Toen wij van Danang vertrokken

met de Edam, een ouwe schuit,
met kakkerlakken in de midscheeps
en rattennesten in 't vooruit,
toen hadden we een kleine jongen
als ketelbink bij ons aan boord,
die voor de eerste keer naar zee ging
en nooit van haaien had gehoord ...

Deze Ketelbinkiemelodie liep ik zomaar ineens te neurieren toen ik op een regenachtige 20 februari door Danang liep. Hoe ik er op kwam? Wellicht door de gebeurtenissen van deze dag? Eerst stapte ik in de stromende regen uit de bus. In plaats van aangevallen te worden door de locale brommergarde, bood de eerste beste brommerman mij een paraplu boven mijn hoofd aan. Ik wist niet wat ik meemaakte! Is men hier niet gewend aan toeristen? Lang tijd om daar over na te denken kreeg ik niet. De bus waar ik zojuist uitgestapt was, was na tien meter alweer gestopt en de jongen van de busreisorganisatie stapte uit en overhandigde mij mijn camera! [Ik had wel iets horen vallen toen ik uitstapte, maar ik dacht dat ik de waterfles van mijn buurvrouw omgetrapt had, want zag niets liggen.] Dat was nog eens geluk hebben!

In het hotelletje aangekomen werd ik klunzig ontvangen en begreep men helaas nog niet helemaal wat onderhandelen was. Toen ik weer op wilde stappen, werd hem echter alles heel snel duidelijk. Na een verfrissende douche, stapte ik weer vrolijk en fris door het leven. Het was ondertussen droog geworden en ik liep langs de rivier waar de zeeschepen met kranen op het dek, lagen te wachten geladen of gelost te worden. Een tuibrug die o zo plotseling op de Erasmus brug leek en de moderne appartementengebouwen in zuurstok roze, zachtgele en lichtblauwe kleuren kregen ineens het profiel van de Kop van Zuid. Het werd mij allemaal steeds duidelijker. Een ingetogen markt met vriendelijke mensen waar je als potentiele klant en niet als vervelende toerist wordt gezien. Een zeer vriendelijke mevrouw op het postkantoor die niet alleen de telefoontarieven naar Nederland voor mij op papier zet, maar ook aangeeft dat het tijdsverschil zes uur is en zelfs de conclusie trekt dat het dan toch nog wel erg vroeg is om een van je beste vriendinnen in Nederland een prettige verjaardag te wensen. En dan ook nog een wonderschoon museum dat velen links laten liggen want Danang is een werkstad waar niets te zien en te doen is. Ik eindig in een cafeachtig, donkerbruin restaurant aan het water waar de bediening vriendelijk is en op de achtergrond blijft. Met heerlijk rustige muziek en goed eten. Het is als een film die aan mij voorbij trekt; een film van Rotterdam vanaf de zeventiger jaren toen het toerisme nog moest beginnen en er nog plannen waren om van de Oude Haven een verkeersplein te maken (dat is niet doorgegaan, vandaar die negentig graden op- en afritten bij de Willemsbrug) tot vorig jaar juli toen ik er, in het jaar dat Rotterdam culturele hoofdstad van Europa was, van de Kop van Zuid, over de Erasmusbrug, vertrok. "Toen wij van Rotterdam vertrokken, vertrokken wij van Rotterdam"; deze versie mag tegenwoordig ook.

Foto's