Hoi An,

Normaal gesproken zou dit de aanhef zijn van een van de kattebelletjes die ik bij mijn zus op de eetkamertafel zou achterlaten. Met als vervolgtekst bijvoorbeeld iets van: "Ik ben even naar Appie en naar de bieb. Heb je fiets meegenomen, ben over een uurtje weer terug. Doei, Jacq" Hier in Vietnam gaat het echter om een van de oudste handelssteden, waar ook onze voorvaderen handel dreven. Dat is momenteel nog te merken, want er liepen ook nu nog opvallend veel Nederlanders. Faifoo, zoals Hoi An vroeger heette, is het modemekka van de tailor made kleding. Met een vliegveld op twee uur rijden afstand en een postkantoor (om alles op te sturen) in het stadje zelf, begrijp je wel dat het big business is! Zonder overdrijven zitten hier schouder aan schouder honderden naaiateliers annex winkeltjes. De hele dag (en nacht) hoor je naaimachines ratelen (ze zijn namelijk van het begin van de vorige eeuw) en zie je mensen met pakketten kleding over straat lopen. In het begin vraag je je af wat er nu zo speciaal aan is, maar het wordt al snel duidelijk. Zolang je op straat blijft en geen winkel in loopt, ben je veilig. Zodra je echter wel een winkel inloopt, ben je verkocht. Dan laat zo'n verkoopstertje alle modellen en stoffen zien (zo mooi, zeker als je daar, net als ik, een zwak voor hebt) en nog een paar dikke boeken met de laatste mode en probeer dan nog maar eens te zeggen dat je niets nodig hebt! Bij enige twijfel drapeert ze meteen de mooiste stof om je heen en ja, dan is het niet zo moeilijk meer om daar een jurkje in te zien. Afijn, ik heb mij nog in kunnen houden (travel light niet waar?) en twee jurkjes laten maken. Ik was best trots op mijzelf. De meeste mensen hebben namelijk na een winkel de smaak te pakken en kopen vervolgens bij een tweede nog wat en zelfs bij een derde en een vierde. Complete driedelige kostuums, mantelpakken en galajurken worden besteld. "Ik ga per 2 april aan een nieuwe baan beginnen", 'Mijn broer gaat in mei trouwen" zijn de veel gehoorde argumenten om de dollars te laten rollen. En waarom niet? Ik ga voorlopig nog niet aan een nieuwe baan beginnen en mijn broer gaat volgens mij nog lang niet trouwen, dus veel argumenten heb ik ook niet. 's Middags nog een keer passen, nog wat aanpassingen en klaar. In een dag! Zo, ik kon weer naar het terras, fruit juice en pannenkoek met banaan en chocolade nuttigen. Laat de anderen maar heen en weer rennen; ik geniet van het uitzicht op de markt, de rivier en de mensen; mijn kledingpakketje is veilig in mijn rugzak opgeborgen. "Hoi An, ik heb even geshopt en ben geslaagd. Schoenen en tas koop ik t.z.t. nog wel. Groetjes Jacq"

Foto's