guesthouse was weer eens heel erg
toepasselijk gekozen. Ik vond het al zo raar; ze houden hier immer meer van
Gucci dan van Chanel. Maar wat doe je dan? Blijf je liggen of ga je
verhuizen? Leuke vraagstukjes als je op het strand ligt. Hoe groot is de
kans, zo vroeg ik mij vervolgens af, dat er precies om het moment dat jij
op het strand ligt, precies van de boom waar jij onder ligt, er nu net een
kokosnoot vanaf valt? Ik achtte de kans klein, dus ik bleef liggen. Geen
kokosnoot gevallen in de vier dagen dat ik er geweest ben. Wel een tak en
toen stond ik ook in een split second, stijf van de adrenaline an de
vloedlijn. Zo blijf je wel in beweging...
Wat er gebeurt als je wel zo'n noot op je kop krijgt? Je wordt go-go-nuts.
Waarschijnlijk was dat wat met de gabber die langs de weg stond gebeurd.
Terugrijdend van het restaurantje en zittend achterop de brommer, stapt er
in eens een wildvreemde de weg op en slaat mijn bestuurder met een
kokosnootschil in zijn gezicht. Of de verwarde nu dacht dat de bus eraan
kwam (hij stond netjes bij een roodwitgestreepte paal waarvan de functie
mij ook verder ontgaan is) en hij deze aan wilde houden of dat hij echt van
kokosnootje-getikt was, weet ik niet, maar schrikken doe je wel. Brommerman
hield gelukkig de Honda in toom en alles liep weer goed af (ik vraag mij
wel eens af waar ik zoveel geluk aan te danken heb). En als je dan denkt
alles gehad te hebben, nee hoor. De volgende morgen had ik nauwelijks de
slaap uit de ogen gewreven of zag ik koeien over het strand lopen.
Instinctief greep ik naar mijn digitale camera om dit in enen en nullen
vast te leggen. Gelukt; ik ben nog niet helemaal Coco geworden, denk ik
geruststellend. Ik heb geno(o)ten, alhoewel ik mij bij vier dagen rustig op
het strand liggen in eerste instantie wel iets anders voorgesteld...
Foto's
|